Tuesday, July 31, 2007

வென்றார் லக்கிலூக்!


நாட்டுமக்களுக்கோர் நற்செய்தி! நமது சமஸ்தானம் நடத்திய போட்டிக்கு உலகெங்கிலுமிருந்து பல்வேறு பொழிப்புரைகள் வந்திருந்தன. நுன்மான்நுழைபுலமிக்க நமது அரசவைப் பண்டிதர்களும், ரிட்டையர்டு தமிழ் குஞ்சுகளும், மதியூக மந்திரிகளும் ஆய்வு செய்ததில், திரு.லக்கிலூக் அவர்களின்
"மேட்டரு இன்னான்னு சுகுரா சொல்லிடு - இல்லாங்காட்டிஅப்பாலிக்கா வேலைக்காவாது" என்ற பதில் சுருக்கமாகவும், எளிதாகவும், உண்மைக்கு மிக நெருக்கத்தில் இருப்பதாகவும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். எனவே அவரது பின்னூட்டமே பரிசில் பெற தகுதியுடையதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. அவரை சமஸ்தானம் வாழ்த்துகிறது.

Tuesday, July 24, 2007

பதிவுலக சிங்கங்களே போட்டிக்குத் தயாராகுங்கள்...!

பதிவராகி இன்னும் ஒரு போட்டிகூட நடத்தி, பரிசு வழங்கவில்லை என்றால் அது சமஸ்தானத்துக்கே அவமானம் என என் மதியுக மந்திரி மன்றாடியதால், என்னருமை பதிவர்களே உங்களது திறமைக்கு ஒரு சவால். கீழ்காணும் இந்த எளிய திருக்குறளுக்கான விளக்கத்தை மண் மணக்க அவரவர் வட்டார மொழி வழக்கியலில் பின்னுட்டமாக இடுங்கள். சென்னைத் தமிழ், கொங்குத் தமிழ், நெல்லைத் தமிழ் என எந்த தமிழை வேண்டுமானாலும் தேர்வு செய்து கொள்ளுங்கள். ஆனால் மறக்காமல் தங்களது ஊரையும், மாவட்டத்தையும் பின்னுட்டத்தில் தெரியப்படுத்திவிடுங்கள். தேர்வாகும் பின்னுட்டத்திற்கு பரிசு வீடு தேடி வரும். களத்துல குதிங்கப்பு....

சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய சொல்லற்க
சொல்லிற் பயனிலாச் சொல்.

பின்குறிப்பு:
எக்காரணம் கொண்டும் கையூட்டு பெற மாட்டாது.

Monday, July 23, 2007

தல' தப்புமா...?!

ஆழ்வார் மாதிரி படங்கள் தந்த அனுபவத்தில் அஜீத் படங்கள் என்றால் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டும் என்றுதான் முடிவு செய்திருந்தேன். ஆனாலும் லோகிததாஸின் கதை, ரிலையன்ஸின் தயாரிப்பு, கணபதியின் நச்சரிப்பு என போதுமான காரணங்கள் இருந்ததால் கிரீடம் பார்த்தேன். தன் மகனை இன்ஸ்பெக்டர் ஆக்கி பார்க்கும் கனவில் நடுத்தர தந்தை ராஜ்கிரண். அதற்கான முயற்சிகளில் தீவிரமாக இருக்கும் மகனாக அஜீத். எதிர்பாராத விதமாக உள்ளூர் பிரமுகரின் மகனை ராஜ்கிரண் அடித்துவிட கோடியக்கரைக்கு பணிமாற்றம் செய்யப்படுகிறார். உள்ளூர் தாதா வரதனின் பிடியில் இருக்கிறது கோடியக்கரை. வரதனால் தன் தந்தை தாக்கப்படுவதை கண்டு பொங்கி எழும் அஜீத் அவரை மரண அடி அடிக்கிறார். ஒரு தாதாவிடம் மோதியதால் ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தின் கனவு சிதைந்ததையும், அவர்கள் படும் அவஸ்தையையும் சொல்கிறேன் பேர்வழி என்று ரசிகர்களையும் அவஸ்தைகளுக்குள்ளாக்கி சொல்லும் படம் கிரீடம்.

தவமாய் தவமிருந்தில் ஆரம்பித்த பொறுப்பான அப்பா, பாசக்கார அம்மா பயணம் ராஜ்கிரண், சரண்யா ஜோடிக்கு இன்னும் முடிந்த பாடில்லை. முன்பாதியில் த்ரிஷாவுடன் காதல் மலரும் த்ராபை காட்சிகளில் ரசிகர்கள் பத்துநாட்களுக்கு முன் வந்த பழைய எஸ்.எம்.எஸ்களை படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வில்லன் அஜய்குமார் தமிழ் சினிமாவில் காலாவதியாகிப் போயிருந்த பி.எஸ்.வீரப்பா ஸ்டைல் வில்லன் சிரிப்பை மீட்டெடுத்திருக்கிறார். அவர் ஆ...வூ என்று கத்தும்போது பயம் வருவதற்கு பதிலாக பரிதாபம் வருகிறது. அந்த அங்கிளுக்கு என்ன பிரச்சனை? என அருகில் இருந்த குட்டிப்பையன் என்னிடம் கேட்டான்.

விவேக்கிடம் மெல்ல வடிவேலின் சாயல் அடிக்கிறதோ?! “அவரது வைரம் பாய்ஞ்ச கட்டை”க்குத் திரையரங்கமே அதிர்கிறது. கோடியக்கரை வீட்டில் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் த்ரிஷாவும், அஜீத்தும் தங்கள் திருமணம் குறித்து பேசுவதும் அதை மொத்த குடும்பமும் குழாய் வழியாக ஒட்டுக்கேட்பதும் குபீர் சிரிப்பை வரவழைக்கும் சிறந்த சீன்.
திருவின் காமரா வழக்கம் போல அசத்தியிருக்கிறது. பாடல்களை எழுதிய நா.முத்துக்குமார் முதன்முறையாக இப்படத்திற்கு வசனம் எழுதியுள்ளார். எளிய, இயல்பான வசனங்கள். ஒரிரு பாடல்களிலும், சில காட்சிகளின் பிண்ணனி இசையிலும் அடடே போட வைக்கிறார் இசையமைப்பாளர். படம் முழுக்க கண்டபடி மிஸ்ஸாவது கண்டினியூட்டிதான். த்ரிஷாவை வீட்டு வாசலில் மடக்கி பைக்கில் ஏற்றும் சீனில் மழுங்க சேவ் செய்திருக்கும் அஜீத் அவரை கல்லூரி வாசலில் விடுவதற்குள் பத்துநாள் தாடியோடு இருக்கிறார்.
அஜீத் தன் உடைகளில் நல்ல மாற்றங்களை கொண்டு வந்திருக்கிறார். நடுத்தர வர்க்கத்தின் இனம் புரியாத சோகம் ஒன்றை எப்போதும் கண்களில் தாங்கியபடி வலைய வரும் அஜீத் க்ளைமாக்ஸில் உண்மையிலேயே க்ரீடம் சூடியுள்ளார். வரதனைக் கொன்று விட்டு கதறி அழும் சீனில் அசத்தி இருக்கிறார். அஜீத்திடம் ஏராளமான நடிப்பாற்றல் இருக்கிறது ஆனால் தரமான இயக்குனர்கள் அணுக முடியாத இமேஜ் வட்டம் அவரது வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கிறதோ எனத் தோன்றுகிறது. இந்த படம் மட்டும் ஓடாவிட்டால் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு இளம் இயக்குனர்களுக்கு படம் செய்வதில்லை என அவர் அறிவித்திருப்பதாகக் கேள்வி. பிழைத்துக்கொள்வார்.

சமீப காலமாகத்தான் தமிழ் சினிமா தோல்வியுற்ற மனிதர்களின் கதைகளையும் படமாக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. வெயில் போன்ற படங்களைத் தொடர்ந்து கதாநாயகன் தோல்வியடைந்து, கதை வெற்றியடையும் படம் இது. கொஞ்சம் சகித்துக்கொண்டு ஒரு முறை பார்க்கலாம்.

Monday, July 16, 2007

வசதியாக மறந்துவிட்டோம்..!

ஈரோட்டில் ஒரு விழாவிற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய கொஞ்சம் ஆட்கள் தேவைப்பட்டது. நண்பரிடம் கேட்டிருந்தேன். அதிகம் உடலுழைப்பு தேவைப்பட்ட அந்த வேலைக்கு மூன்று சிறுவர்களை அனுப்பி வைத்தார் அவர். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துவரும் அவர்கள் மூவருமே வார இறுதிகளில் ஏதாவது பகுதி நேர வேலைகளை செய்பவர்களாம். அவர்களுள் ஒருவன் முன்னனி நாளிதழில் ஒன்றில் பார்சல்கள் கட்டும் பணி செய்து வருகிறானாம். தினமும் இரவு எட்டு மணிக்கு பார்சல்களை கட்ட ஆரம்பித்து, வேனில் ஏற்றி ஊர், ஊராக கட்டுகளை இறக்கி விட்டுத் திரும்பும் கடும் உழைப்பு தேவைப்படும் வேலை. வீட்டுக்கு காலை 6:30 மணிக்குதான் திரும்பமுடியும். இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே உறங்கி விட்டு பள்ளிக்கு சென்று வருகிறான் அந்த மாணவன்.

" வெறும் இரண்டு மணி நேரம் மட்டும்தான் உறங்குகிறாயா?" அதிர்ச்சி மேலிட அவனிடம் கேட்டேன். 'அதுவும் சில நாட்கள்தான் வீட்டில் அப்பா, அம்மா, அண்ணன்கள் வேலைக்கு கிளம்ப தயாராகும் களேபரத்தில் தன்னால் உறங்கவே முடியாது. பள்ளிக்கூடத்தில் மதிய உணவு இடைவேளையில் மாணவர்கள் சாப்பிட போவார்கள். நான் வகுப்பறையிலேயே உறங்கி விடுவேன்' என்றான். ' அது சரி கிடைக்கும் சனி, ஞாயிறு விடுமுறை நாட்களிலாவது உறங்கி ஓய்வெடுக்கலாமே?' என்றேன். 'ஒரு நாள் உறங்கிட்டாலும் காலேஜூக்கு பீஸூ சேர்க்க முடியாது சார். என் குடும்பத்தில நான் ஒருத்தனாவது படிக்கட்டும்னு எங்க அம்மா, அப்பா, அண்ணன்மாரெல்லாம் உழைக்கும்போது தூங்க மனசில்ல சார்' என பதில் வந்தது. எனக்கு கண்ணீர் வந்து விட்டது. அவனை ஒரு ஓரமா படுத்து உறங்க சொன்னேன். முடியவே முடியாது என மறுத்துவிட்டு பேனர்களை கட்ட போய்விட்டான். இறைவா! இவன் ஒரு நாள் நிச்சயம் இந்த உலகை வெல்ல வேண்டும். நான் பிரார்த்திக்க தொடங்கினேன்.

