Monday, June 1, 2020

விமர்சன பீஷ்மர்



//ஒரு ஊருல ஒரு பாட்டி இருந்தாங்களாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: பாட்டிகள் பொதுவா கிராமங்கள்லதானே இருப்பாங்க

//ஒரு நாள் அவங்க வடை சுட்டாங்களாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: எனக்குத் தெரிஞ்சு பல பாட்டிகளுக்கு பல் இருக்காது; பருப்பு வடை சாப்பிடமுடியாது. ஆகவே சுட எத்தணித்தது உளுந்தவடையாக இருக்கலாம் என்றே நினைக்கிறேன். கதை எழுதுபவர்கள் துல்லியமான சித்திரத்தை அளிக்கவேண்டும்.

//காக்கா வந்து வடைய தூக்கிட்டுப் போயிடுச்சாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: பொதுவாக வடையை கிச்சனில் சமைப்பதுதான் வடவள்ளி பகுதிகளில் வழக்கம். வடையை வீட்டு வாசலில் சுடுவதைப் போல சித்தரிப்பது கதை மீதான நம்பகத்தன்மையைக் குலைக்கிறது. மேலும் சூடான எண்ணெயிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட வடை 86 டிகிரி சூட்டில் இருந்திருக்கும் என்றே நான் நினைக்கிறேன். அவ்வளவு சூடான வடையை எப்படி ஒரு எளிய காகம் எடுத்திருக்க முடியும்.

//அந்த வழியா ஒரு நரி வந்துச்சாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: நானறிந்தவரை நரிகள் காட்டில்தான் இருக்கும். நகரங்களுக்கு வரும் அட்ரஸ் அவைகளுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

//நரி காக்காவைப் பார்த்து ‘காக்கா.. காக்கா… நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே… ஒரு பாட்டு பாடுன்னு’ சொல்லுச்சாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: காக்கா அமர்ந்திருந்தது மின் கம்பத்திலா, வேப்ப மரத்திலா (வேம்பு வேறு வேப்பமரம் வேறு என்றேதான் நினைக்கிறேன். பொதுவாக வடவள்ளியில் வேப்பங்காய் கசக்கும்.) என எழுத்தாளர் குறிப்பிடவில்லை. அது கூட பரவாயில்லை. ஆனால், காகத்தின் பாஷை நரிக்கு எப்படித் தெரியும் என்கிற எளிய தர்க்கம் கூட எழுத்தாளருக்குத் தெரியாதது மிகுந்த சோர்வளிக்கிறது. நான் வாசித்த யுவால் நோவா ஹராரி புத்தகத்தில் மிருகங்கள் பறவைகள் பேசிக்கொள்வதைப் பற்றிய குறிப்புகள் இல்லை என்பதை நீங்கள் ஆதாரமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

//காக்கா பாடறதுக்காக வாயை திறந்து ‘கா கா’ன்னுச்சாம். வடை கீழே விழுந்துருச்சாம். நரி அதை எடுத்துக்கிட்டு ‘நல்லா ஏமாந்தியான்னு’ சொல்லிட்டு காட்டுக்குள்ள ஓடிடுச்சாம்//
ஃபேஸ்புக் விமர்சகர்: இங்கேதான் பிரச்சனை வருகிறது. வடை கீழே விழுந்திருந்தால் மண் ஒட்டியிருக்கும். அதனால் நரிக்கு பிரயோசனம் இல்லை. ஒருவேளை நரி அதை கேட்ச் பிடித்திருக்கும் என்றும் கற்பனை செய்ய முடியாது. பொதுவாக இந்தியர்கள் சிறந்த பீல்டர்கள் இல்லையெனும்போது இந்திய நரிகளிடம் அத்திறமையை நாம் எதிர்பார்க்கமுடியாது என்றே நினைக்கிறேன்.  இதே கதையை ஆதவன், தி.ஜானகிராமன், லா.ச.ரா, அசோகமித்திரன், வெங்கட்சுவாமிநாதன், க.நா.சு, சுஜாதா, அனுராதா ரமணன், இந்திரா பார்த்தசாரதி, சொர்ணமால்யா, பாலகுமாரன் ஆகியோர் எழுதியிருந்தால் நிச்சயம் சிறப்பாக எழுதியிருப்பார்கள் என்பதை நான் சொல்லி நீங்கள் தெரியவேண்டியதில்லை. கருவிலே திருகொண்ட இவர்களைத் தவிர மீத நபர்களெல்லாம் இம்மாதிரி கனமான கருக்களைக் கையாண்டு பரிதாபகரமான தோல்வியை அடையவேண்டியதில்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன். உதாரணமாக இக்கதையில் நிலச்சித்தரிப்புகள் வலுவில்லாமல் உள்ளன. பருவநிலைக் குழப்பங்கள் உள்ளன. வடை திங்கலாமே எனும் எண்ணம் பொதுவாக மழைக்காலங்களில் ஏற்படுவது. நரி போன்ற மிருகங்கள் ஊருக்குள் வருவது கோடை காலங்களில். அடையாள குழப்பங்கள் தனி ரகம். சாதா காகமா அண்டங்காக்கையா எனும் குழப்பம் கதை நெடுக நீடிக்கிறது. முதலில் திருடியது காகம். ஆனால் நரியை இருண்மையாகச் சித்தரிப்பதன் வழியாக கதாசிரியரின் ஒருபக்கச் சார்பு மிகத் தெளிவாக வெளிப்பட்டு விடுகிறது. சுட்ட வடையில் ஒன்றை காகத்திற்கு தானே மனமுவந்து கொடுக்காதது ஒரு பூர்ஷ்வாத்தனம். அதைப்பற்றிய சிறிய விமர்சனம் கூட படைப்பில் இல்லை.  இதெல்லாம் விடுங்கள். பாட்டி வடை சுடும் இடத்தில் ஒரு சிசி டிவி கேமரா இருந்திருந்தாலே இரண்டு திருட்டுக்களையும் தடுத்திருக்க முடியுமே.
இவ்வளவு மொக்கையான கதைகளை ஏன்தான் சிலாகிக்கிறார்களோ? ஹய்யோ.. ஹய்யோ.

Friday, May 22, 2020

பணி நீக்கம்


ப்பா சொன்னார் ‘டேய் ஒருத்தர வேலைக்கு எடுக்கறது… கல்யாணம் பண்ணிக்கற மாதிரி. எடுக்கதுக்கு முன்னாடி நூறு வாட்டி யோசி. ஆயிரம் கேள்வி கேளு. பத்து எடத்துல விசாரி.  ஆனா ஒருதடவ வேலைக்கின்னு எடுத்துட்டா, அவனா போற வரைக்கும் வச்சி காப்பாத்து’ அப்பா மரணிக்கும் வரை எங்கள் தீப்பெட்டி கம்பெனி ஐம்பதாண்டுகள் நீடித்தது. கடைசி ஊழியரும் கிளம்பிய பின்னர்தான் லைஸென்ஸை சரண்டர் செய்தோம். கணேசன் மேச்சஸின் மேனாள் ஊழியர்களுள் சிலர் ஃபேஸ்புக்கில் என்னைப் பின் தொடர்கிறார்கள். அவர்கள் இதை உறுதி செய்வார்கள்.

அப்படியானால் எப்படியாப்பட்டவனையும் கடைசி வரை கட்டி மேய்க்க வேண்டுமா? மூன்று விதிவிலக்குகள். பணம் கையாடல், பாலியல் தொல்லை, நிறுவனத்தின் பெயருக்குக் களங்கம் விளைவிக்கும் செயல்பாடுகள். தீர விசாரித்து குற்றம் நிரூபணமானால், கைச்செலவுக்குப் பணம் கொடுத்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடு.

