Saturday, March 28, 2009

கங்குலி - இந்திய கிரிக்கெட்டின் நவீன முகம்


தேசத்திற்காகப் போரிடுவதாகட்டும், விளையாடுவது ஆகட்டும் இரண்டிலுமே செய்நன்றி எதிர்பார்க்க முடியாது என்பார் என் தந்தை. மக்களும் அரசாங்கமும் எளிதாக மறந்து விடுவார்கள். அல்லது கண்ணை மூடிக்கொண்டு கேலி செய்வார்கள். அதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் செளரவ் கங்குலி. கங்குலி குறித்து எழுதினால் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விடுவேன் என்பதால் கங்குலியைப் பற்றி எழுதுவதைத் தவிர்த்து வந்தேன். இன்று ச.ந. கண்ணனின் இந்தப் பதிவு என்னை உசுப்பிவிட்டது.

கங்குலி இந்திய கிரிக்கெட்டின் நவீன முகம். இன்றைய இந்திய அணியின் வெற்றிகள் அவர் இட்ட பிச்சை. கிழட்டுப் பயலுகளை வைத்துக்கொண்டு தள்ளாடிக்கொண்டிருந்த இந்திய அணியின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டது முதல் அவர் மேற்கொண்ட சீரமைப்புப் பணிகள்தான் அவரது மோசமான முடிவுக்கு காரணமாகி விட்டது. நாளது தேதி வரை வீரர்கள் தேர்வில் கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த மாநிலவாரி பிரதிநிதித்துவத்தையும், அரசியல் தலையீட்டையும் ஒழித்துக்கட்டினார். அணித்தேர்வில் கேப்டனுக்கும் பயிற்சியாளருக்குமே அதிகப் பங்களிப்பு இருக்க முடியும் என்பதைத் தன் ஆளுமையால் உறுதி செய்தார். இன்றைய நட்சத்திரங்களான வீரேந்திர சேவாக், ஹர்பஜன் சிங், யுவராஜ் சிங், மகேந்திரசிங் டோணி போன்ற இளம் தலைமுறை கிரிக்கெட்டர்களின் கிரிக்கெட் வாழ்க்கையைத் துவக்கி வைத்தவர் கங்குலி. ஒரு கிரிக்கெட்டருக்கு இருக்க வேண்டியது திறமைதானே தவிர அனுபவம் இல்லை என்பதை இந்த உலகிற்குப் புரிய வைத்தவர் அவர். நூற்றுக்கணக்கான இளைஞர்கள் தேசிய அணியில் இடம் பிடிக்கக் காரணமாய் இருந்தார். இந்திய அணிக்கு வழங்கப்பட்டு வந்த வள,வளா கொழ, கொழா பயிற்சியை மாற்ற வெளிநாட்டு பயிற்சியாளர் வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தவரும் கிரேக் சாப்பலுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைக்கவும் காரணமாய் இருந்தவரே கங்குலிதான்.

சச்சின் என்னதான் மேஸ்ட்ரோ என்ற போதும் தலைமைப் பதவியில் சோபிக்க முடியாதவர். பதவி வேண்டாம் என்று ஓடியவர். ஆனால், சோதா டீமை வைத்துக்கொண்டு பெரு வெற்றிகளைக் குவித்தவர் கங்குலி. இன்றளவும் இந்தியாவின் வெற்றிகரமான கேப்டன் அவர்தான். சர்ச்சைப் புயல்கள் அவரை வட்டமடித்த போதும் அணிக்கான முடிவுகளைத் தெளிவாக எடுத்தவர். ஒவ்வொரு வீழ்ச்சியின் போதும் பீனிக்ஸாய் புறப்பட்டு வந்து தன்னைத் தொடர்ந்து நிரூபித்துக்கொண்டிருந்தார்.

கங்குலி இறுதிக்காலங்களில் நடத்தப்பட்ட விதம் மிகுந்த கேவலத்திற்குரியது. அவர் சிறப்பாக ஆடிக்கொண்டிருந்த போதும் வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார். அவரை மொத்த தேசமும் கேலி செய்து கொண்டிருந்தபோது கூட வாய் திறவாதவர் 'அடிக்கடி ஹேர்ஸ்டைலை மாற்றினால்தான் தேர்வுக்குழுவிற்குப் பிடிக்குமோ என்னவோ' என்று பேட்டியளித்தது ஒரு கிரிக்கெட்டர் வாழ்வின் மிகப்பெரிய சோகம்.