சாமான்யர்கள் அணுக முடியாத அளவிற்கு கல்வி வியாபாரமாகி விட்டது என்ற கூக்குரல்கள் எல்லா மட்டங்களிலும் ஓங்கி ஓலித்துக்கொண்டிருக்கும் காலமிது. அறிக்கைப் போர்கள் நடக்கின்றன. போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். கவர்ஸ்டோரி ஆகிறார்கள். ஆனால், கவனிப்பார் இல்லை. தென்மாவட்டங்களில், சனி, ஞாயிறுகளில் கட்டிட வேலை பார்த்துக்கொண்டு, அரசு மாணவர் விடுதியில் தங்கி தங்களது கல்வியைத் தொடரும் நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் ஆதிதிராவிட இனத்தைச் சேர்ந்த அச்சிறுவர்கள் தங்களது இரண்டு நாள் உழைப்பைக் கொண்டு வாரத்தின் ஏழு நாட்களையும் ஓட்டி வருகிறார்கள். பிச்சை புகாமல் உழைத்து கற்கும் இவர்களுக்கு உதவ துப்பு இல்லாத இந்த அரசாங்கம்தான் குழந்தை தொழிலாளர்களை ஒழிப்போம்! குழந்தைகள் வருமானம் நாட்டின் அவமானம் என தொடர் முழக்கமிட்டு வருகிறது.

இன்றோடு கும்பகோணம் தீ விபத்து நடந்து மூன்றாண்டுகள் ஆகிவிட்டன. நம்மைப் போன்ற சாமான்யர்கள் அன்றாட கவலைகளில் ஆழ்ந்து விட்டோம். அரசாங்கம், ஊடகங்கள் உட்பட நாம் எல்லாருமே மறந்துவிட்ட அந்த கொடிய துயரத்தின் தீர்க்கப்படாத கேள்விகளுக்கு இன்னும் விடைதான் கிடைத்தபாடில்லை. இன்றும் சிக்னலில் நிற்காமல் சீறிப்பாயும் ஸ்கூல் வேன்களையும், பத்திருபது குழந்தைகளைத் திணித்துக்கொண்டு செல்லும் ஆட்டோக்களையும் பார்க்கும்போது மனம் பதறாமலில்லை. நாளை என் குழந்தைக்கும் கல்வி கல்லில் நார் உரிக்கும் கடினமானதாகத்தான் இருக்குமா?

சோமனூரில் ஒரு தொழில் வாய்ப்பு..!

கோயம்புத்தூருக்கு அருகேயுள்ள சோமனூர் பகுதியில் விகடன் குழும இதழ்களின் முகவராக பணியாற்ற தகுதியான நபர்களிடமிருந்து விண்ணப்பங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன. ஆர்வம் உடையவர்கள் தங்களைப் பற்றிய சிறு குறிப்புடன் கீழ்கண்ட முகவரிக்கு விண்ணப்பிக்கலாம். மேலதிக விபரங்களுக்கு 0422 -2230909 என்ற எண்ணைத் தொடர்பு கொள்ளவும். முகவரி: ஆனந்த விகடன், 76, அன்சாரி வீதி, ராம் நகர், கோயம்புத்தூர் - 641 009.

Sunday, July 15, 2007

ஞானகுருவும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்களும்

ஜீனியர் விகடன் நடப்பு இதழிலிருந்து இரண்டு அசத்தலான தொடர்கள் ஆரம்பமாகியுள்ளது. ஒன்று எஸ்.கே. முருகனின் 'ஞானகுரு' மற்றொன்று பாரதிதமிழனின் 'கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்கள்'. எஸ்.கே.முருகன் பல ஆண்டுகளாக தினகரன், வசந்தம், விகடன் போன்ற ஊடகங்களில் பணியாற்றி வரும் மூத்த பத்திரிக்கையாளர். இவர் வாராவாரம் விகடனில் எழுதி வந்த 'மந்திரச்சொல்' தொடருக்கு வாசகர் மத்தியில் பலத்த வரவேற்பு இருந்தது. பின்னாட்களில் மந்திரச்சொல் பிரசுர வெளியீடாகவும் வெளியாகி விற்பனை சாதனை படைத்து வருகிறது. "ஆத்மா, பரமாத்மா, பாவம், புண்ணியம், மறு ஜென்மம் போன்ற சித்தாந்தங்களைக் காட்டி பயமுறுத்தியே அப்பாவிகளைச் சுரண்டும் தப்பான மனிதர்களை தோலூரித்துக்காட்டுவதே தொடரின் நோக்கம்" என்ற முன்னுரையோடு அதிரடியாக ஆரம்பித்திருக்கிறார் எஸ்.கே.

பாரதிதமிழன் ஜூனியர்விகடன் உதவி ஆசிரியர்களுள் ஒருவர். "பெரிய இடத்துக் கள்ளக்காதலோ, பல கோடி ரூபாய் பிஸினஸ் துரோகங்களோ, நம்பிக்கைக்குரிய அதிகாரியே நடத்திவிடும் வங்கிக்கையாடலோ... பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அந்த விஷயத்தை வெளியே சொல்ல முடியாமல் போவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட இக்கட்டான நிலைமைகளில் அவர்கள் நாடுவது தனியார் டிடெக்டிவ் ஏஜென்சிகளையே. டிடெக்டிவ் ஏஜென்சிகள் கண்ணுக்குத் தெரியாத கண்களாக இருந்து நமக்குத் தெரியாமலே நமக்கு மத்தியில் ஏகப்பட்ட ஜேம்ஸ் பாண்ட் வேலைகளை செய்துகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றுள் சில முன்னனி ஏஜென்சிகள் ஜூவி வாசகர்களுக்காக தங்கள் அனுபவங்களை பேச வருகின்றன" என்ற முன்னுரையோடு ஆரம்பித்திருக்கும் இத்தொடரின் முதல் பாகமே பல கல்வி நிறுவனங்களை நடத்தி வரும் கல்வியாளர் ஒருவர் பாதை மாறிய பயணத்தோடு ஆரம்பித்திருக்கிறது. இரு தொடர்களுமே சலிக்காத நடையில் விறுவிறுப்பிற்குப் பஞ்சமில்லாமல் இருக்கிறது.

Friday, July 13, 2007

ப்ளீஸ் மார்க் போடுங்களேன்...!

நட்சத்திர பதிவராக தேர்வான போதே, ஒரு நாளைக்கு ஒரு பதிவு மட்டுமே எழுதுவது, அலுவலக நேரத்தை வீணடிக்காமல் பதிவிடுவது, அலுவலக கணிணியை இதற்காக உபயோகிக்காமல் இருப்பது, அனைத்து பின்னூட்டங்களுக்கும் பதிலூட்டம் (எனது புதிய கண்டுபிடிப்பு!) போடுவது என சில சங்கல்பங்கள் எடுத்திருந்தேன். முதல் மூன்றையும் கடைசிவரை கடைபிடித்த என்னால் பதிலூட்டமிடுவது மட்டும் இயலாமல் போய்விட்டது. காரணம் கிருமிகள் அல்ல பணிச்சுமை.

என்னை நட்சத்திர பதிவராக தேர்வு செய்த தமிழ்மணத்திற்கும், என் பதிவுகளை அள்ளி அணைத்தவர்களுக்கும், கிள்ளிக்கொடுத்தவர்களுக்கும் நன்றி சொல்லும் விதமாக இந்த பதிவு.

ஆசிப்மீரான், நாமக்கல் சிபி, பாஸ்டன் பாலா, வெங்கட்ராமன், சேதுக்கரசி, ஜெசிலா, வவ்வால், தென்றல், நிலவு நண்பன், இளவஞ்சி, சீமாச்சு, முகவை மைந்தன், தெக்கிகாட்டான், வதிலைமுரளி, நந்தா, வல்லிசிம்ஹன், சதங்கா, வாய்ஸ் ஆன் விங்க்ஸ், எல்.எல்.தாஸீ, இளா, விக்னேஷ், சந்திரவதனா, சுதர்ஸன் கோபால், பிரேம் குமார், காட்டாறு, பெருசு, வெயிலான், லொடுக்கு, முத்துகுமரன், ஜீவி, பாட்டையன், தங்ஸ், துளசி கோபால், சத்யராஜ்குமார், வடூவூர்குமார், வெட்டிப்பயல், சர்வேசன், பிரேம்குமார், தூயா, ராதாராகவன், அனுப்சுந்தரம், எல். கஸ்தூரி, தேவ், டெல்ஃபின், கோபிநாத், அய்யனார், குசும்பன், முத்துலெட்சுமி, சத்தியா, ச. திருமலை, திருச்சி விஜய், பாஸ்கர், வெற்றி, ஃப்ரெண்ட்லி ஃபையர், செல்வநாயகி, சிநேகிதன், முத்துக்குமரன், மோகன் தாஸ், ஸ்ரீதர் வெங்கட், அப்பாவி இந்தியன், தருமி, கோவி.கண்ணன், மங்கை, உலகம் சுற்றும் வாலிபி, பாரி அரசு, அறிவியல் பார்வை, பீ-மார்கன், ரஜினி வெறியன், முகு, வெயிலான் ஆகிய பதிவர்களுக்கும்...

தனிமடலில் வந்த பொன்ஸ் பூர்ணா, ஆர். செல்வேந்திரன், காசி, கோவை செந்தில்குமார், வடக்குவாசல் பெண்ணேஸ்வரன், குடியாத்தம் ராஜா, கந்தசாமி நாகராஜன் ஆகியவர்களுக்கும்...

உற்சாகமூட்டிய அலுவலக சுப்பீரியர்கள் வெங்கட் சார், முருகேஷ் பாபு சார், சரண், தென்பாண்டியன், அவர்களுக்கும்...

பெயர் வெளியிட இயலாத அருமை தோழியர்களுக்கும் (சத்தியமா தோழிகள்தாங்க...!)

அந்தோணி சாமி, அலெக்ஸ், விசாலாட்சி இன்னும் பல பெயர்களில் வந்து பதிவிட இயலாத பல பின்னுட்டங்களையிட்ட அணானி அன்பர்களுக்கும் எனது நன்றியை சொல்லிக்கொள்ளாவிட்டால், உய்வில்லை.