சரி. பெர்பார்மன்ஸ்? ஒருவன் ஒரு வேலையை செய்யவில்லையென்றால், அதற்கு இரண்டே காரணங்கள்தான். 1) அவனுக்கு வேலை செய்யத் தெரியவில்லை – உனது தேர்வு தவறானது. 2) அவன் வேலை செய்ய விரும்பவில்லை –  உனது தேர்வு தவறானது. ஆராயாமல் நீ செய்த தவறுக்கு அவன் எப்படி பொறுப்பாவான். வச்சு வாழு. செயல்திறனற்ற மனிதன் என்று ஒருவன் உலகிலேயே இல்லை. ஒருவனின் பலத்தை வைத்து விளையாடு. பலவீனத்தைச் சுட்டி சுட்டி அடிக்காதே. அவனுக்கு என்ன வருமோ எதைச் செய்ய விரும்புகிறானோ அதைச் செய்யச் சொல். அப்படியொரு பணி உன் கம்பெனியில் இல்லை என்றால் அவனாக வெளிக்கிடும் வரை சம்பளம் கொடு. அது உன் தலையெழுத்து.

உள்ளே வரும்போது எல்லோரும் உலக உத்தமர்கள் போலத்தானே வருகிறார்கள். பிறகுதானே சுயரூபம் தெரிகிறது? ‘தம்பி.. ஒருத்தனின் மனப்போக்கு (ஆட்யூட்யூட்) மாறிப் போய்விடுவதற்கு அவன் மட்டும்தான் காரணமாக இருக்கமுடியுமா?’ என்ன விவாதித்தாலும் ஒரு ஊழியனை வீட்டுக்கு அனுப்புவதை அவரிடம் வாதாடி வெல்ல முடியாது. குருணையை குத்தித் தின்று வளர்ந்தவர். நெஞ்சறிந்து பிறிதொருவன் பசித்திருக்கப் பொறுக்காதவர். ஒரு சமூகத்தில் உபரி என்பது குழந்தைகளுக்கும் முதியவர்களுக்குமானது எனச் சொன்ன இயேசுவை இதயத்தின் ஒரு பக்கத்திலும், பழவர்க்கங்கள் நோயாளிகளுக்குரியவை பணக்காரர்கள் அதை சாப்பிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் எனச் சொன்ன காந்தியை மறுபக்கத்திலும் சுமந்தவர். லாபம் என்பதை ஒருவித பாபம் என்று கருதிய லட்சியவாத தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்.

பொருளாதார மந்தநிலை காலகட்டத்தில் வாகன உற்பத்தியாளர்களும், மென்பொருள் நிறுவனங்களும் ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பியதை அவரால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ‘செல்வா.. ஒரு மாசம் வருமானம் இல்லைன்னா கூட சம்பளம் போட முடியாதுன்னா இவன் நடத்துனதுக்குப் பேரு தொழிலா… (இதற்கு மேல் அவர் சொல்லும் வசவுச் சொல்லை எழுத எனக்கே கூசுகிறது)’

தனது தயாரிப்பை, சந்தை மதிப்பை, வாடிக்கையாளர்களை, முதலீட்டாளர்களையெல்லாம் விட தன் ஊழியர்களையே பெரும்சொத்தாய் கருதுகிறவனே செழிப்பான். முன் சொன்னவை புறக்காரணிகளால் எளிதில் வீழ்ந்துவிடக் கூடியவை. திறமை மிக்க ஊழியர்களைக் கொண்டு மீண்டும் சாம்ராஜ்யங்களைக் கட்டி எழுப்பிவிட முடியும். இந்த ஆண்டில் ஏற்பட்ட நட்டத்தை வரும் ஆண்டில் சரிக்கட்டி விட முடியும். ஆயிரம் முன்னுதாரணங்களைத் தரமுடியும். உடனடியாக ஒன்றைச் சொல்வதானால், நாடடங்கினால் உலகம் முழுக்க தீப்பெட்டிகளுக்குத் தட்டுப்பாடு உருவானது. வட இந்தியாவில் ஐம்பது பைசா தீப்பெட்டி மூன்று ரூபாய்க்கு விற்றது. கோவில்பட்டி சிவகாசி பகுதிகளில் பல்லாண்டுகளாக தேங்கிய பண்டல்கள் அத்தனையும் காசானது. புதுரத்தம் ஏற்றிய உடல் போல ஆகிவிட்டது தீப்பெட்டித் தொழில். கையுறைகள், பிபி கிட்டுகள், முக கவசங்கள் இன்னபிற மருத்துவ ஆடைகளுக்கான ஆர்டர்கள் உலகெங்கிலுமிருந்து வந்து குவிய திருப்பூர் துள்ளாட்டம் போடுகிறது. ஓசூரின் பார்மா நிறுவனங்கள் இரட்டைச்சம்பளத்தில் ராப்பகலாய் காய்ச்சல் மாத்திரை அடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. அனைத்துத் தொழிலுக்கும் ஏற்றமும் உண்டு. இறக்கமும் உண்டு. லாபத்தைச் சுகிப்பேன். நட்டம் வரும் நிழல் தெரிந்தாலும் அடுத்தவன் சோற்றில் மண்ணள்ளிப் போடுவேன் என்பவர்கள் பொருளாதார மந்தநிலை இல்லையென்றாலும் அழிவார்கள்.

இன்று ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பும் துறைகளுள் பெரும்பாலானவற்றின் அந்திமம் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னரே தெரிந்துவிட்டது. ஆயினும் ஆட்களை வேலைக்கு எடுப்பதையோ, அநியாயச் சம்பளம் கொடுப்பதையோ, தொழிலை விரிவுபடுத்துவதையோ, ஆடம்பரத்தைக் குறைப்பதிலோ இந்நிறுவனங்கள் அக்கறை காட்டவில்லை. கடன் வாங்கி கடன் வாங்கி முக்குளித்தார்கள். நாங்கள் விற்பனையில் முதலிடம் என்றார்கள். நல்ல இலாபத்தில் இயங்குகிறோம் என்று பொய்ச்சித்திரம் காட்டினார்கள். முதலீட்டாளர்களின் மனமகிழ் மன்றம் போல கம்பெனியை நடத்தினார்கள். இயக்குனர்களின் பட்டியல் நீள்வதும் அவர்களது சம்பளம்  வீங்குவதும் நிகழ்ந்தது. இந்தக் குற்றங்களுக்குப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளாதவர்கள் அதன் தண்டனையை ஊழியர்களுக்கு வழங்குவது ஏற்புடையதல்ல.