இன்றளவும் இந்தியாவின் இணையற்ற பேட்ஸ்மேன்கள் சச்சினும் செளரவும்தான். உலகின் தலை சிறந்த பத்து பேட்ஸ்மேன்களைப் பட்டியலிட்டால் கங்குலியின் இடம் தவிர்க்க முடியாததது. பத்தாயிரம் ரன்களைக் குவித்த ஒரு பேட்ஸ்மேனை இவ்வளவு கீழ்த்தரமாக நடத்த இந்தியர்களால் மட்டும்தான் முடியும். கங்குலி கிரிக்கெட் வாரியத்தின் பெருச்சாளித் தனத்தை எதிர்த்தற்காகவும், ஆண்மையோடும் ஆக்ரோசத்தோடும் தேசத்திற்காக விளையாடியதாலும் இன்றளவும் கேவலப்படுத்தப்பட்டு வருகிறார். அவரது ஓய்விற்குப் பின் அவரது சேவையைக் கவுரவிக்க ஒரு 'டீ பார்ட்டி' நடத்தக்கூட வாரியத்திற்கும் விருப்பமில்லை. அவரால் வாழ்வு பெற்றவர்களுக்கும் விருப்பம் இல்லை.

என் வாழ்நாளில் கங்குலியைப் போன்ற தன்னம்பிக்கையுடைய ஒரு மனிதனைக் கண்டதில்லை. அவர் இந்திய இளைஞர்களால் ஊன்றிப் படிக்க வேண்டிய ஆதர்சம். ஆனால், இளைஞர் குழாமோ ஊடகங்கள் ஏற்படுத்தும் தோற்ற மயக்கங்களின் வழி அவரை அணுகுகிறது. கங்குலி குறித்த புத்தகம் ஒன்றை எழுத வேண்டும் என்பதுதான் என் நெடுநாள் ஆவல். கங்குலியின் ஓய்விற்குப் பின் ஏற்பட்ட அயற்சியில் அப்பணி கொஞ்சம் முடங்கி விட்டது. உசுப்பிவிட்ட கண்ணனுக்கு நன்றி!

Friday, March 27, 2009

வாசிக்கும் பழக்கம் உள்ளவரா நீங்கள்?!

வீட்டுக்கொரு நூலகம் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை நண்பர் ஒருவருக்கு விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன். என்னுடைய வஞ்சகப் பேச்சில் உத்வேகம் பெற்றவர் "உடனடியாக நூலகம் வைக்கப் போகிறேன். எந்தப் பேங்கில் லோன் வாங்கலாம்?!" என்றார். அவரை ஆற்றுப்படுத்தி அமர வைப்பதற்குள் போதுமென்றாகி விட்டது. குறைந்த பட்சம் நூறு புத்தகங்களாவது வாங்கப் போகிறேன் என்றார். அதில் குறைந்தது ஆறையாவது நீர் படித்தால் செத்ததுக்குப் பிறகு சொர்க்கத்திற்குப் போய்விடலாம் என்று சொல்லி இருக்கிறேன்.

அதெல்லாம் இருக்கட்டும். ஒருவன் வீட்டில் இருந்தே ஆக வேண்டிய பத்து புத்தகங்களின் பட்டியலை உடனடியாகத் தயார் செய்யுங்கள். பின்னூட்டமாகவோ, தனி மெயிலிலோ, எஸ்ஸெம்மெஸ்ஸாகவோ (நன்றி: பரிசல்) , போஸ்ட் கார்டிலோ எழுதிப் போடுங்கள். சிறந்த பட்டியலுக்கு ஆச்சர்ய பரிசுகள் காத்திருக்கின்றன.

பரிசுகளை ஸ்பான்ஸர் செய்பவர்: அன்பர் ஈரவெங்காயம், பொருளாளர் - கொங்குமண்டல இணைய எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பு.

பரிசுகளை அனுப்பிவைக்கும் செலவினை ஏற்றுக்கொள்பவர்: சஞ்ஜெய், பெருநாட்டாண்மை கழகத்தின் (அதாங்க காங்கிரஸ்) போர்வாள்

யாவரும் கலந்து கொள்ளலாம். எவ்வித வரம்பும் இல்லை. கடைசி தேதி 30-03-09.

கீழ்கண்ட நபர்கள் கண்டிப்பாகக் கலந்து கொள்ளும்படி எச்சரிக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆசீப்மீரான்

வடகரை வேலன்

ஜா. மாதவராஜ்

பைத்தியக்காரன்

கார்க்கி

ஆதிமூலகிருஷ்ணன் (டைப் அடிக்கும்போதுதாம்யா தெரியுது... எவ்ளோ பெரிய பேரு...)

வெயிலான்

சேவியர்

உமா ஷக்தி

அஜயன் பாலா

கலாப்ரியா

பரிசல்காரன்

லக்கிலூக் (உமக்கு ஏற்கனவே ஒரு பரிசு பெண்டிங் இருக்குது. ஒத்துக்குறேன். கொடுத்துர்றேன்)

கும்கீ

ரமேஷ் வைத்யா

முரளிகண்ணன்

கோவி.கண்ணன்

லதானந்த்

ஆழியுரான்

வா. மணிகண்டன்

வால்பையன்

பிறவிக்கவிஞன் பிரேம்குமார்

எனக்கு ஒரு உண்மை தெரிஞ்சாகனும்...