மற்றபடி இந்த நட்சத்திர வாரத்தை எந்த அளவுக்கு நான் பயன்படுத்திக்கொண்டேன், எனது எழுத்துகளுக்கு பதிவுத்தகுதி இருக்கிறதா என்பதை அவரவர் பாணியில் மதிப்பெண் போடுங்களேன்... ப்ளீஸ்...!

மிக்க அன்புடன்
செல்வேந்திரன்.

பகிர்ந்து கொள்கிறேன்

நம்முடைய செயல்களே நம்மை “கார்னர்” செய்துவிடும் பொழுதுகளில் ஒளிந்து கொள்ள இடமின்றி, அடுத்து என்ன செய்வது? யார் நண்பர்? யார் பகைவர்? யாருக்கு எதுவரை தெரிந்திருக்கிறது? என்ற குழப்பங்கள் மேலிட நம் எல்லோருமே அலைந்து திரிந்திருப்போம். உலகமே சூன்யமாய் தோன்றும் அம்மாதிரிக்காலங்கள் எல்லார் வாழ்விலும் வந்திருக்கலாம். வராதவர்களுக்கு வந்தே தீரும். எனக்கு அம்மாதிரி சமயங்களில் நண்பனாய் இருந்து உதவியது புத்தகங்கள்தான். எழுத்தோ, பேச்சோ என்றைக்கும் படைப்பை முன் நிறுத்தாமல் படைப்பாளியின் பின்புலத்தை நோண்டும் செயல்களை நான் செய்ததே இல்லை. அவன் ஆதியில் அணிந்த பாதி கோவணத்தை தேடுவதற்கு பதில் என்னைதான் அதில் தேடிக்கொள்வேன். உண்மைக்கு மிக நெருக்கமாக எழுதும், பேசும் எவனும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்களே. அப்படி எனக்கு ப்ரியமானவர்களில் சிலர் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பங்களில் பேசியதோ, எழுதியதோ எனக்கு உதவி இருக்கிறது. அதில் ஒரு சில...

“எவன் ஒருவன் தன் கடமைகளைச் சரிவர செய்கிறானோ, அவனது உரிமைகள் தானாகவே வந்தடையும்” - மகாத்மா காந்தி

“உண்மைக்கு எதிரி பொய்யல்ல, நன்மைக்கு எதிரி தீமையல்ல, முன்னேற்றத்துக்கு எதிரி பிற்போக்கல்ல... எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பொது எதிரி உண்டு. அலட்சிய போக்கு; அதுதான் நம் மிகப்பெரிய எதிரி” - புரொஃபசர் வீஸல்ஸ் (சமாதானத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்றவர்)

“பலர் விழுவதும் சிலர் எழுவதும் ஓரே இடத்தில்தான். அது உழைப்பு. எச்சில் தட்டை கழுவியபோது காட்டிய ஒழுங்குதான் எடிட்டிங் டேபிளிலும் கை கொடுக்கிறது” - டைரக்டர் சேரன்.

“தயங்கித் தயங்கி நிற்பவனை வாழ்க்கை ஒருபோதும் திரும்பி பார்ப்பதில்லை. புறப்பட்டு போ... உனக்கு எல்லாம் புலப்படும்” - பரமஹம்ச நித்யானந்தர்

“காரைக்குடி மணிக்கு எதனால் பெயர் மிருதங்கத்தால் பெயர். மிருதங்கத்து காரைக்குடி மணி ஏதாவது செய்தாக வேண்டும். எனவே மிருதங்கத்தோடு பழக வேண்டும். சிலருக்கு 2 மணி நேரம், சிலருக்கு 12 மணி நேரம். ஆனால் பழகியே ஆக வேண்டும்” - காரைக்குடி மணி

“உழைச்சுகிட்டே இருப்போம். என்னிக்கு கூலி கிடைக்கும்னு தெரியாது. ஆனா கிடைக்கும். பரவை முனியம்மாவுக்கு 60 வயசுலதான் கிடைச்சுது. தன்னை நம்பினவன் ஜெயிப்பான்” - டைரக்டர் தரணி.

“அட்டகாசமான சிரிப்பு ஞானசூன்யத்தின் வெளிப்பாடு” - கோல்ட்ஸ்மித்

“தெரிந்த தொழிலை வைத்து ஓரளவு பிழைக்கலாம். ஆனால் தெரியாத தொழிலை வைத்து பிழைக்கவே முடியாது” - புதுமைப் பித்தன்.

“பிரச்சனைகளுக்கு அரசு ஒரு தீர்வல்ல. அரசே ஒரு பிரச்சனைதான்” - ரொனால்டு ரீகன்

“மெளனம் மூலம்தான் அதிகம் சொல்ல முடிகிறது. மிக மெதுவாகப் பேசிய காந்தியின் குரலே அதிகம் பேருக்கு கேட்டது” - ரவீந்தரநாத் தாகூர்

“சகோதர ஒற்றுமையே சாதனைகளின் முதல்படி” வி.ஜி.பி

“யாருக்காகவும் எதற்காகவும் உன் கனவுகளை விட்டுக் கொடுக்காதே” – நடிகர் பிரகாஷ்ராஜ்

“சினிமாவில் யார் வேண்டுமானாலும் ஹீரோ ஆகலாம். அதற்கு நானே நல்ல உதாரணம். ஆனால், நிஜ வாழ்வில் ஹீரோ ஆவது கடினம், மாநிலத்திலேயே முதல் மதிப்பெண்கள் எடுப்பதோ, ஆபத்திலிருக்கும் உயிரைக் காப்பாற்றுவதோ கடினமான காரியம். அதைச் செய்பவன் தான் ஹீரோ. நிஜ வாழ்வில் ஹீரோ ஆக முயற்சி செய்யுங்கள்” - நடிகர் தனுஷ் (சன் டி.விக்காக ஊர்வசி கண்ட நேர்காணல் ஒன்றில்)

“உங்களுக்கு பிடித்த வேலையைத் தேர்வு செய்துகொள்ளுங்கள். பின் ஒரு நாள் கூட நீங்கள் வேலை செய்ய வேண்டி இருக்காது” - ஒளிப்பதிவாளர் சந்தோஷ்சிவன்

“வெட்கப்படுபவனுக்கு விருத்தி வராது” – அனந்த பத்மநாபச்சார்யார்

“ சொற்களுக்கு வாசனை இல்லாமல் இருக்கலாம். எடை இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அதற்கு கத்தியை விடவும் கூரான உடல் இருக்கிறது. அது அம்பைவிட ஆழமாகத் துளைக்க கூடியது. நாவினால் சுட்ட வடு இல்லாத மனிதர்கள் இருக்கிறார்களா என்ன?” - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்.

இன்றைக்கு இவ்வளவுதான்.....

Thursday, July 12, 2007

பக்கத்து இலைக்கு பாயாசம்

மாவட்ட நூலகரை, சந்தித்து ஒரு ஆர்டர் வாங்க வேண்டிய வேலை. தேவையான கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு அவரை சந்திக்க அவரது அலுவலகம் சென்றிருந்தேன். வெறிச்சோடி போயிருந்த அலுவலகம்தான் என்றாலும் அது அரசு அலுவலகம் ஆச்சே...! லேசில் சுவாமி தரிசனம் கிடைக்குமா என்ன?

ஹெட் கிளார்க் என்னும் துவாரபாலகரை கவனிக்காவிட்டால் சுவாமி தரிசனம் ஆகாது என்பது தெரிந்தும் ஒரு நப்பாசையில் எனது பிரஸ் அடையாள அட்டையை காண்பித்தேன். உலகத்திலேயே படு அலட்சியமான ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு காத்திருக்க சொன்னார். அரசு அலுவலகங்களில் காலதாமதம் தவிர்க்க முடியாதது என்பதால் கையோடு கொண்டு போயிருந்த 'எட்டுத் திக்கும் மதயானை'யை படிக்க ஆரம்பித்தேன். மாவட்ட நூலகர் அவரது அறைக்குள்ளே தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருப்பது கண்ணாடி வழியே தெரிந்தது. சுமார் இரண்டரை மணி நேரம் தொடர்ந்தது அவரது தொலைபேசி உரையாடல். ஜனாதிபதி தேர்தல் தொடர்பாக தேசிய தலைவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருக்கிறாரோ என்னவோ..?!

பொறுமை திவாலாகி பலமணி நேரம் கழித்தபின் உள்ளே வரச்சொன்னவர் எனது சுய அறிமுகம் குறித்த எந்த கவலையும் இல்லாமல் மேஜையில் இருந்த தமிழன் எக்ஸ்பிரஸை புரட்டிக்கொண்டிருந்தார். நான் பேசி முடித்ததும் இன்று முடிக்க வேண்டிய பணிகள் (?!) அதிகமாக இருப்பதால் நாளை வந்து பாருங்களேன் என்றார். 'மிக்க நன்றி' என அலுவலகம் கற்றுத் தந்த புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு நகர்ந்தேன். வெளியே ஒரு பெண் ஊழியர் ஹெட்கிளார்க்கிடம் கணபதி சில்க்ஸில் எடுத்த காட்டன் புடவையை காட்டி அபிப்ராயம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். மற்றொரு மேஜையாளரிடம் ஒரு இன்ஸீரன்ஸ் ஏஜெண்ட் பாலிசிக்காக மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்தார். இன்னொரு மேஜை செல்போனை நோண்டிக்கொண்டிருந்தது. கடைசி மேஜையோ "ஸ்டென்சில் இல்லைங்க... அதான் லேட்டுங்க..." என யாரிடமோ போனில் கதறிக்கொண்டிருந்தது. வாழ்க.... வளமுடன்..!

மறுநாள் காலை, கொஞ்சம் நன்றாக உடுத்திக்கொண்டு, கோப்புகளோடு ' ஊருக்கு நல்லது சொல்வேன்' எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். தெருமுக்கில் இருக்கும் பாய் கடையில் மூன்று வெள்ளைக்கவர்கள் வாங்கினேன். "யாருக்கு ஓய் கல்யாணம்?" என்றார் பாய். "கல்யாணம் இல்லை பாய்... ஆனாலும் மொய் எழுத வேண்டி வரும்" என்றேன். அலுவலகத்தில் எனக்கு முன்பாகவே சிலர் காத்திருந்தனர். அவர்களிடம் பேச்சு கொடுத்ததில் அவர்கள் நூலகர் புதிதாக கட்டி வரும் வீட்டில் கட்டிட, மர, மின்சார வேலைகளை காண்டிராக்ட் எடுத்தவர்கள், அது தொடர்பாக அவரை சந்திக்க வந்திருக்கின்றனர் என்பது தெரிந்தது. மரக்கதவு, ஜன்னல்கள் குறித்த விசாரணைகளில் படுதீவிரமாக இருந்தார் ஹெட்கிளார்க்.