முதலீடு செய்தவனின் நோக்கம் இலாபம் மட்டுமே. இங்கே அறவுணர்ச்சி பஜனைகள் செல்லுபடியாகாது என்பவர்களின் குரல் கேட்கிறது. ஆம் திடீர் நட்டத்தின் முழுச் சுமையையும் முதலாளிகளே ஏற்கவேண்டுமென்பது ஏற்புடையதல்ல. ஊழியர்கள் தங்கள் சம்பளத்தின் ஒருபாதியை விட்டுக்கொடுக்கலாம். சலுகைகளின் சில பகுதிகளை விட்டுக்கொடுக்கலாம். வேலை நேரத்தை அதிகரிக்கலாம். செலவுகளைக் குறைக்கலாம். குடும்பத்திற்கு வேறு வருமானம் உண்டு, சம்பளம் இல்லாமலும் சமாளிக்க முடியும் என்பவர்கள் தங்களது சம்பளத்தை நிலைமை சரியானதும் வாங்கிக் கொள்கிறேன் என பொருத்துக்கொள்ளலாம். அப்படி விட்டுக் கொடுப்பவர்களுக்கு பிற்பாடு சிறிது வட்டியோ / இலாபமோ சேர்த்து தொகையை நிறுவனங்கள் கொடுக்கலாம். வங்கிகளிடமோ அல்லது முதலீட்டாளர்களிடமோதான் ஒரு நிறுவனம் கடன் வாங்க வேண்டுமென்பதில்லை. இதெல்லாவற்றையும் தாண்டியும் நிறுவனம் மூழ்கும் நிலைமை வந்தால் மனமுவந்து வெளியேற முன்வருபவர்களுக்கு ஊக்கத் தொகை அறிவிக்கலாம். வெளியேறிய பின்னரும் நிறுவனத்திற்கான சேவைகளை அளிக்கும் வெண்டாராக சிலருக்கு வாய்ப்பளிக்கலாம். இவையனைத்தும் வெளிப்படைத்தன்மையான உரையாடல்களின் வழியே மட்டுமே சாத்தியம்.

இந்த இடத்தில் பொருத்தப்பாடு கருதி ஒன்றைச் சொல்கிறேன். அக்காலத்தில், நக்கீரன் இதழ் நெருக்கடியை சந்திக்கும்போது சில முகவர்கள் அடுத்தடுத்த மாதங்களுக்குரிய தொகையை கூட முன்கூட்டியே செலுத்தி விடுவார்கள். போலவே முகவர்கள் எதிர்பாராத இழப்பைச் சந்தித்து நெருக்கடியில் இருக்கும்போது நக்கீரன் இதழ் அவர்களைப் பில் பணம் கேட்டு தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள். நக்கீரன் கோபால் கடைப்பிடித்த விழுமியம் அது. தொழில் என்பது ஒருவரையொருவர் கைத்தாங்கி விடுவது. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக சமணர்களும் பீதர்களும்  யவனர்களும் காப்பிரியர்களும் கடைப்பிடித்த வணிக அறம் அதுதான். தொழிலிலும் நிர்வாக அமைப்பிலும் மேலாண்மையிலும் அமெரிக்காவின் கோமணத்தையே நாமும் கட்டிக்கொண்டு ஆடியதன் காட்சிகள்தான் நாம் இன்று காண்பது. ஐஐஎம் கக்கிய இத்தனை ஜெனரல் மானேஜர்களாளும், துணைத்தலைவர்களாளும், சி.இ.ஓக்களாலும், கன்சல்டுகளாலும் ஒரு இரண்டு மாதங்கள் தாக்குப்பிடிக்க முடியாதென்றால் இந்த ஆர்கனோகிராமின் பொருள் என்ன?

கூட்டம் கூட்டமாய் தங்கள் ஊருக்குக் கிளம்பும் வட இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்குப் பிஸ்கட்டும் நீரும் தந்து ரயிலில் அனுப்புகையில் ஒன்றைக் கேட்டேன் ‘உங்கள் ஊரில் பாலாறும் தேனாறுமா ஓடுகிறது.. அங்கு சென்று என்ன செய்வீர்கள்?’
‘ஐயா எங்கள் ஊரில் பிழைக்க வழியில்லாமல்தான் இங்கு வந்தோம். சம்பளத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு, வேலைநேரத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு, தங்குமிடம் தகரக்கொட்டாய், உண்ணும் உணவு பன்றிக்குரியது எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொண்டோம். நன்றியோடுதான் உழைத்தோம். வீடடங்கால் நாங்கள் பசித்திருந்தோம். உணவுக்காக தட்டியபோது முதலாளிகளின் கதவுகள் திறக்கப்படவே இல்லை. அவர்கள் காதில் பஞ்சை அடைத்துக்கொண்டு பஞ்சணையில் புரண்டு படுத்துக்கொண்டார்கள். பசியென கதறும் ஒருவனைக் கடந்துபோக முடியுமென்றால், கண்டுகொள்ளாமலிருக்க முடியுமென்றால் அங்கே நீதியுணர்ச்சி செத்துவிட்டது என்று பொருள். நான் உணவில்லாமல் இன்றோ நாளையோ நாளை மறுநாளோ இறக்கக் கூடுமெனில், இவர்கள் என்னை எடுத்து அடக்கம் செய்யமாட்டார்கள். என் உடல் ரோட்டில் வீசப்படும். அநாதையாகச் செத்துப் போவதற்குப் பதிலாக ஊரில் என் அன்னையின் மடியில் சாவேன். ஒரு மனிதனுக்குச் சோறு போட சமூகத்திற்கு வக்கில்லையெனில் உலகையே தீயிட்டு கொளுத்து என ஒரு கவிஞன் அறம்பாடுவது இதனால்தான். ஒருவனின் பசி கண்டுகொள்ளப்படாதென்றால் அதுதான் அறவீழ்ச்சியின் எல்லை. அதற்கு அப்பால் கீழிறங்குவதற்கு எதுவுமில்லை. ‘தருமம்’ எனும் ஒரே காரணத்திற்காக நான் பிறந்த மண்ணிலும் அதிகமாய் நேசித்த ‘கோவையும்’ இதற்கு விதிவிலக்கல்ல எனும் உண்மையால் என் கும்பி எரிந்தது. இன்று இது என் ஊரல்ல.

இந்தியாவில் கூலிகள் வீழ்த்தப்பட்ட பின்னர் இப்போது ஊழியர்கள் வீழ்த்தப்படும் சீசன் துவங்கியிருக்கிறது. அவர்களுக்கு இத்தருணத்தில் சொல்வதற்கு என்னிடம் இரண்டே சொற்கள்தான் இருக்கின்றன. இந்த வேலை தந்த சம்பளத்தில்தால் குடும்பம் பசியாற்றியது. வாடகை கொடுத்தீர்கள். பிள்ளைகள் படித்தார்கள். முதலாளிகளுக்கு நன்றி சொல்வோம். அவர்கள் நெருக்கடியிலிருந்து மீள மனதார வாழ்த்துவோம்.
இரண்டாவது, உலகமே இருள் மண்டி எங்கும் மரண ஓலமும் பசியின் கூக்குரலும் ஒலிக்கும் நாட்களில் நீங்கள் வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறீர்கள். எளிதாக இன்னொரு பிழைப்பைத் தேடிக்கொள்ள வழியற்ற சூழலில் ஈவிரக்கமின்றி வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறீர்கள். இப்படியொரு தலைவனுக்குக் கீழ்தான் நீங்கள் இத்தனை நாட்கள் களமாடியிருக்கிறீர்கள். இதை காட்டிக் கொடுத்த இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள். ஒரு மாட்டிற்குப் பதிலாக நுகத்தில் தன் கழுத்தைக் கொடுத்தவனை விட, ஊனமுற்ற மனைவியை தோளில் தூக்கிக்கொண்டு கொளுத்தும் வெயிலில் காலுக்குச் செருப்பில்லாமல் நடப்பவனை விட, தண்டவாளத்தில் படுத்துச் செத்தவனை விட, தன் தகப்பனை சைக்கிளோடு சேர்த்துக்கட்டி ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் மிதித்துச் சென்ற சிறுமியை விட சற்று மேலான வாழ்க்கை உங்களுடையது. அச்சம் கொள்ளாதீர்கள். கொரானாவிலும் கொடியது அச்சம். பதட்டமடையாதீர்கள். இன்னொரு அடிமைச் சங்கிலியை அவசர அவசரமாக அணிந்துகொள்வதற்குப் பறக்காதீர்கள். வீட்டில் இருப்பவர்களையும் பதட்டப்படுத்தாதீர்கள். நீங்கள் பிறந்ததே இந்த நிறுவனத்தில் இதே வேலையை மட்டுமே பார்க்க வேண்டுமென்பதற்காக அல்ல. இந்த வேலை மறுக்கப்பட்டதால் திருவண்ணாமலை கோவில் வாசலில் நின்று பிச்சை எடுக்கப்போவதில்லை. நிலைமை நிச்சயம் மாறும். அதிகபட்சம் சில மாதங்களுக்கு செளகர்ய குறைகள் ஏற்படலாம். பெட்ரோல், கல்வி, விருந்து வேக்காடுகள் போன்ற அதிகச் செலவினங்கள் தேவைப்படாத காலம். முடிந்தவரை தாக்குப் பிடியுங்கள். குடும்பமாகக் காந்தியின் கால்களைப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். நம் இன்றையப் பிரச்சனைகளுள் பெரும்பாலானவற்றுக்கு அந்தக் கிழவனிடம் தீர்வு இருக்கிறது.