என் நினைவின் ஆழத்தில் துழாவி எடுத்த பதிவர்கள் இவர்கள். நான் பதிவெழுத துவங்கிய நாட்களில் பின்னூட்டங்களிட்டு உற்சாகப்படுத்தியவர்கள். இன்னும் துழாவினால் பெயர் பட்டியலைப் பெரிதாக்க முடியும். ஆனால், இத்தனைப் பெயர்களை நினைவுபடுத்த முடிந்ததையே பெரும் சாதனையாகக் கருதி அமைகிறேன். சமீப காலமாய் இவர்களை இந்தப் பக்கம் பார்க்க முடிவதில்லை. அவ்வளவு மோசமாகவா எழுதுகிறேன் என்ற கேள்வி ஒவ்வொரு முறை எழுதும்போதும் ஏற்படுகிறது. அவங்ககிட்டவே கேட்டா என்ன? ஸ்டார்ட் மீஜீக்...

பினாத்தல் சுரேஷ்
அனுசுயா
சேதுக்கரசி
தூயா
செந்தில்
இசக்கி முத்து
கதிரவன்
சீமாச்சு
மெலட்டூர் இரா. நடராஜன்
முகவை மைந்தன்
சிந்தாநதி
மலைநாடன்
வவ்வால்
தெக்கத்திக்காட்டான்
வதிலை முரளி
நந்தா
வெங்கட்ராமன்
நளாயிணி
உலகம் சுற்றும் வாலிபி
தென்றல்
பத்மகிஷோர்
பாலசந்தர் கணேஷ்
விஎஸ்கே
ஜோ
காட்டாறு
மனதின் ஓசை
எல்.டாஸூ
முத்துக்குமரன்
ஆனந்த் நிரூப்
ஜி
மதி கந்தசாமி
ஜி. ராகவன்
ஜி. முத்துக்குமார்
நிலவு நண்பன்
ஆழியுரான்
சேவியர்
சந்தோஷ்
ஜெஸிலா
கல்வெட்டு (எ) பலூன்மாமா
ஸ்ரீதர்வெங்கட்
டோண்டு ராகவன்
இளா
சிந்தன்
பொன்ஸ் பூர்ணா
விக்னேஷ்
கோபிநாத்
சுதர்ஸன் கோபால்
அறிவியல் பார்வை
பீ 'மோர்கன்'
துளஸி கோபால்
லொடுக்கு
முத்துலெட்சுமி
சத்தியா
வெற்றி
ஜீவி
பாட்டியன்
தங்ஸ்
சத்தியராஜ்குமார்
வடுவூர்குமார்
வெட்டிப்பயல்
சர்வேசன்
வல்லிசிம்ஹன்
கஸ்துரி
தேவ்
டெல்பின்
யோகன்பாரீஸ்
பால்
தருமி
சில்லு
அய்யனார்
வாய்ஸ் ஆஃப் விங்ஸ்
ப்ரெண்ட்லி பயர்
செல்வநாயகி
சிநேகிதன்
மோகன் தாஸ்
அப்பாவி இந்தியன்
மங்கை
பாரி-அரசு
ஆயில்யன்
பரணி
நந்து/நிலா
பட்டிக்காட்டான்
த. அகிலன்
லோஷன்
ஆட்காட்டி
சுரபதி
ராமச்சந்திர உஷா
சிங்கைநாதன்
தமிழ் பிரியன்
மஞ்சூர் ராசா
கட்டப்பொம்மன்
ராப்
பிரகாஷ்
செய்யது முகம்மது ஆஸாத்
ஜெ. நம்பிராஜன்
ஜோசப் பால்ராஜ்
முகவைத் தமிழன்
ச்சின்னப்பையன்
ஆனந்த்
நாதஸ்
கார்த்திக்
ஆ. கோகுலன்
சிலேட்
தமிழ்நதி
தாமிரா
ரமேஷ் வைத்யா

எமில் தூர்க்கேமின்

சென்னை வள்ளுவர் கோட்டத்தின் முதல் தளத்தில் திருக்குறள் காட்சிகளை விளக்கும் பல்வேறு ஓவியங்கள் பராமரிப்பின்றி அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன. தமிழின் ஓவிய ஆளுமைகளான ம.செ, கோபுலு, மருது, ஆதிமூலம், மாருதி, மனோகர், வி.ராஜேந்திரன், பெருமாள், ஜீவானந்தம் போன்ற மகா கலைஞர்களின் ஓவியங்கள் சீரழிந்துகொண்டிருப்பதைக் காணச்சகிக்காமல் நான் சென்னையில் இருந்த காலத்தில் தமிழக அரசுக்கு மனு எழுதி இருந்தேன். சர்வ நிச்சயமாய் எந்த மாற்றமும் நிகழ்ந்திருக்காது. சென்னைவாழ் நண்பர்கள் அவை முற்றிலும் அழிவதற்கு முன் ஒரு நடை பார்த்துவிட்டு வாருங்கள்.