முதல் ஆளாக உள்ளே வரச்சொன்னார்கள். வணக்கம் சொல்லி அமர்ந்தேன். பெயர், படிப்பு, சம்பளம், எந்த ஊர் என பரஸ்பரம் இருவருக்கும் பிரயோசனமில்லாத கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் திடீரென குரலைத் தாழ்த்தி "தம்பி சிறு வயசு.. அதனால உங்களுக்குத் தெரியல... கவர்மெண்டு கிளார்க்னாலே நூறு, இருநூறு எதிர்பார்க்குறவய்ங்கப்பா... நீ ஹெட்ட கவனிச்சா உடனே நடக்கிற வேலைக்கி, ரெண்டு நாளா அலையிற... சரி நான் ஆர்டர் கொடுத்துடறேன் பாவம் அந்த ஹெட்ட கொஞ்சம் கவனிச்சுருப்பா..." என்றார். அடடே என்ன அற்புதமான மனிதர்..! தனக்கு எதுவும் கேட்டு டிமாண்ட் பண்ணாமல் அடுத்தவனுக்கு ஏதாவது கிடைக்கட்டும்னு நிணைக்கிறாரே பெருந்தன்மையான மனுஷன்னு ஆர்டரை வாங்கிட்டு வெளியே வந்தேன். துவாரபாலகரை (அதாங்க ஹெட் கிளார்க்) நெருங்கி விபரம் சொல்லி கவனித்தேன். என்னைக் கொஞ்சம் குனியச் சொன்ன ஹெட்கிளார்க் என் காதோரம் சொன்னார் "தம்பி டி.எல்.ஓவை தனியா, பெருசா கவனிச்சுடுங்க... அடுத்த வருஷமும் வரணும்ல..."

அடங்கொக்காமக்கா...! இதுக்கு எங்க ஊர்ல "பக்கத்து இலைக்கு பாயாசம்னு" பேருடான்னு... விதியை நொந்தபடி விஜிலென்சுக்கு போனை போட்டேன். ஏதோ நம்மால முடிஞ்ச கவனிப்பு...!

Wednesday, July 11, 2007

ரஜினியும் அப்பாவும்

“ரஜினி! - இந்தப் பெயர் எனக்கு அறிமுகமாகும்போது நான் மூன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருக்கும் எனது தந்தைக்குமான உறவு ஆரம்பித்தது சுவாரஸ்யமான வரலாறு. வேல்சாமி நாயக்கர் அப்பாவின் பால்ய நண்பர். சாத்தூர்காரர். இருவருக்கும் அப்படியொரு நெருக்கம். எனது அப்பாவின் மிகக்குறுகலான நட்பு வட்டத்தின் அடுத்த மனிதர் வேல்சாமி நாயக்கர்தான். இருவரும் பரஸ்பரம் ஒருவருக்கொருவர் கலந்து பேசிக்கொள்ளாமல் எந்த முக்கிய முடிவும் எடுத்ததே இல்லை. இத்தனைக்கும் அவரும் இவரும் நட்பு பாராட்ட பெரிதாக எவ்வித முகாந்திரமும் இல்லை. அவர் அப்பாவை விட ஐந்து வயது சிறியவர். வேறு ஊரைச் சேர்ந்தவர். தெலுங்கர். அவரும் இவரும் சிறிய வயதில் ஒரே தீப்பெட்டிக் கம்பெனியில் போர்மேன் வேலை செய்தவர்கள். பிற்காலத்தில் இருவரும் தனித்தனியே தொழில் தொடங்கி, அவர் பல கம்பெனிகள் வைத்து சாத்தூரின் மிகப்பெரிய தொழிலதிபரும் புரவலரும் ஆனார். என் அப்பா உள்ளூரிலே பிழைக்க வேண்டும் என்று கம்பெனி ஆரம்பித்து, காதல் திருமணம் செய்து ஒரு சாதாரண நடுத்தர வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தார். என்னதான் வேல்சாமி கோடீஸ்வரர் என்றாலும் நட்பில் ஒரு பிசிராந்தையார். எத்தனை பெரிய வேலை என்றாலும் அப்பாவிற்கோ எங்களுக்கோ ஒன்று என்றால் உடனே வந்து உதவும் கரம் அவருடையதாகத்தான் இருந்திருக்கிறது நேற்று வரை.

வேல்சாமியின் தொழில் வட்டாரத்தில் அவருக்கு நெருங்கிய சக தொழிலதிபர்கள் ரஜினிக்கு அவரை அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். முதல் சந்திப்பிலேயே வேல்சாமியின் வெள்ளை உள்ளமும், வேடிக்கைப் பேச்சும் ரஜினியை அவர்பால் ஈர்த்திருக்கிறது. அடிக்கடி இருவரும் சந்தித்துப் பேசுகையில் வேல்சாமியின் வார்த்தைகளில் அடிக்கடி வந்து விழுந்திருக்கிறது அப்பாவின் பெயர். அவர் அப்பா குறித்து சொல்லும் வார்த்தைகளில் சுவாரஸ்யமான ரஜினி அப்பாவை சந்தித்தே ஆக வேண்டும் என ஒரு நாள் அடம்பிடித்திருக்கிறார்.

திட்டமிட்டபடி ஒரு நாள் நள்ளிரவு நேரத்தில் ரஜினி ஒரு வெடி வியாபாரி போல மாறு வேடமிட்டு அவரது உதவியாளருடன் எங்கள் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார். கதவை திறந்த எனது தந்தையிடம் “வேல்சாமி நாயக்கர் அனுப்பி வைத்தார். ஒரு திருவிழாவிற்கு வெடி செய்ய கொஞ்சம் வெடிபொருட்கள் வேண்டும்” எனத் தெரிவித்திருக்கிறார். கொஞ்சம் குழப்பமான எனது தந்தை "வேல்சாமி அப்படி சொல்லி இருக்க வாய்ப்பில்லை. சட்டத்திற்கு புறம்பான எதையும் அவன் பேச மாட்டான். நானும் செய்வதில்லை. சரி.. வந்தது வந்து விட்டீர்கள். வேல்சாமியின் பேரைச் சொல்லியதற்காக இன்றிரவு இங்கேயே தங்கிவிட்டு காலை முதல் பஸ்ஸில் உங்கள் ஊரைப் பார்த்து கிளம்புங்கள்" எனச் சொல்லி அவர்களுக்கு நள்ளிரவில் உணவு தயார் (உப்புமா) செய்து கொடுத்து, படுக்கை வசதியும் செய்து கொடுத்துள்ளார் எனது தந்தை. தம் வாழ்நாளில் 'மிஸ்ஸியம்மா' தவிர்த்து வேறு சினிமா பார்த்தறியாத அவருக்கு ரஜினியை எப்படி தெரியும்?

பொழுது விடியும்போது அவர்களைக் காபியோடு எழுப்பிய எனது தந்தை ஒரு சைக்கிள் ரிக்‌ஷா அமர்த்தி பேருந்து நிலையம் வரை கொண்டு வழி அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். மறுநாள் வேல்சாமி நாயக்கரைச் சந்தித்த ரஜினி எனது தந்தையின் விருந்தோம்பல் பண்பையும், எவ்வளவு பணம் கொடுத்தாலும் சட்டத்தை மீறாத பண்பையும், எளிய வாழ்க்கை முறையையும் சிலாகித்திருக்கிறார். வந்திருந்தவர் யாரென்றே தெரியாதபோதும் உபசரித்ததை சிலாகித்த ரஜினி, அடுத்தமுறை ரஜினியாகவே போவது என முடிவு செய்து, அடுத்த வாரத்தில் ஒரு நாள் தனது உதவியாளருடன் அம்பாஸடர் காரில் நள்ளிரவில் வீடு வந்து சேர்ந்தார். கதவை திறந்த எனது தந்தையிடம் "நான் நடிகர் ரஜினிகாந்த். உங்கள் நண்பர் வேல்சாமி நாயக்கருக்கு வேண்டியவன். ஒரு ஷூட்டிங் வந்தோம். கார் ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது. நான் வந்திருப்பது ரசிகர்களுக்குத் தெரிந்தால் கூட்டம் கூடி விடும். இன்றிரவு உங்கள் வீட்டில் தங்க அனுமதிக்க வேண்டும்" என்று கேட்டிருக்கிறார். மீண்டும் அதே உப்புமா... அதே காஃபி. அதே எளிய உபசாரங்கள். சாமான்யன், சூப்பர் ஸ்டார் யாராக இருந்தாலும் ஒன்றுதான். பெரியோரை வியத்தலும் இலமே.. சிறியோரை இகழ்தலும் இலமே என்ற எனது தந்தையின் குணம் அவரை பெரிதும் வியப்பில் ஆழ்த்தி விட்டது.

உண்மையில் என் தந்தை பணக்காரர்களிடம் பழகுவதை விரும்புபவர் இல்லை. ஒரே விதி விலக்கு வேல்சாமி நாயக்கர். ரஜினி விஷயத்தில் ரஜினிதான் என் தந்தையை வம்படியாக நண்பராக்கிக் கொண்டார். எத்தனையோ முறை தமது வீட்டிற்கு அழைத்தும் அவர் போனதில்லை. ஆனால் அவரே தொழில் நிமித்தமாக சென்னைக்குச் செல்ல நேர்ந்தால் லதா ரஜினிகாந்திற்கு அகர்பத்திகள், முதலூர் அல்வா, கருப்பட்டி, பனங்கற்கண்டு, குழந்தைகளுக்கு கோவில்பட்டி கடலைமிட்டாய், தடியங்காய் அல்வா (செளந்தர்யாவிற்கு ரொம்ப பிடிக்குமாம்) வாங்கிச் செல்ல தவறியதேயில்லை. அவர்கள் வீட்டில் இருபது நிமிடங்களுக்கு மேல் இருக்க மாட்டார். யார் என்ன சொன்னாலும் அவசர வேலை என்று நழுவி விடுவார். ஒரு முறை ரஜினி வீட்டிலிருந்து வெளியே வரும்போது எதிர்பட்ட பத்திரிக்கையாளர் ரஜினி என்ன சொன்னார் எனக்கேட்டபோது "உங்களையெல்லாம் தினமும் தினமணி படிக்கச் சொன்னார்" என வேடிக்கையாக பதில் சொல்லி விட்டு நகர்ந்தாராம். அவருக்கு தினமணி பேப்பர் என்றால் அவ்வளவு பிரியம். ஒரு முறை முள்ளும் மலருமில் ரஜினியின் நடிப்பு அபாரம் என்று தினமணி பாராட்டி எழுதியபோதுதான் ஒத்துக்கொண்டார் ரஜினி ஒரு நல்ல நடிகர் என்று.