 ‘ஆனது ஆகட்டும் அடிச்சு நொறுக்கு அடுத்தது என்ன?’ எனும் மந்திரத்தை கற்றுத் தருகிறேன். உச்சாடனம் செய்யுங்கள். நெருக்கடியான காலகட்டம் என்பது உண்மையில் மிகப்பெரிய வாய்ப்பு. உங்களுக்கு கண் என ஒன்றிருந்தால் போதும். உதாரணம்: திருக்குறளரசியின் நிறுவனம் இதுநாள் வரை மக்கள்தொடர்பு, நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய சேவைகளை அளித்து வந்தது. இந்த இரண்டிற்கும் அடுத்த இரண்டாண்டுகளுக்கு வாய்ப்பே இல்லை. உட்கார்ந்து ஒப்பாரி வைக்கவில்லை. ஊழியர்களைத் துரத்தவில்லை. ‘எங்கள் தின்பண்டங்கள் பாதுகாப்பாகத்தான் தயாரிக்கப்படுகின்றன என்பதை விளக்கும் குறும்படங்களை’ உணவுத் தொழிலில் இருப்பவர்களுக்காக  இயக்க ஆரம்பித்து விட்டாள். வாடிக்கையாளர்களின் நம்பிக்கையைப் பெற இத்தகு விழிப்புணர்வு வீடியோக்கள் இன்று அவசியமானவை. இந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய எச்சரிக்கை. எந்தத் தொழிலும் அதற்குரிய வருவாயைத்தான் தரும் (எலி புழுக்கை போடும்; யானை சாணி தரும் – அப்பா) உங்களது அனைத்துத் தேவைகளையும் ஆசைகளையும் அது பூர்த்தி செய்யவேண்டுமென எதிர்பார்ப்பது நம்மைத் தெருவில்தான் கொண்டு போய் நிறுத்தும். உங்கள் முதலாளியின் கோளாறும் அதுதான்.  

வாசித்துக் கொண்டே இருங்கள். சிந்தித்துக் கொண்டே இருங்கள். முயற்சித்துக் கொண்டே இருங்கள். புதிய வெளிச்சத்தின் சிறிய கீற்று தட்டுப்பட்டாலும் ‘ங்கொப்பன் மவனே சிங்கம்டா’ எனும் மந்திரத்தை சொல்லிக்கொண்டு வெளிக்கிடுங்கள். நினைவிருக்கட்டும் பத்தாம் வகுப்பின்  ‘சைன் தீட்டா, காஸ் தீட்டா’ போன்ற கொடூரங்களையே சமாளித்து வென்றவர் நீங்கள்.

அப்பாவின் மந்திரச் சொற்களோடே முடிக்கிறேன் ‘அழுதுக்கிட்டு இருக்காதடா… உழுதுக்கிட்டு இரு’


I need your support so I can keep delivering good content. Every contribution, however big or small, is so valuable for my literary attempts. Thanks. Support Good Content

-       © செல்வேந்திரன்


Sunday, May 17, 2020

அமேஸிங் அனுபவங்கள்


ன் நெடுநாள் விருப்பமெல்லாம் நாவல் எழுதுவது. அதை எனக்குப் பிடித்தமாதிரி எழுதுவது. அதற்குரிய தன்னம்பிக்கை இன்றும் வந்துவிடவில்லை. தமிழில் டைப்படிக்கத் தெரியும் ஒரே தகுதியுடன் வலைப்பூ ஆரம்பித்து தளராத தன்னம்பிக்கையுடன் எழுதிக்கொண்டிருந்ததெல்லாம் ஓர் ஆசிரியனை எதிர்கொள்ளும் வரைதான். பிறகு நீங்கள் எதை எழுதினாலும் மானசீகமாக உங்கள் ஆசிரியனை நோக்கித்தான் எழுதுவீர்கள். அவர் கீழ் உதட்டைப் பிதுக்கிவிட்டு அடுத்த சோலியை பார்க்கப்போய்விடுவார் எனும் கலக்கம் இருந்துகொண்டே இருக்கும். அது நல்லது. கேவலப்படாமல் காப்பாற்றுவது.

ரொம்ப நாட்கள் எழுதாமலிருந்தது ஒருவகையான சூனித்தனமாகப் பட்டதால், பாலைநிலப்பயண அனுபவத்தை ஒரு சிறு கட்டுரையாக எழுத ஆரம்பித்து எழுத எழுத பெருகிப்போனது. குழுமத்தில் தொடராகப் போட்டால் ஆறு பேர் படிப்பார்கள். கிண்டிலில் போட்டு ஆழம் பார்ப்போமே என நினைத்தபோது கைவிளக்காக இருந்தது விமலாதித்த மாமல்லன் எழுதிய ‘அமேஸானில் இ-புத்தகம் வெளியிடுவது எப்படி?’ புத்தகம். எவ்வித தடுமாற்றமும் இன்றி நூலை வெளியிட முடிந்தது. ஜெயமோகன், நாஞ்சில்நாடன், சாருநிவேதிதா, பா.ராகவன் உள்ளிட்ட என் ஆதர்சங்களின் பாராட்டுகள் அளித்த உத்வேகத்தில் அடுத்தடுத்து நூல்களை வெளியிட்டேன். ஒவ்வொரு நூலையும் எழுதி முடித்ததும் என் மனதிற்குகந்த நரேன், வெண்பா, கடலூர் சீனு, ஸ்ரீனிவாச கோபாலன் ஆகியோருக்கு அனுப்புவேன். அவர்கள் சொல்லும் கருத்துகளை அப்படியே ஏற்பேன். நிற்க, இக்கட்டுரையின் மையப்பொருள் நான் எப்படி நூல்கள் எழுதினேன் என்பதல்ல. எப்படி விற்றேன் என்பதைப் பற்றி.

இதை எழுதும் நிமிடத்தில் நான்கு நூல்களும் சேர்ந்து 612 பிரதிகள் விற்றுள்ளன. 50,183 பக்கங்கள் பேஜ் ரீடில் வாசிக்கப்பட்டுள்ளது. என்னைப் போன்ற அட்ரஸ் இல்லாத ஒருவனின் நூல்கள் சமகால நடைமுறைப்படி பிரிண்ட் ஆன் டிமாண்டில் தலா 50 பிரதிகள் அச்சடிக்கப்பட்டிருக்கும். சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில் 10, ஈரோட்டில் 8, மதுரையில் 4. மிச்சம் மீதியை கோவை புத்தகத் திருவிழாவில் நானே வாங்கி வினியோகித்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கும். பேஜ்ரீடையும் வகுத்துப் பார்த்தால் தோராயமாக 1000 பிரதிகள் விற்பனை என்பது கனவிலும் சாத்தியம் இல்லை.
            இதை விட இனிய ஆச்சர்யம் மதிப்புரைகள். நான்கு நூல்களுக்கும் சேர்த்து நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மதிப்புரைகள். வாசிப்பது எப்படியால் ஊக்கம் பெற்ற ஒருவர் அதன் மதிப்புரைகளுக்கென்றே தனி இணையதளம் துவங்கி தொகுத்து வருகிறார். இன்னொரு வாசகதோழி நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இத்தனைக்கும் எந்த சமகாலப் பெருஊடகத்திலும் என் நூல்களைப் பற்றி ஒருவரி எழுதப்படவில்லை.

நான் செய்த புத்திசாலித்தனமான காரியம் மனைவியின் பாதாரவிந்தங்களில் சரணடைந்ததுதான். திருக்குறளரசியின் அர்த்தமண்டபம் ஒரு மக்கள் தொடர்பு நிறுவனம். கொங்கு மண்டலத்தின் முதன்மையான பிராண்டுகள் என நீங்கள் ஐம்பதைப் பட்டியலிட்டால் அதில் சரிபாதி நிறுவனங்களுக்கு அர்த்தமண்டபம் சேவையளித்து வருகிறது. தவிர, கலை பண்பாடு தொழில்துறை சார்ந்த இன்ஃபோடெய்ண்மெண்ட் நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தி வருகிறது.

திருக்குறள் ஒரு செயல்திட்டம் வகுத்தாள். டிவைஸ்களில் மட்டுமே படிக்கக் கூடிய நூல்களுக்கு டிவைஸ்களில் மட்டும்தான் மார்க்கெட்டிங் செய்ய வேண்டும் என்கிற தெளிவுடன். அச்சு நூல்களை மட்டுமே வாசிக்கும் மரபான வாசகர்கள் கிண்டிலுக்கு வர ரொம்ப காலம் ஆகும். பயங்கரமான டெக்னாலஜி ஜித்தன்களெல்லாம் கூட இன்னமும் கிண்டில் செயலி பற்றி அறியாதிருக்கிறார்கள்.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் பல்வேறு கலை இலக்கிய பண்பாட்டு நிகழ்ச்சிகளுக்காகத்  திரட்டிய வாசிப்பவர்களின் டேட்டாபேஸ் முறையாகப் பராமரிக்கப்பட்டு அர்த்தமண்டபம் வசம் இருந்தது. நூல்கள் வெளியாகையில் வாசகர்களுக்கு வாட்ஸாப், எஸ்ஸெம்மெஸ், மின்னஞ்சல்கள் பறந்தன. தமிழ் எழுத்தாளர்களின் பார்வை வளையத்திற்குள்ளேயே இதுவரை வராத ‘புக்ஸ்டாகிராமர்கள்’ எனும் இனத்தைக் கண்டுபிடித்தாள். அவர்கள் முப்பது வயதிற்கு மிகாதவர்களாகவும், திருட்டு பிடிஎஃப்களுக்கு அலையாதவர்களாகவும், நூல்களைக் காசு கொடுத்து வாங்கி வாசிப்பவர்களாகவும், வாசித்த அபிப்ராயத்தை நேர்மையாகப் பகிர்கிறவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஃபேஸ்புக்கில் தனிப்பக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டு சோஷியல் மீடியா மார்க்கெட்டிங் இப்போது சூடு பிடித்திருக்கிறது. வாசிப்பது எப்படி நூலை அச்சடித்துக் கொடுத்தால், வருடத்திற்கு லட்சம் பிரதிகள் விற்குமளவிற்கு சந்தைத் தேவை இருக்கிறதென்கிறாள்.

இந்தக் காட்டடியின் விளைவுகள் ஆச்சரியமானவை. இயக்குனர்கள், நடிகைகள், பாகவதர்கள், விதூஷிகள், நர்த்தகிகள், விளையாட்டு வீரர்கள், மந்திரிகள், மாவட்டங்கள், கவுன்சிலர்கள் எனப் பலரும் வாசித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் ஏன் மறந்தும் பொதுவெளியில் ஒரு தமிழ் எழுத்தாளனைப் பற்றியோ, தமிழ் நூல்களைப் பற்றியோ பேசுவதில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கேட்டே விட்டேன். தோணலை என்றார் ஒரு வீரர். அப்படியெல்லாம் பேசுனா சீன் போடறது மாதிரி ஆயிடுதுல்ல என்றார் ஒரு உஸ்தாத். (நகுமோ லேய் பயலே கருநாடக சங்கீதத்தைக் கிண்டல் செய்யும் நூல் எனக் கருதி பதறியடித்து சில இசைவாணர்கள் நூலை வாசித்து பின் சிரித்து சஹவித்வான்களுக்கும் பகிர்ந்துள்ளார்கள்). அணில், ஆமை, கிளி, எலிகள் சூழலை நிறைத்துள்ளன, நீங்களாவது எழுதுகிறவர்களுக்கு வெளிச்சம் தாருங்களய்யா.

பிரஸ்தாபங்கள் எனக்கே போரடிக்கிறது. கிண்டிலில் புத்தகம் போட விழைபவர்களுக்கு என் அனுபவத்தில் இருந்து சில டிப்ஸூகள்:

1)    ஆரம்பத்தில் உங்கள் சுற்றத்தைத் தவிர வேறு யாரும் உங்கள் நூல்களை வாங்க மாட்டார்கள். ஆகவே, அவர்களுக்கு நூல் வெளியான விபரத்தைத் தெரியப்படுத்தத்  தவறாதீர்கள். எழுதுகிறவனே நூலை கூவி விற்பது நிச்சயம் கூச்சமளிக்கக் கூடியது. அந்தப் பொறுப்பை மிக வேண்டிய மற்றொருவரிடம் ஒப்படையுங்கள்.

2)    அட்டைப்படத்தை நீங்களே வடிவமைத்துக்கொள்ளும் வசதியை கிண்டில் தருகிறது என்றாலும் அதைச் செய்யாதீர்கள். அட்டைப்பட வடிவமைப்பாளரிடம் பொறுப்பைக்  கொடுங்கள். என் நூல்களின் வெற்றியில் பாதி சந்தோஷ் நாராயணனுக்கு இருக்கிறது. அட்டையைப் பார்த்துத்தான் புத்தகத்தை வாங்கினேன் என இன்ஸ்டாகிராமில் பலரும் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.


3)    எழுதியவனே பிழைதிருத்தம் செய்வதும், எடிட் செய்வதும் ஓர் எல்லைவரைதான் பயனளிக்கும். தொழில்முறை பிழைதிருத்துனர்கள் அல்லது நண்பர்களின் துணையை நாடுக. நூல் தப்பும் தவறுமாக இருக்கிறதென்று வாசகர்கள் புகார் செய்தால் அமேஸான்காரன் அப்படியே கேட்பான். மானம் போகும்.

4)    இணையத்தில் ஏற்கனவே எழுதியவற்றைத் தொகுப்பதை விட நேரடி நூல்களை எழுதி வெளியிடுவதே நல்லது. நம்மைத் தொடர்ச்சியாக வாசித்து வருபவர்களுக்கு அது அயற்சியளிக்கிறது என்பதைத் தாமதமாகவே புரிந்துகொண்டேன். இந்த அறிவுரை தமிழின் முதன்மைப் படைப்பாளிகளுக்குப் பொருந்தாது. அவர்களுடைய ஆக்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பிற்குரியவை.