ரஜினி எப்போதாவது எங்களிடம் பேசும்போது 'உங்களுக்கு கிடைச்ச மாதிரி அப்பா எனக்கு கிடைச்சிருந்தா. எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்'. குழந்தை வளர்ப்பது எப்படின்னு உங்க அப்பா இந்த உலகத்திற்கே சொல்லி கொடுக்கலாம். அப்படி வளர்த்திருக்கிறார் உங்களை"ன்னு அடிக்கடி சொல்வார். எப்போதாவது சென்னையிலிருந்து வரும் லதா ரஜினிகாந்த நிறைய திண்பண்டங்களை வாங்கி வருவார்கள். எவ்வளவு வம்படியாக எங்களிடம் இனிப்பைத் தினித்து சாப்பிடச் சொன்னாலும் எங்கள் அப்பாவின் கண்ணசைவு சம்மதம் இல்லாமல் அதை நாங்கள் வாயில் வைத்ததாய் சரித்திரம் இல்லை. ஊர் திரும்பும்போது திருவிழா செலவுக்கு வச்சுக்கோங்க என எங்கள் பையில் பணத்தை திணிப்பார். அவர் ஊருக்கு கிளம்பும் வரை பொறுமையாக இருந்து கிளம்பும் சமயத்தில் 'அப்பா திட்டுவார். பணம் வேண்டாம்' என அவரது கையில் திணித்துவிட்டு ஓடி, ஓளிந்து கொள்வோம்.

பின்னாளில் நாங்கள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகும் சமயத்தில் ரஜினி தமிழ்நாட்டு அரசியலில் மாற்றங்கள் ஏற்படுத்தும் பெரிய சக்தியாக வளர்ந்திருந்தார். அவருக்கு ஆதரவாகவும், எதிராகவும் சர்ச்சைகள் கொடிகட்டி பறந்து கொண்டிருந்தது. அவர் நின்றால், நடந்தால், தும்மினால் கவர் ஸ்டோரிகள் எழுதப்பட்டு வந்த காலம். தனது பிரைவசி, நிம்மதி இரண்டும் கெடுவதாக அவர் அப்பாவை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு வருந்தினார். அவருக்கு ஆறுதலளிக்கும் கடிதம் ஒன்றை அப்பாவும், நாங்களுமாக பதினைந்து பக்கத்திற்கு எழுதி அனுப்பினோம். தினசரி வீட்டு பூஜையில், குடும்ப பிரார்த்தனைகளில், ஆலய வழிபாடுகளில் ரஜினிக்காக வேண்டிக்கொள்வதும், அர்ச்சனை செய்வதும் தொடர்ந்....... எழுதிக்கொண்டிருந்தவனின் பேப்பர் சரலென பிடுங்கப்பட்டது. “என்னடா மறுபடியும் கதை எழுத ஆரம்பிச்சுட்டியா....?” ஆத்திரத்தில் கத்தினார் அப்பா. பதிலேதும் சொல்லாமல் தலை குனிந்தபடி இருந்தான் தினகரன். “டேய் ஒன்னு ஒழுங்கா படி அல்லது தொழில பாரு.... உன் வயசுல பத்து வீட்டுக்கு கட்டை சுமந்து குடும்பத்த காப்பாத்தினேண்டா... தறுதலைப் பயலே எப்ப பார்த்தாலும் பொஸ்தகம் படிக்கிறது, எதையாவது கிறுக்கிட்டு திரியறது.... மாசமானா பென்சன் வாங்குற கிழட்டு பயக கூட இலக்கியம், கிலக்கியம்னு பேசிகிட்டு திரியிறது... உருப்பட மாட்டேடா.... உருப்படவே மாட்ட” மூச்சிரைக்க பேசியவர் தினகரன் எழுதிக்கொண்டிருந்த கதையை சுக்கல் சுக்கலாக கிழித்து எரிந்தார். என்ன செய்து என்ன பயன்? இந்த உலகின் தலைசிறந்த எழுத்தாளனாகிய தினகரனின் ஆர்வத்தை இவரது ஆத்திரமா தடுத்துவிடும். ‘ரஜினி ராசியில்லை, நாளை கமல்ஹாசனை வைத்து முயற்சிக்கலாம்’ எனத் தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டான்.

வெளிச்ச நகரம்


பாதி வெந்த நிலையில் காட்பாடி ரயில் நிலையத்தில் இறங்கிய என்னை வரவேற்க தொண்டர்குழாம் மாலை, பொன்னாடைகளோடு காத்திருக்கவில்லை. ஒண்ணுக்கடிக்க கூட ஆட்டோக்காரர்கள் உதவியில்லாமல் ஒதுங்க முடியாதோ என நிணைக்குமளவிற்கு ரயில் நிலைய வாசலில் சுற்றி வளைத்த மாணிக்பாச்சாக்களை தாண்டி டவுண் பஸ்ஸில் ஏறினேன். 'ஒரு துரைப்பாண்டி கொடுங்க' என நான் கேட்டபோது மொத்த பேருந்தும் விலா நோக சிரித்தது. 'சாரிங்க... தொரபாடி கொடுங்க' என சீட்டு வாங்கி ஜன்னலோரம் அமர்ந்து காட்பாடியின் கனபரிமாணங்களைப் பார்த்தபடியே சென்றேன். தன் மேனியெங்கும் வெயிலை சேமிக்கும் வெளிச்ச நகரமாய் இருந்தது வேலுர். உதகை மக்கள் குளிரை எதிர்கொள்வதில் ஒரு மெல்லிய கர்வம் இருக்கும். ஆனால் வேலூரின் ஒவ்வொரு ஜிவராசிகளும் வெளிப்படுத்தும் "உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..." எனும் உஷ்ணப் பெருமூச்சில் வெயிலின் கோரம் வெளிப்படுகிறது.

தந்தை பெரியார் தொழில்நுட்ப கல்லூரியில் எம்.சி.எ. படிக்கும் நண்பனின் ரூமை அடைந்தபோது அவர்கள் சோமபானம் அருந்திக்கொண்டிருந்தார்கள். என்னைக் கண்டதும் ஒரு குசும்பன் 'ஏசுவின் ரத்தம் ஜெயம்' எனக் கத்தினான். நான் கலவரமாவதைக் கண்ட மற்றொருவன் அவனை அதட்டினான். முங்க, முங்க குடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்களோடு வேலுரைச் சுற்றிப்பார்க்க இயலாது எனத் தோன்றியது. விதியை நொந்து கொண்டு வரவழைக்கப்பட்ட குஸ்கா ('வேலூர் ஜெயில் சாப்பாடு இதை விட நன்றாக இருக்கும்' - குசும்பன்) வை விழுங்கிவிட்டு உறங்கிபோனேன்.
அந்திசாய ஆரம்பித்த வேளையில் நண்பனை உலுக்கி கோட்டைக்கு இழுத்துச் சென்றேன். கோட்டையின் நீள, அகலம் என்னை பிரமிக்க வைத்தது. பிரம்மாண்டமான கோவில்களை தரிசிக்கும்போது அதைக் கட்டியவனின் ஆன்மீக உணர்வு கோபுரத்தில் வழிவதாகத் தோன்றும். ஆடல் பெண்டிர் சிற்பங்களை பார்க்கும்போது சிற்பியின் கலை உணர்ச்சி மார்க்கச்சையோடு சேர்த்துக்கட்டப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றும். ஆனால் கோட்டையின் அகழியிலும், கொத்தளத்தில் இருந்த சிறு,சிறு கண்கானிப்பு கோபுரங்களிலும் அதைக் கட்டிய மன்னனின் கண்களில் இருந்த ப்யம் இன்னும் தேங்கி நிற்பதாகத் தோன்றியது எனக்கு. செருப்புக்கால்களோடு கோட்டையின் மேற்சுவரில் ஏறித் தாவி, தாவி நடக்க ஆரம்பித்தோம். கோட்டையின் உயர்ந்த மதில் சுவரில் இருந்து பார்க்கையில் மாலை நேர வேலூர் 'காலை வெயிலுக்கு நான் காரணமில்லை' என எங்கள் காலடியில் விழுந்துகிடப்பது போல இருந்தது. கோட்டையின் மேல் தளத்தின் ஒவ்வொரு பத்து தப்படிக்கும் ஒரு ஜோடி எசகுபிசகான மோனத்திலிருந்தனர். மெரீனாவின் படகு மறைவுகளைவிட பல மடங்கு 'படம் பார்க்கலாம்' என்றான் நண்பன். உடலும் உள்ளமும் உஷ்ணமாகி கிடந்த அவர்களுக்கு கடந்துபோகும் எவரைப்பற்றியும் கவலை இல்லை. அவர்களது சில்மிஷங்களைப் பதுங்கி, பதுங்கி ரசிக்க குஞ்சு, குருணைகள் வேறு. ரத்தம் ஓரே நிறம் படித்து முடித்த ஒரு பின்னிரவில் வேலூர் கோட்டையினைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும் என சங்கல்பம் எடுத்ததும், மறுநாள் நூலகத்தில் சிப்பாய் கலகம் குறித்த நூல்களை படித்ததும் நிணைவுக்கு வந்தது. 16ம் நூற்றாண்டில் விஜயநகர பேரரசை சேர்ந்த சின்னபொம்மி நாயக்கரால் கட்டப்பட்ட இந்த கோட்டை, சுல்தான்கள், மராட்டிய மன்னர்கள், நவாபுகள், கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி என பல கைமாறி இன்று இந்த காதலர்கள் வசம் இருக்கிறது.
கோட்டையின் நடுவே அழகிய ஜலமேஸ்வரர் ஆலயம் இருக்கிறது. துவாரபாலகர்கள்கூட கழுத்து நிறைய நகைகளுடன் அருள்பாலிக்கிறார்கள். சுமார் 400 ஆண்டுகளாக பூஜை, புணஸ்காரங்கள் இல்லையாம். அதை நிவர்த்திக்க கோடி தீபம் ஏற்ற சொன்னார்கள். ஏற்றினேன். அந்த இரவில் மின்னொளியில் கோபுரம் ஜொலிக்க, பின்னனியில் தேவாரம் ஒலிக்க. குறுக்கும் நெடுக்குமாய் கடந்து சென்ற சேட்டுப்பெண்களையும் ரசித்துக்கொண்டே கிளம்ப மனமில்லாமல் கிளம்பினேன்.