5)    நான் பத்தாண்டுகளாக அச்சு ஊடகங்களில் எழுதி வருபவன். விகடனும் குங்குமமும்தான் ரெமுனரேசன் அளித்த இதழ்கள். மற்றவை ‘வாய்ப்பு’ நல்கியவை. நான் ஆண்டிற்கு முப்பதாயிரம் ரூபாய்களுக்குப் புத்தகங்கள் வாங்குபவன். லட்சம் ரூபாய்க்குப் பயணம் செல்பவன். இனி என் நூல்களின் ராயல்டி அச்செலவுகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும். ஆனால், இந்த ராயல்டி மயக்கத்தில் தெருமுனைக்கு வந்து  ‘இனி ஞான் எழுதட்டே’ என அறிவித்துவிடுவது லிவருக்கு நல்லதல்ல. ஏன் என்பது அடுத்த பாராவில்.

6)    உங்கள் நூலைப் பற்றி நான்கு பேர் பாராட்டியதும் கீழ்மகன்கள் அதைத் திருடி பிடிஎஃப் நூலாக்கி டெலிகிராமிலும், வாட்ஸாப்பிலும் ஊர் மேய விடுவார்கள். அந்தத் திருட்டுகுமரன்களைப் பற்றி பா.ராகவன் முதல் பாலகுமாரன் புதல்வர் வரை விட்ட சாபங்களை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். எனது புத்தகமும் திருடப்பட்டு சுற்றுக்கு விடப்பட்டது. வெளியாகி சில நாட்களில் இப்படிச் செய்கிறீர்களே நியாயமா என நான் கேட்டபோது, நேரடியாக சவால் விடப்பட்டது – “ங்கோத்தா அப்படித்தான்டா செய்வோம்… நீதான் எழுதினேங்கிறதுக்கு என்னடா ஆதாரம் இருக்கு” -   அடுத்தடுத்த நூல்கள் திருடப்பட்டு வெளியானது. எழுத்தாளர்களின் ஈரலையறுத்து உண்ணுபவர்களுக்காகவே உருவானது டெலிகிராம். நீங்கள் எவ்வளவு முறை ரிப்போர்ட் செய்தாலும் பயன் இருக்காது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன், சாருநிவேதிதா, பா.ராகவன்  போன்ற முழுநேர எழுத்தாளர்களின் 75 சதமான நூல்கள் திருடப்பட்டு விட்டன. இவர்களில் சிலருக்காவது சினிமா, சீரியல் வருவாய் உள்ளது. சாருவிற்கு அதற்கும் வாய்ப்பில்லை. நூல்களின் ராயல்டியை மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்த காலம் சென்ற எழுத்தாளர்களின் குடும்பங்கள் நடுத்தெருவிற்கு வந்துவிட்டன. இந்த டிவிடிபுத்திரர்களை யாராலும் ஒன்றும் செய்யமுடியாது என்பதே நிதர்சனம். 100 கோடி ரூபாய் செலவில் வரும் சினிமாவையே காப்பாற்ற முடியவில்லை என்பதை இத்துடன் இணைத்துச் சிந்திக்கலாம். திருட்டு பிடிஎஃப்பில் வாசிப்பது, திருட்டு பிடிஎஃப்பை பகிர்வது எழுத்தாளனின் இரத்தத்தைக் குடிப்பது என்பதை வாசகன் உணர்ந்தாலன்றி பலனில்லை. இதற்கு முன்பு வாசித்திருந்தால் கூட அந்த எழுத்தாளனுக்கோ அவன் குடும்பத்திற்கோ உரிய தொகையை அனுப்பிவைப்பதொன்றே பாவத்திற்கானப் பிராயச்சித்தம்.

7)    இலவசம் ஒருபோதும் அறிவிக்காதீர்கள். இரண்டு காரணங்கள். இலவசத்தில் வாங்குபவர்களில் 99% பேர் படிப்பதில்லை. மீத 1% திருட்டு பிடிஎஃப் கோஷ்டி. அவர்கள் வாயில் நாமே ஹல்வாவை உருட்டி ஊட்டுவதைப் போல.

8)    அமேஸானின் ராயல்டி அணுகுமுறை ஒரு பகல் கொள்ளை. நியாயமற்றது. பேஜ்ரீடுக்கு வழங்கும் பைசா கணக்குகளும் எனக்கு உவப்பில்லாதவை. ஆனால், இப்போதைக்கு வேறு வழியில்லை. அன்லிமிடெட் ஆப்ஸன் நூலின் வாசகப்பரப்பை அதிகப்படுத்தினாலும், ராயல்டியை மட்டுப்படுத்துகிறதோ எனும் சந்தேகம் எனக்குண்டு. ஒரு நூலை விற்பனைக்கு மட்டும் என்று வெளியிட்டு ஆய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.


9)    ஏற்கனவே அச்சில் நூல்களை வெளியிட்டவர்கள் கிண்டில் ராயல்டியைப் பார்த்துவிட்டு தத்தம் பதிப்பாளரைத் திருடன் என திட்டாதீர்கள். தரமான இலக்கிய ஆக்கங்களைப் பிரசுரிக்கும் பெரும்பாலான பதிப்பகங்கள் கடனில் தத்தளிக்கின்றன. பதிப்பாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் நம் அலுவலகங்களின் கடைநிலை ஊழியனின் வாழ்க்கைத் தரத்தை விட பரிதாபகரமானது. 50 பிரதிகள் அச்சு நூலை 10 வருடங்களுக்குத் தூக்கிச் சுமக்கவேண்டும். நமது நாட்டின் பெரும்பாலான புத்தகக் கடைகள் திருடர்களால் நடத்தப்படுகிறது. சுத்தமாக கணக்கு முடிப்பவர்கள் ஓரிருவர்தான். எந்தப் புத்தகத் திருவிழாவிலும் கடை வாடகை, ஆள் சம்பளம், உணவு, தங்குமிடம், போக்குவரத்துச் செலவு, திருடு போகும் புத்தகங்கள் என கணக்கு போட்டுப்பார்த்தால் குன்மம் வந்துவிடும். நட்டம் வந்தால் இந்தத் தொழிலைச் செய்வானா என்று மூக்கு புடைக்கக் கூடாது. இதெல்லாம் ஒரு கோட்டி. அவ்வளவுதான்.

10) நீங்கள் மதிப்புரைக்காக ஒருவருக்கு நூலை அனுப்புகிறீர்கள். படித்து விட்டீர்களா என மீண்டும் அழைத்து நினைவூட்டாதீர்கள். சங்கடங்கள் வந்து சேரும். போலவே பிரபலஸ்தர்களின் முன்னுரைகளுக்காகக் காத்திருக்காதீர்கள். நயா பைசா பிரயோசனம் கிடையாது. ஒரு வாசகனாக அறியப்பட்டவனின் சிறு குறிப்பு கூட உங்கள் நூலின் விற்பனைக்குப் பெருமளவில் பயன்படும். ஆனால், முன்னுரை. பச். போலவே அமேஸானில் ரேட்டிங் போடச் சொல்லி நண்பர்களை வற்புறுத்தாதீர்கள். அம்மஞ்சல்லிக்குப் பிரயோசனமில்லை.

11) வீடடங்கு தற்சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு டிஜிட்டல் ரீடிங் அதிகரித்துள்ளது. இந்தத் திடீர் வாசகப்பரப்பிற்குத் தீனி போட நல்ல நூல்களின் தேவை அதிகரித்துள்ளது. பயன்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்.


12) என்னுடைய டிப்ஸூகளால் பலனடைந்தவர்கள் அன்பை பணமாகவோ பொருளாகவோ கொடுக்கலாம். மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வேன். வருவாய்க்கு வழியற்ற கொரானா நாட்களில் ஏழை எழுத்தாளர்களின் நிலையை நான் தனிப்பட்டு  விளக்க வேண்டியதில்லை.


I need your support so I can keep delivering good content. Every contribution, however big or small, is so valuable for my literary attempts. Thanks. Support Good Content


-       © செல்வேந்திரன்



Sunday, May 10, 2020

உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே


 


 

ரொரு பேரதிர்ஷ்டத்திற்குப் பின்னாலும் நிச்சயம் ஒரு குற்றம் ஒளிந்திருக்கிறது என்கிற மரியோ பூஸோவின் வரிகள் திரைப்பட ரசிகர்களுக்குப் பரிச்சயமானது. பூஸோவின் தி காட்ஃபாதர் நாவல் எழுதப்படுவதற்கு 138 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வெளியான ‘தந்தை கோரியோ’ நாவலில் பால்சாக் எழுதிய வரிகள் இவை. ரத்தத்தில் ஈட்டிய செல்வத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் தத்தளிப்பு பால்சாக்கின் பல கதைகளில் இடம்பெறுகிறது. செந்நிற விடுதி அத்தகைய கதைகளுள் ஒன்று. 

 

1831-ல் ஃப்ரெஞ்சு மொழியில் பால்சாக் எழுதிய சிறுகதை L'Auberge rouge - ஆங்கிலத்தில் ‘The Red Inn’ -தமிழில் ராஜேந்திரன் செந்நிற விடுதி (தமிழினி பதிப்பகம்) எனும் பெயரில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். கதைசொல்லி ஒரு விருந்தில் இருக்கிறான். உண்டு களித்தபின்னர் விருந்தாளிகளுக்கு ஒரு ஜெர்மானியன் கதை சொல்லத் துவங்குகிறான். மருத்துவ மாணவர்கள் இருவர் கட்டாய ராணுவ சேவையாற்ற ஃப்ரான்ஸிலிருந்து ஜெர்மனியின் ஆண்டர்நாக் நகருக்கு வருகிறார்கள். வழியில் செந்நிற வர்ணம் பூசப்பட்ட விடுதி ஒன்றில் தங்க நேரிடுகிறது. விடுதியில் இடநெருக்கடி. விடுதியடைக்கும் நேரத்தில் வந்த ஒரு ஜெர்மானிய வியாபாரியோடு இருவருக்கும் நட்பு ஏற்படுகிறது. உணவையும் படுக்கையையும் பகிர்கிறார்கள். வியாபாரியின் பையில் இருக்கும் கணக்குஞ்செல்வம் இளைஞர்களுள் ஒருவனான ஃப்ராஸ்பர் மேக்னனுக்குப் பேராசையை உண்டாக்குகிறது. வணிகனைக் கொலை செய்ய திட்டமிடுகிறான். அறுவை சிகிட்சை கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் வணிகனைக்  கொலை செய்யப்போகையில் திடீர் மனமாற்றம் ஏற்பட்டு தன் மீதே வெறுப்பு உண்டாகிறது. கத்தியை வீசிவிட்டு ரைன் நதிக்கரையோரம் நள்ளிரவில் அங்குமிங்கும் நடக்கிறான். மனம் தெளிவடைந்ததும் மீண்டும் விடுதிக்கு  திரும்பி உறங்கிப் போய்விடுகிறான். விடியல் அவனுக்கானதாய் இல்லை. வணிகன் கொலை செய்யப்பட்டு ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கிறான். உயிர் நண்பனைக் காணவில்லை. ஃபராஸ்பர் மேக்னன் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான். அவனது தத்தளிப்புகளும், சிறையில் சந்திக்கும் புதிய நண்பனுமாக கதை செல்கிறது. காணாமல் போன நண்பன் யார்? இந்த விருந்திற்கும் செந்நிற விடுதிக்கும் என்ன சம்பந்தம்? கதை சொல்லிக்கும் கொலையாளிக்குமான உறவு எத்தகையது? ஒரு மர்மக்கதையைப் போலத் துவங்கி மானுட மனங்களின் முடிவுறா மர்மங்களை அறிந்துகொள்ள முயல்கிறது செந்நிற விடுதி. குற்றமே தண்டனை எனும் தரிசனத்திலிருந்து முன்னகர்ந்து குற்ற விழைவுமே தண்டனை எனும் புள்ளியை அடைகிறது. உள்ளத்தால் உள்ளலும் தீதே பிறன் பொருளைக் கள்ளத்தால் கல்வேம் எனப்பாடிய வள்ளுவனும் பால்சாக்கும் கைகோர்த்துக்கொள்ளும் புள்ளி இது.

 

நவீன இலக்கியம் என்பது தொப்புளுக்கு மேல் கஞ்சியினருக்கு எனும் எண்ணமே மேற்குலகில் அன்றிருந்தது. பெருவிருந்துகளிலும் உறவுக் கூடுகையிலும் ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சமாக, உயர்ந்த கேளிக்கையாக கதைகள் சொல்லப்பட்டன. அக்காலகட்டத்தின் முகமாகத் திகழ்ந்தவர் ஹொனேரே டி பால்ஸாக் (1799-1850). பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஃப்ரெஞ்சு வாழ்வியலைக் கதைகளாக எழுதிக் குவித்தார். படம் பிடிப்பதைப் போன்ற துல்லிய சித்தரிப்புகளால் யதார்த்தவாத அழகியலின் தந்தை என கருதப்பட்டார். அவர் தீவிரமாக இயங்கியது வெறும் 18 ஆண்டுகள்தான். ஆனால் இந்தக் குறுகிய காலத்தில் அவர் எழுதிக் குவித்தவை ஏராளம். நாளொன்றுக்குப் பதினைந்து மணிநேரங்கள் தொடர்ச்சியாக எழுதினார். தி ஹ்யூமன் காமெடி எனும் அவரது நாவல் வரிசை 90 நாவல்களை உள்ளடக்கியது. ஏங்கெல்ஸ் இவரது படைப்புகளால் ஈர்க்கப்பட்டு மார்க்ஸூக்கு இவரைப் பற்றி கடிதம் எழுதினார். மூலதனத்தின் பல இடங்களில் பால்சாக்கின் மேற்கோள்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. தஸ்தாயெவ்ஸ்கியால் பால்சாக்கின் தாக்கத்தை உணரமுடியும். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டை நான் பால்சாக்கின் கண்களின் வழியாகத்தான் பார்க்கிறேன் என்றார் ஆஸ்கார் வைல்டு.  உலகெங்கிலுமுள்ள சிந்தனையாளர்களை படைப்பாளர்களை பால்சாக் பாதித்தார். தமிழில் புதுமைப்பித்தன், சி.சு. செல்லப்பா துவங்கி சுஜாதா வரை பால்சாக் பலரையும் ஈர்த்தார்.