மறுநாள், திருவண்ணாமலை செல்லும் பஸ் சில விஸ்வரூப ஆஞ்சனேயர்கள் அருள்பாலிக்கும் ஊர்களைக் கடந்து திருவண்ணாமலையை அடைந்தது. ஒன்பது கோபுரங்களும் வாடா ஒரு கை பார்க்கலாம் என்பது போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி நின்றுகொண்டிருந்தது. கோவிலின் நுழைவாயிலின் வலது பக்கத்தில் ஒரு மோகினி சிலை இருக்கிறது. தரிசனம் முடிந்து வெளிவரும்போது சிலையை பார்த்தால் ஆலய தரிசனத்தால் ஏற்பட்ட புண்ணியத்தை உறிஞ்சிக்கொள்வாளாம் மோகினி. 'கோவிலுக்குள் சைட் அடிப்பவர்களின் பாவத்தை உறிஞ்சிக்கொள்வாளா?' கூட்டி வந்த உள்ளூர் நண்பரிடம் கேட்க நிணைத்தேன். கேட்கவில்லை. ஆஜானுபாகுவான துவாரபாலகர்கள் சிலையின் கால், கை விரல் நகங்கள் கூட நுட்பமாக வடிக்கப்பட்ட கலைநயமிக்க சிற்பங்களில் ரசனையே இல்லாமல் கலர் பெயிண்ட் அடித்து வைத்திருக்கிறார்கள். இதுமாதிரி முட்டாள்தனங்களுக்கு என்ன தண்டனை கொடுக்கலாம்?

எனக்காகத்தான் காத்திருந்தாரோ அண்ணாமலையார் என நிணைக்குமளவிற்கு அபிஷேகத்துடன் அற்புத தரிசனம். எதையும் வேண்டவோ, பிரார்த்திக்கவோ தோன்றவில்லை... காரணங்களேதும் இன்றி நெஞ்சு முட்டி... கண்ணீர் மட்டுமே சுரந்தது. சிறுவயதிலே திருவிழா சொற்பொழிவுகளில் கேட்டறிந்த திருவண்ணாமலை. அங்குபோக வேண்டும் என்ற ஆசை எப்போதும் ஊறிக்கிடந்த என்னை கிறிஸ்தவ, குடிகார நண்பன் அழைத்துவந்து காண்பிக்கிறான். அண்ணாமலையாருக்கு என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கிறது போலும். என்னுடன் வந்த உள்ளூர் நண்பருக்கு வரிசையில் நிற்க பொறுமை இல்லாததால், உடனுறை அம்மனை தரிசக்க முடியவில்லை. பண்டாரங்களுக்கு பயந்து ஆயிரங்கால் மண்டபம், தெப்பகுளம் ஆகியவற்றை பூட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். ரமணாஸ்ரமம் புணரமைத்த பாதாள லிங்கத்தை தரிசித்துவிட்டு, பெரிய கோபுரத்தில் தேவர்களும், அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடையும் சிற்பத்தைக் காட்டி நண்பனுக்கு கதை சொல்ல முயன்றேன். அவன் ஜடைகளைப் பார்ப்பதில் மிகுந்த ஆர்வத்தோடு இருந்ததால் பாதிக்கதையோடு கதாகாலட்சேபத்தை முடித்துக்கொண்டேன்.

திருவண்ணாமலை ஆண்டிப்பண்டாரங்களின் மெக்காவாம். மூன்று வேளைச்சோறு கேரண்டி என்பதால் எவரிடமும் பண்டாரங்கள் பிச்சை கேட்டு தொந்தரவு செய்வதில்லை. ரமணாஸ்ரமத்தில் தியானம் என்ற பேரில் பாதிப்பேர் தூங்கிகொண்டிருந்தார்கள். உலகம் போற்றும் அந்த மகானைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள சில புத்தகங்கள் வாங்கிகொண்டேன். யோகிராம் சுரத்குமார் ஆஸ்ரமத்தில் தொன்னையில் சரிபாதி அன்பு கலந்து சாதம் தந்தார்கள். உலகெங்கும் சீடர்களைக் கொண்டிருந்த இவர் தன்னை ஒரு பிச்சைக்காரன் எனக் குறிப்பிட்டுச் சொன்ன அருளுரைகள் என்னைக் கரைத்தது. கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் அவரது ஒலைக் காற்றாடியையும், சிரட்டையையும் பார்க்கும்போது, கல்யாண மண்டப சாமியார்கள், கூட்டணிக்கு பாடுபடும் ஆதினங்கள், வாரிசு பீடங்கள் அனைவரையும் ஒரு நடை அழைத்து வந்து காட்டலாம் எனத் தோன்றியது. கூடுதலாக ஒரு கும்பா சாதம் காலியாவதைத் தவிர வேறு எதுவும் அவர்களது வருகையால் நிகழாது எனத் தோன்றியது.

திருவண்ணாமலை மக்கள் கோவிலைச் சார்ந்து பிழைக்கிறார்கள். ஆனால், எவரும் ஏமாற்றுவதில்லை. அர்ச்சகர்கள் பயமுறுத்தவில்லை. பிச்சைக்காரர்கள் துரத்த வில்லை. செருப்பு கழற்றிபோட்ட இடத்தில் கிடக்கிறது. வழி கேட்டால் சொல்கிறார்கள். வெயிலின் கடுமை முகத்தில் இருந்தாலும் வார்த்தைகளில் இல்லை. கடைக்காரர்கள் கை பிடித்து இழுப்பதில்லை. ஆஸ்ரமங்கள் நன்கொடை நோட்டை நீட்டவில்லை. மக்களுக்கு தாம் வாழும் இடத்தின் மகத்துவம் தெரிந்திருக்கிறதோ.... பழனியை நிணைத்து பாருங்கள். உங்கள் பாக்கெட்டில் பத்து ரூபாய் குறையும்..!
வேலுரை விட்டு கிளம்பும்போது நண்பன் சொன்னான் ' மன்னன் இல்லா கோட்டை, அழகில்லா பெண்கள், நீரில்லா நதியைக் கொண்டது வேலூர்' என்பது உள்ளூர் சொலவடையாம். அத்தோடு இரக்கம் இல்லா கண்டக்டர்கள் என்பதையும் சேர்க்க சொல்லி உள்ளூர் கலெக்டர் உத்தரவிட்டால் பரவாயில்லை. அத்தனை கடுமையாக கத்துகிறார்கள். காரணம் வெயிலாகத்தான் இருக்குமோ..?!


நண்பர்களே நான் எழுதிய மெலட்டூர் மேஜிக்கை மீண்டும் ஒரு மீள்பதிவு செய்தால், நட்சத்திர வாரத்தில் பல பேர் படித்து தெரிந்துகொள்வார்களே என நண்பர் மடல் எழுதியிருந்தார். மறுபதிவு செய்வதற்கு பதிலாக அதன் இணைப்பை கொடுத்துள்ளேன். சமயம் கிடைத்தால் வாசித்து பாருங்களேன்.



Tuesday, July 10, 2007

காட்டின் ஒரு துண்டு!


பத்திரிகையோடு தொடர்பில் இருக்கும் எவருக்கும் பயணங்கள் அடிக்கடி பரிசாக கிடைக்கும். அப்படித்தான் திடீரென்று அமைந்தது அந்த பயணம். ஆஜானுபாகுவாய் வான்நோக்கி படுத்த நிலையில் அருள்பாலித்துக்கொண்டிருந்த ஆனைமலை மாசாணியம்மன் கோவிலைச் சென்றடைந்தது கார். 'ரொம்ப சக்தி வாய்ந்த தெய்வம் தம்பி' என டிரைவர் அறிவுரைக்க கை கூப்பினேன். நம்மூர் கோவில்களில் தரிசனம் முடிந்த பின்னரே பிரகாரம் சுற்றுவது வழக்கம். இங்கு பிரகாரத்தை மூன்று முறை சுற்றிய பின் தரிசனம் செய்வதே வழக்கமாக உள்ளது. பக்தர்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை லெட்டர் பேடில் (டூ: மாசாணியம்மன், ஆனைமலை) எழுதி உண்டியலில் போடும் வேண்டுதல் ஆச்சர்யமூட்டியது.
தரிசனத்தை முடித்துவிட்டு பரம்பிகுளம் செல்லலாம் என முடிவெடுத்தோம். ஆதிவாசிகளின் வீட்டுக்கதவுகளில் மம்மூட்டி சிரிக்கும் கேரள எல்லையில் தலைக்கு, வண்டிக்கு, கேமராவுக்கு, செலவுக்கு எனத் தனித்தனியே பணம் வாங்கி கொண்டு தமிழ் தெரிந்த கைடு ஒருவரை உடன் அனுப்பினார்கள்.

காமராஜர் என்ற கர்மவீரனின் கம்பீரமாய் எங்கள் முன்னே நின்று கொண்டிருந்தது பரம்பிகுளம் டேம். தமிழக நீர் ஆதாரங்களுக்கு ஆதாரம் காமராஜர்தான். கக்கன் என்றொரு மனிதன் வாழ்ந்தான் என்பதற்கு அடையாளமாய் ஒரு கல்வெட்டு (மினிஸ்டர் - டிபார்ட்மெண்ட் ஃபார் ஓர்க்ஸ்) இருந்தது. அணைக்கட்டுகளைக் கட்டிய தலைவன் அரசு மருத்துவமனையில் அநாதையாய் செத்துப் போனதை நினைக்கும்போது, மச்சான்களுக்கு காண்ட்ராக்ட் விடும் மாண்புமிகுக்களின் முகங்கள் வந்து போவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. இந்த பரம்பிகுளம் டேமை வளைத்து போட கேரள அரசு பிரம்ம பிரயத்தனம் எடுத்து வருகிறது. "ஒரு கறிவேப்பிலைகூட சுயமாய் உற்பத்தி பண்ண துப்பு இல்லாதவர்கள் மலையாளிகள்" என்பார் எழுத்தாளர் சக்காரியா. ஆனால், மலையாளிகளுக்குத் தண்ணீர் மீதான காதல் தீர்வதேயில்லை.
பரம்பிகுளத்தில் எப்போதோ ஸ்தூபி ஒன்றைத் திறந்து வைத்து உரையாற்ற நேரு வந்தபோது போட்ட மேடை ஒன்று அப்படியே இருக்கிறது. நேருவை நேரில் பார்த்ததை பெருமைவழியச் சொன்னாள் ஒரு டீக்கடை மூதாட்டி. அவளது வாழ்நாள் சாதனைகளில் அதுவும் ஒன்று என அவள் உறுதியாக நம்பிக்கொண்டிருக்கிறாள் போலும். வழியெங்கும், மர அணில்கள், கருங்குரங்குகள், மலபார் பாரகீட்கள் என ஒவ்வொன்றாக அடையாளம் காட்டியபடி வந்தார் கைடு. உலகிலேயே அழகான பறவை கிங்ஃபிஷராகத்தான் இருக்க முடியும். கிட்டத்தட்ட ஒரு வளர்ச்சியுற்ற எரும்பு திண்ணி சைசுக்கு, அழகிய வாலும், வெல்வெட் தோலும் கொண்ட ஒரு மர அணில் ஒன்று கண்ணில் சிக்கியது. நீலகிரி ரங்கூன் என அழைக்கப்படும் கருங்குரங்கின் ரத்தம் குடித்தால் ஏதேதோ நோய்கள் தீரும் என்ற மூடநம்பிக்கைதான் குரங்குகளின் எண்ணிக்கையை பெருமளவு குறைத்ததாம்.