 

செந்நிற விடுதி சிறுகதைக்கான தூண்டுதலை பால்சாக் ஒரு ஃப்ரெஞ்ச் ராணுவ அதிகாரி சொன்ன நிஜ சம்பவத்திலிருந்து பெற்றுக்கொண்டார். கதை நெப்போலியன் முற்று முழுதாக ஃப்ரான்ஸை கைப்பற்றிக்கொள்வதற்கு முந்தைய மாதத்தில் நிகழ்கிறது. அரசு, நிர்வாகம், பொருளாதாரம், எதிர்காலம், பொதுஒழுங்கு குறித்த நிச்சயமற்ற நெருக்கடியான சூழல். ஒவ்வொருவரும் எதையேனும் செய்து தங்களை வளம்மிக்கவர்களாக மாற்றிக்கொள்ளத் துடிக்கும் யத்தணிப்பு நிலவிய காலகட்டம். பொருளியல் லாபங்களை உத்தேசித்தே உறவுகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. கதையில் வரும் விடுதிக்காரன் தான் நெடுநாள் உத்தேசித்த திராட்சை தோட்டத்தை சமீபத்தில்தான் வாங்கினேன் என்கிறான். மருத்துவ மாணவர்கள் தங்கள் அறுவைச் சிகிட்சை கத்திகள் பெருவணிகனுக்கு நிகரான பொருளை ஈட்டித்தருமா என அங்கலாய்க்கிறார்கள். நீண்டகால ஆசையான முப்பது ஏக்கர் நிலத்தை வாங்க வேண்டும் எனும் திட்டமே ஃப்ராஸ்பர் மனதில் கொலைத்திட்டத்தை உருவாக்குகிறது. வனத்தில் மிருகங்கள் கைக்கொண்டிருந்த சட்டங்களையே நாட்டில் மனிதர்களும் பின்பற்றத் துவங்கியிருந்தார்கள் என்கிறார் பால்சாக். ஊரடங்கு நாட்களில் நம் வணிகர்கள் வெளிக்காட்டிய அறத்தின் அதிர்ச்சியை உணர்ந்தவர்கள் இச்சுழலை மேலும் நெருங்கியறிய முடியும்.

 

வாழ்விடத்தின் நெருக்கடிகள் குற்ற விழைவைத் தூண்டுவதையும், இயற்கையின் அருகாமை மனதின் கசடுகளை நீக்கிவிடுவதையும் பால்சாக் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கிறார். உரிய அறைகள் இல்லாமல் நெருக்கடியில் படுக்கையைப் பகிர்ந்துகொண்டு வெக்கையிலும் பூச்சிக்கடியிலும் தூக்கம் வராமல் புரண்ட மனதிற்குள் கொலைச்சிந்தனை உருவாகி விடுகிறது. ஒரு நொடியில் மனம் மாறி ரைன் நதிக்கரையோரம் நடைபோடுகையில் ஆன்மா ஒளிபெறுகிறது. கோர எண்ணங்கள் மறைகின்றன. இயற்கையின் பேருரு  மனிதனின் சிறுமைகளைக் களைகிறது. மனிதர்கள் வீடடங்கிக் கிடக்கும் நாட்களில் உலகெங்கும் ‘குடும்ப வன்முறைகள்’ பீறிட்டுக் கிளம்புவதை இத்துடன் இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

 

எழுதப்பட்டு இருநூறாண்டுகளான பின்னும் பால்சாக் மேதைமையால் சிருஷ்டிகரத்தால் நம்மை ஈர்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார். துல்லியமான சித்தரிப்புகள், அபாரமான நகைச்சுவை, ஆன்மீகமான கேள்விகள் இவரது படைப்புலகின் அடிநாதமாக விளங்குகின்றன. பால்சாக்கின் பல கதைகளில் விருந்துகளும் உணவுகளும் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன. உணவின் மீதான ரசனையையும் உண்ணும் முறையையும் கொண்டு கதாபாத்திரங்களின் இயல்பையும் வாழ்க்கைச் சூழலையும் வாசகனுக்கு உணர்த்தி விடுவார். மிகப்பெரிய சாப்பாட்டுப் பிரியரான பால்சாக்கின் உணவு முறையைப் பற்றியே தனிநூல் எழுதப்பட்டுள்ளது. பத்துப் பதினைந்து பேருக்குரிய உணவை அவர் ஒற்றையாளாக வெளுத்துக்கட்டுவார்.  பன்றி போல தின்றால் பன்றிக்குணம் வரும் என்கிறார் ப.சிங்காரம். பால்சாக் தேனீ போல உழைத்தவர். ஒவ்வொரு நாளும் பகல் ஒருமணிக்குத் துவங்கி மறுநாள் காலை 5 மணிவரை எழுதியவர் அவர். நாளொன்றுக்கு 30 முதல் 50 கோப்பைகளுக்குக் குறையாமல் கருப்பு காபி அருந்துவார். எழுதும்போது ஒரு மதகுருவைப் போல உடையணிந்துகொள்வார். இவையெல்லாம் தன் படைப்பின் ஊற்றுக்கண்கள் எனும் நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது.

 

இன்னொருவனின் ரத்தத்தில் ஈட்டிய செல்வத்தை ஏற்றுக்கொள்வதா எனும் அறக்கேள்வியை பலதரப்பட்ட கதைமாந்தர்களின் வழியாக முன்வைக்கும் இச்சிறுகதை இருமுறை திரைப்படங்களாக்கப்பட்டுள்ளது. வணிகனைக் கொன்று தன் வாழ்வை வளமாக்கிக் கொண்டவன் டெட்டனஸ் நோயால் வாழ்நாள் முழுக்க அவதிப்படுகிறான். தடுப்பூசி கண்டு பிடிப்பதற்கு முன் உலகையே அச்சுறுத்திய ஒருவகை நரம்பு நோய். நோய்த்தாக்குதல் அடைந்தவனின் உடல் வில்போல வளைத்துக்கொள்ளும். பார்ப்பதற்கு சக்கராசனம் செய்வது போல இருக்கும். வலியால் கதறுவார்கள். அலறல் சத்தம் கேட்பவர்களை உறையச் செய்யும். கழுத்தில் உயிருள்ள அட்டைகளை விட்டு ரத்தத்தை உறிஞ்சுவதே அன்றைக்கு இருந்த தற்காலிக நிவாரணி. கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை என வள்ளுவன் பாடுவதைப் போலவே இதுவும் ஒருவகை ஃப்ரெஞ்ச் அறம்பாடல்.

 

ஒரு கொசுறு செய்தி. கதையில் குறிப்பிடப்படும் L'Auberge rouge என்பது நிஜத்தில் செயல்பட்ட  விடுதி.  ஃப்ரெஞ்சு குற்றப்பின்னணியாளர்கள் அதிகமும் நடமாடிய பகுதி. இந்த விடுதியின் உரிமையாளர்களான கணவனும் மனைவியும் தன் ஊழியர்களின் துணை கொண்டு குறைந்தது ஐம்பது விருந்தினர்களைக் கொன்று பொருட்களைக் கொள்ளையடித்தார்கள். தங்களால் கொல்லப்பட்டவர்களை சமைத்து உண்டார்கள். சில சமயம் விடுதியில் தங்கியிருந்தவர்களுக்கும் பரிமாறினார்கள். அங்கு கற்பழிப்புகள் நிகழ்ந்தன. நெடுங்காலத்திற்குப் பின் அவர்களது குற்றங்கள் கண்டறியப்பட்டு விடுதியின் முன் ஊரார் திரண்டு நிற்க கில்லட்டின் இயந்திரத்தில் நால்வரும் தலைவெட்டி கொல்லப்பட்டார்கள். இன்று அந்த விடுதி புகழ்மிக்க சுற்றுலா கவர்ச்சியாக பிரான்ஸ் அரசால் பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த வழக்கின் விசாரணை முறையாக நடைபெறவில்லை என வாதிடும் வரலாற்றாசிரியர்கள் உண்டு. நெப்போலியன் கால சட்ட நடைமுறைகளில் குற்றத்தை கண்ணால் பார்த்த சாட்சியங்கள் வேண்டுமென்பது அவசியம் இல்லை. செவிவழிச் செய்திகள் அல்லது மக்களின் மத்தியில் உலவும் வதந்திகள் போதுமானது.


I need your support so I can keep delivering good content. Every contribution, however big or small, is so valuable for my literary attempts. Thanks. Support Good Content