பச்சை நிறத்தை முதுகில் கொண்ட 'எமரால்ட் டவ்வை' அடையாளம் காட்டிய கைடிடம் இந்த பெயர்களையெல்லாம் வைத்தது யார் என்று கேட்டேன். 'சலீம் அலி' என்று பதில் வந்தது. வேட்டைக்காரனாய் இருந்த சலீல் அலியின் கையில் இறந்த பறவையில் உடல் ஒன்று கிடைக்க, அதன் நதிமூலம் ஆச்சரியமூட்ட பறவை ஆராய்ச்சியாளானாய் மாறினார் சலீம். 'டாப் ஸ்லிப்பின் ரகசியங்களை உலகறியச் செய்த சலீம், இந்த வனத்தின் காவலர். இந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு இலையிலும் சலீமின் பெயர் எழுதப்பட்டுள்ளது' என உணர்ச்சி வசப்பட்டார் கைடு. இன்று வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்கள் சலீம் வைத்த பறவைகளின் பெயர்களைக் கேட்டால் சிரிக்கிறார்களாம்.
'ராக்கெட்டோ டொராங்கோ' என்ற பறவைக்கு ' மிமிக்ரி ஆர்ட்டிஸ்ட் ஆஃப் தி பாரஸ்ட்' என்று பெயராம். எதையும் நான்கு முறை கேட்டால் அப்படியே சொல்லுமாம். 'இந்த வழியில் தினமும் நான்கு முறை டிரக் போகிறதே... டிரக் மாதிரி கத்துமா?' என நான் அப்பாவியாக கேட்க, கைடு முறைத்தார். நம்மூர் ரெட்டைவால் குருவியும், காக்காவும் கலந்து கட்டின கசமூசா தோற்றமுள்ள பறவை அது.
திடீரென பைசன், பைசன் எனக் குரல் எழுப்பினார் என்னோடு வந்திருந்தவர்களில் ஒருவர். திரும்பிய நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன். வெள்ளைக் காலுறை அணிந்தது போன்ற கால்களும், மிரட்டும் கொம்புகளும், ஆண் பைசன்களின் திமில்களும் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. எவரும் பயப்படும் ஆஜானுபாகுவான தோற்றம் கொண்டிருந்தது. காட்டு ராஜா சிங்கம் என்றால், காட்டு இளவரசன் பட்டமாவது இவற்றிற்கு கொடுக்க வேண்டும். 'உண்மையில் இந்தியாவில் பைசன்களே இல்லை. இவற்றை காட்டுபோது (இந்தியன் கோர்) என்றுதான் அழைக்க வேண்டும்' என்றார் கைடு. ஒரு தஞ்சாவூர்காரர் காட்டு எருது தம்பதிகளை பிடித்து ரேடியோ ட்ரான்ஸ்மீட்டர் பெல்டுகளை மாட்டி ஆராய்ச்சி எல்லாம் செய்திருக்கிறார். அதன் முடிவுகள் சுவாரஸ்யமானவையாம். சாம்பார் (?!) டியர் என்றழைக்கப்படும் கலைமான்கள் தேமே என காடுமுழுவதும் புல் மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

450 ஆண்டுகள் பழமையான கன்னிமாரா தேக்கு மரத்தை சென்றடைந்தோம். பழமை என்றாலே கன்னிமாரா எனப் பெயர் வைத்துவிடுவார்களா என்ன?
6.57 மீட்டர் அகலமும், 48.50 மீட்டர் உயரமும் கொண்ட அந்தமரம் இந்திய அரசாங்கத்தின் 'மஹாவிருக்ஷா புரக்சார்' விருதைப் பெற்றிருக்கிறது. இந்த பழுதடைந்த பூமியின் அகலமான மரங்களுள் ஒன்றான அதன் அகலத்தில் சந்தேகம் கொண்டு இரு கரங்களையும் நீட்டி மரத்தை அளக்க ஆரம்பித்தார் என்னோடு வந்தவர். இதை வெட்டினால் அதைக்கொண்டு வெள்ளை மாளிகைக்கே கதவு செய்யலாம் என்ற ரேஞ்சுக்கு அவர் பேச ஆரம்பித்தார். ஒன்றும் செய்ய இயலாது. 65 வயது கடந்த எந்த தேக்கும் உபயோக படாது. வெட்டினால் பொடி, பொடியாக உதிருமாம். 400 ஆண்டுகளாகப் பார்வையாளர்கள் அதன் அகலத்தில் சந்தேகப்படுவதும், வெட்ட எவ்வளவு செலவாகும் என்று கணக்குப் போடுவதையும் மவுன சாட்சியாக பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது கன்னிமாரா.
இந்த வனத்தின் ஆமைகள் சாதாரணமாக 100 ஆண்டுகள்வரை உயிர் வாழுமாம். வனத்தில் ஆமைகள் வாழ்வதே எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. காட்டுப்பன்றிகள் ஒரு பக்கம் கூட்டமாக மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. காட்டின் துப்புரவுப் பணியாளன் என காட்டுப்பன்றிகளைச் சொல்கிறார்கள். காட்டில் கூட பன்றிகளுக்கு இதுதான் நிலை. பரம்பிக்குளம் வைல்ட் லைப் சாங்சுவரியில் ஒரு ஏரிக்கைரையோரம் அழகிய இரண்டு மர வீடுகள் இருக்கிறது. நாளொன்றுக்கு வாடகையாக ரூ.500/- வசூலிக்கிறார்கள். சாப்பாடு கொண்டுவர, பாதுகாப்பு, போன்ற தேவைகளுக்கு பக்கத்திலேயே ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். அந்தி சாயும் வேளையில் யூரோப்பிய ஓவியம் போலிருக்கிறது அந்த ஏரிக்கரையும் மரவீடும்.



தனக்கான இடம் வந்ததும் இறங்கி கொண்டார் அந்த கைடு. காடு, பறவைகள், தாவங்கள், விலங்குகள் குறித்த அவரது அறிவும் அவதானிப்பும் ஆச்சர்யமூட்டியது. தினசரி எழுபது ரூபாய் கூலிக்காக காட்டில் திரியும் வலி அவரது முகத்தில் இல்லை. காட்டின் மாறாத ரகசியங்களை அறிந்த பெருமிதம் அவரது முகத்தில் இருந்தது. மூங்கில் ஒரு வித்திலை தாவரம் என அறிவியல் வகுப்பில் மதிப்பெண்களுக்காகப் படித்திருக்கிறோம். ' என்ன பெருசுன்னாலும் மூங்கில் ஒரு புல்தானே' என்ற கவித்துவ விளக்கமும், காட்டில் தீ முண்டால் எதிர்புறமாக தீ மூட்டி, தீ கொண்டு தீயை அணைப்பது, கங்காணிகளுக்கும் ரேஞ்சர்களுக்கும் உள்ள உறவு, இரு மாநில எல்லையில் வாழ்வதால் ஏற்படும் அசெளகர்யங்கள், தங்கள் குழந்தைகளுக்குச் சவாலாக இருக்கும் கல்வி, தொடர்கதையாகும் மரத்திருட்டுகள், என அத்தனை விவகாரங்களிலும் அவர் கொண்டிருந்த அறிவு நிச்சயம் அவரது வருமானத்தைக் காட்டிலும் பலமடங்கு மேலானது.
டாப்ஸ்லிப்பில் ஜீப் ரைடு தொடங்கியிருக்க யானைகளைக் காணும் ஆவலில் கொட்டும் மழையில் வண்டி ஏறினோம். மழை காட்டை கழுவி வைத்திருந்தது. மழையினால் எந்த மிருகத்தையும் காண இயலவில்லை. கும்கீ யானைகளைப் பயிற்றுவிக்கும் கொட்டிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அளவு சாப்பாட்டிற்கு க்யூவில் நிற்கும் யானைகளைப் பார்க்கும்போது மனசு வலிக்கிறது. யானைகளல்ல அவை பசுக்கள்!


காலையும் மாலையும் காட்டில் நடைபயிலும் ஒரு மனிதன் தனது கோட் பாக்கெட் நிறைய தேக்கு விதைகளும், கையில் ஒரு வாக்கிங் ஸ்டிக்குடனும் தினமும் காட்டுக்குள் செல்வாராம். வழி நெடுக ஈர நிலத்தை வாக்கிங் ஸ்டிக்கால் கீறி ஒரு தேக்கு விதையை வரிசையாக விதைத்துக்கொண்டே செல்வது அவரது வழக்கம். இன்று டாப்ஸ்லிப்பில் இவ்வளவு தேக்கு மரங்கள் இருக்க அவரே காரணம். வூட் எனும் அந்த ஆங்கிலேயே வன அதிகாரிதான் டாப்ஸ்லிப்பை இங்கிலாந்து மரங்களுக்காகச் சூறையாடுவதிலிருந்து தடுத்தவர். மரங்களை வேரோடு வெட்டுவதைத் தவிர்த்து மீண்டும் வளரும்படி வெட்டுவது, ஒரு மரத்தை வெட்டினால் பதிலுக்குப் பல மரங்களை நடுவது, மரங்களுக்குப் பதிலாக மாற்று உபாயங்களைத் தேடுவது என இந்தக் காட்டைக் காப்பாற்ற அவர் ஆற்றிய அரும்பணிகளின் நினைவாக டாப்ஸ்லிப் வன அலுவலகத்திற்கு 'வூட் ஹவுஸ்' என பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வூட் ஹவூஸ் என்றால் மரவீடு என்றே அனைவராலும் தவறாக அர்த்தம் கொள்ளப்படுகிறது.
கேரம்போர்டு ஸ்டிரைக்கர் அகலத்தில் ஒரு மரத்துண்டை காட்டில் கண்டெடுத்தேன். அதுதான் உலகிலேயே பெரிய விதைகளைக் கொண்ட ஒரு காட்டுச் செடியின் விதையாம். பாறை போன்ற உறுதியுடன் இருந்த அந்த விதை, காட்டின் ஒரு துண்டை நான் கையோடு எடுத்து வந்த உணர்வை இன்றும் கொடுக்கிறது.

மிக்க அன்புடன்,
செல்வேந்திரன்.

Monday, July 9, 2007

வக்கீல்கள் ஜாக்கிரதை...!

நட்சத்திர பதிவராகத் தங்களைத் தேர்வு செய்துள்ளோம். சிறிய அறிமுகத்துடன் புகைப்படம் ஒன்றினை அனுப்பிவையுங்கள் என்று தமிழ்மணத்திடம் இருந்து மெயில் வந்திருந்தது. அதனை எளிதாக அனுப்பி வைப்பதற்கான தொழில்நுட்ப குறிப்புகளும் இருந்தது. ஆனால் வழக்கம்போல நான் ஏதோ சொதப்பி புகைப்படமும், அறிமுகமும் தமிழ்மணத்தில் மிஸ்ஸிங். பர்ர்ர்ருவாயில்லை.

கடந்த வருடம் ஒரு சாலை விபத்தில் என்னுடைய சகோதரர் பலத்த காயமடைந்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். மிகவும் பலவீனமாக உயிருக்கு போராடிக்கொண்டிருந்த அவரை சந்தித்த வழக்கறிஞர் ஒருவர் வழக்கு பதிவு செய்து இன்ஸீரன்ஸ் பெற தாம்தான் இந்த மருத்துவமனையின் ஆஸ்தான வழக்கறிஞர் என்ற அறிமுகத்தோடு சில,பல கையொப்பங்கள், ஆவணங்களை வாங்கி சென்றுவிட்டார்.

என்னுடைய சகோதரர், அவர் மீது மோதிய லாரியின் உரிமையாளர் இருவருமே தத்தம் வாகனங்களுக்கு உரிய இன்ஸீரன்ஸ், லைசென்ஸ் வைத்திருந்தனர். பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஏற்பட்ட மருத்துவ செலவு சுமார் மூன்று லட்சம், பாதிப்பின் விளைவால் நடக்கும் திறனும் குறைந்து விட்டது. சில வேலைகளை பிறரது உதவி இல்லாமல் செய்ய முடியாது என்கின்ற நிலை. அதனால், ஏற்கனவே செய்து கொண்டிருந்த பணியையும் அவரால் செய்ய இயலாது. அனைத்து பேப்பர்களும் சரியாக இருந்தும், பாதிப்பின் தீவிரம் கடுமையாக இருந்தும் அவருக்கு கிடைத்த தொகை ரூபாய் ஒன்றரை லட்சம்தான்.

காரணம் நம்ம வக்கீல் ஐயாதான். முதலில் படுத்த படுக்கையாக இருந்தவரிடம் தாறுமாறான தகவல்களை வழங்கி, வழக்கு நடத்தினால் நீண்டகாலம் ஆகிவிடும். எனவே இன்ஸீரன்ஸ் நிறுவனத்திடம் சமரசமாக பேசி அவர்கள் வழங்க ஓத்துக்கொண்ட தொகையினை பெற்றுக்கொள்வதே சிறந்தது என பயமுறுத்தி சம்மதிக்க வைத்தது. ஏற்கனவே பணச்சிரமத்தில் உள்ள அவரும் அதற்கு ஓத்துக்கொள்ள சுமார் ஆறு லட்சம் வரை க்ளைம் செய்து கிடைத்திருக்க வேண்டிய தொகை வக்கீலுக்கும், வழக்கிற்கும் மட்டுமே சுமார் 30,000 செலவு செய்த பின் ஒன்றரை லட்சம் கிடைத்திருக்கிறது.

மேற்கண்ட விபத்தில் நான் பெற்ற பாடங்கள்:

1. விபத்து நடந்த உடன் அனுமதிக்கப்படும் மருத்துவமனையில்தான் முழுச்சிகிச்சையும் பெறவேண்டும் என்கின்ற அவசியம் இல்லை. அங்கு முதலூதவி எடுத்துக்கொண்டபின், வேறு எந்த மருத்துவமனையில் வேண்டுமானாலும் சிகிட்சை பெற்றுக்கொள்ளலாம். அதை இன்ஸீரன்ஸ் நிறுவனங்கள் அனுமதிக்கின்றன.
2. வழக்கறிஞர் உங்களுக்கு நன்கு அறிமுகமானவராக இருத்தல் நலம். அல்லது அவரைப் பற்றி தீர விசாரித்துவிட்டு வழக்கை ஓப்படைக்கவும்.
3. வழக்கறிஞர் உங்கள் ஊர்க்காரராக இருத்தல் வேண்டும். அல்லது வழக்கு நடைபெறும் கோர்ட் எந்த ஊரில் இருக்கிறதோ அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவராக இருத்தல் வேண்டும். அங்கும் இல்லாமல், இங்கும் இல்லாமல் வக்கீல் ஏங்கேயோ ஒரு இடத்தில் குடி இருந்தால் உங்கள் வழக்கின் டவுசர் கிழிந்து விடும்.
4. உங்களிடம் போதிய ஆதாரங்களும் வாய்ப்புகளும் இருக்கும்போது, சமரசத்திற்கு உட்படாதீர்கள்.
5. கிளர்க்குக்கு பணம் கொடுத்தேன், ஜட்ஜூக்கு கொடுத்தேன், பப்ளிக் ப்ராசிக்யூட்டருக்கு கொடுத்தேன் என வக்கீல்கள் சொல்லும் கதைகளை நம்பாதீர்கள். ஒரு வக்கீல் மேற்கண்டவர்களுக்கு பணம் கொடுத்துதான் ஒரு விபத்து வழக்கை முடிக்க வேண்டும் என்றால் அவன் ஒரு--------------
6. கூடியமட்டும் இன்ஸீரன்ஸ் நிறுவன அதிகாரிகளோடு தொடர்புகொண்டு நிலவரங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
7. வக்கீல் மிரட்டலுக்கு பயப்படாதீர்கள்.

Saturday, July 7, 2007

எழுத்தாளர் ஸ்டெல்லாபுரூஸுக்கு உதவ

எழுத்தாளர் ஸ்டெல்லாபுரூஸ் நோயுற்ற தம் மனைவியுடனும், தீராத வறுமையுடனும் போராடி வருகிறார் என்ற செய்தி விகடனில் வெளியாகி இருந்தது. அது குறித்து நான் எழுதியிருந்த பதிவை படித்து விட்ட சில வெளிநாடுவாழ் நண்பர்கள் அவருக்கு எப்படி உதவுவது என தனிமடலிலும், பின்னுட்டத்திலும் கேட்டிருந்தனர். இது தொடர்பாக மேற்படி கட்டுரையை எழுதிய திரு. தளவாய் அவர்களிடம் தொடர்பு கொண்டு கேட்டபோது, "அவரது மனைவி ஹேமாவின் பெயரில் நிறைய செக்குகளும், வரைவோலைகளும் விகடன் அலுவலகத்திற்கு வந்த வண்ணம்தான் உள்ளது. உதவி செய்ய நிணைப்பவர்கள் ஆனந்த விகடன், ஆசிரியர் இலாகா, 34, கிரீம்ஸ் ரோடு, சென்னை - 600 006 என்ற முகவரிக்கு அனுப்பலாம்" எனத் தெரிவித்தார். மேலதிக விபரங்களுக்காக ஸ்டெல்லாபுரூஸ் அவர்களின் வீட்டு தொலைபேசி எண்ணையும் இணைத்துள்ளேன். அவருக்கு உதவ நிணைப்பவர்கள் அந்த எண்ணிலும் அவரைத் தொடர்புகொள்ளுங்கள். தொ.பே. எண்கள்: 044 - 24842347

Wednesday, July 4, 2007

அவள் விகடன் நடத்தும் கோலப்போட்டி

அவள் விகடனும் ஆசீர்வாத்தும் இணைந்து தமிழ்நாட்டின் முக்கிய நகரங்களில் கோலப்போட்டிகள் நடத்தி வருகின்றன. கோவை, ஈரோடு, சேலம், திருப்பூர் நகரங்களைத் தொடர்ந்து வருகிற 15ம் தேதி திருச்சியில் நடைபெற இருக்கிறது அடுத்த போட்டி. வெற்றியாளர்களுக்கு பரிசாக கலர் டி.வி முதல் பட்டுப்புடவைகள் வரை வழங்கப்பட்டு வருகிறது. தவிரவும் கலந்துகொள்ளும் அனைவருக்கும் ஆச்சர்யமூட்டும் வெகுமதிகளும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. போட்டிகள் குறித்த மேலதிக விபரங்களுக்கு நடப்பு இதழ் (ஜூலை6; 2007) அவள் விகடனை பார்வையிடவும்.

Tuesday, July 3, 2007

முதலீட்டைப் பெருக்கும் வழிகள்!

நாணயம் விகடன் சார்பில் தமிழ்நாடு முழுவதிலும் உள்ள முக்கிய நகரங்களில் "முதலீட்டைப் பெருக்கும் வழிகள்!" என்ற நிகழ்ச்சி நடத்தப்பட்டு வருகிறது. முதலீட்டு ஆலோசனைகள் வழங்குவதில் வல்லுனரான திரு. வி. ரங்கஸ்வாமி நாணயம் விகடன் வாசகர்களுக்கு, சேமிப்பு, முதலீடு, பங்கு வணிகம், ம்யூச்சுவல் பண்டுகள், இன்ஸூரன்ஸ் உள்ளிட்ட வருமானத்தைப் பெருக்கும் வழி முறைகளை 'பவர் பாயிண்ட்' ப்ரசண்டேசனுடன் எளிய தமிழில் அனைவருக்கும் புரியும் வகையில் விளக்குகிறார். முழுக்க, முழுக்க இலவசமாக நடத்தப்படும் இந்நிகழ்ச்சி இந்த முறை ஈரோட்டில் நடைபெற இருக்கிறது. வரும் ஞாயிற்றுக்கிழமை (08-07-07) ஈரோடு மகேஸ்வரி மஹாலில் நடைபெற இருக்கும் இந்நிகழ்ச்சிக்கான இருக்கைகள் பதிவு செய்யவும், மேலதிக விபரங்களுக்கும் நடப்பு இதழ் (ஜூலை 15, 2007) நாணயம் விகடனை பார்வையிடவும்.

Monday, July 2, 2007

கமலஹாசன் கவிதைகள்




கமலஹாசனுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை. அவரது படங்களைப் போலவே வேறு எவரையும் நிணைவூட்டாத தனித்த நடைக்கு சொந்தக்காரர். பின் தொடரும் வாசகனுக்கு எந்த சலுகையும் கொடுக்காத எழுத்துக்கள். நுட்பமான வாசிப்பிற்குபின் விரியும் உன்னத அனுபவம் விளங்க முடியாதது கமலைப் போலவே...!