***

"சமுதாயக் கூட்டு உணர்வு இல்லாத இனம் தனக்கு உள்ளதை இழக்கும்; தன் உரிமையை இழக்கும்; முடிவின் தன்னையே இழக்கும்." - சமூகவியல் தந்தையெனக் கொண்டாடப்படும் 'எமில் தூர்க்கேமின்' இந்தக் கோட்பாடு இன்றைய தமிழ்ச் சூழலுக்கு எத்தனைப் பொறுத்தம் பார்த்தீர்களா?!

***

இராமேஸ்வரத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கிறது உத்திரகோசமங்கை. தொல்லியல் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் அரதப் பழசான கோவில். மூவாயிரம் ஆண்டுகள் வயதான இலந்தை மரம் அதன் பழமைக்கு வலுவான சான்றாய் காலத்தை அசை போட்டபடி மவுனாய் நின்று கொண்டிருக்கிறது.பச்சைப் பெயிண்டைக் கொட்டி நிறைத்தது போல தெப்பக்குளம் ஒன்று கோவிலுக்குள் இருக்கிறது. மொத்த ஊருக்கும் அந்தப் பாசி அடர்ந்த நீர்தான் ஆதாரம். கோவில் நடை திறப்பதற்கு முன் பெருங்கூட்டமே கூடி இருக்கும் தண்ணீர் எடுக்க. ராமநாதபுரத்தின் வறட்சி சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

விக்கிரக தோற்றத்தில் (மனித உருவில்) உமா மகேஸ்வரனும் பார்வதியும் தமிழ்நாட்டில் இரண்டே கோவில்களில்தான் இருக்கிறார்களாம். மற்றொரு கோவில் சீர்காழி. உமாபதி விக்கிரகம் அத்தனை அழகு. சுமார் பத்துவருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு அமெச்சூர் கிரிக்கெட் போட்டியில் வென்ற பரிசுத் தொகையுடன் ராமேஸ்வரம் செல்கையில் கண்ட கோவில் இன்னும் நினைவில் மாறாத பசுமையுடன் இருக்க அந்தச் சிலைதான் காரணம்.

ஓரே கல்லில் செதுக்கப்பட்ட பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் சிற்பமும் கோவிலின் சிறப்பம்சங்களுள் ஒன்று. இங்குள்ள மரகத நடராஜருக்கு ஆருத்திரா தரிசனத்தின்போது செய்யும் சந்தனக் காப்பு அலங்காரம் விசேஷ புகழை அடைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு திருவாதிரைக்கும் சுமார் மூன்று லட்சம் பேர் வருகிறார்களாம்.

ஆன்மீகப் பதிவுகளும் எழுதி இருக்கிறேன் என்று வரலாறு நம்மை பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டுமல்லவா?!

செம்புலம்

செம்புலம் என்ற சிற்றிதழை நீங்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஏனெனில் ஓரெயொரு கையெழுத்துப் பிரதியோடு முதல் இதழிலேயே நின்று போய்விட்ட அருமையான சிற்றிதழ். அதன் ஆசிரியர் செல்வேந்திரனுக்கு அப்போது வயித்துக்குகே வழி இல்லாததால் கொள்முதலை விட விற்றுமுதலே நல்லது என வியாபாரி ஆகி விட்டார்.

இன்று என் பழைய பனை ஓலைகளைக் குடைந்து கொண்டிருந்தபோது அகஸ்மாஸ்தாய் அகப்பட்டுக் கொண்டது செம்புலம். அதன் உள்ளடக்கம் இன்றெனக்கு வியப்பைத் தருகிறது. பதினெழு வயதில் அதன் தரத்திற்கான என் மெனக்கேடல் எவ்வித கவனிப்பும் இல்லாமல் போய்விட்டதில் மெல்லிய வருத்தம் இருக்கிறது.

எடிட்டோரில்
சொல்வெட்டுக்கள்
வனம்புகுதல் - கவிதைத் தொகுதி - இலக்கிய விமர்சனம்
சாத்தான்குளத்தில் காண்டாமிருகம் - தொல்லியல் கட்டுரை
'ஜெயமோகனுக்கு வாசிக்கத் தெரியவில்லை' - சாகித்ய அகாதமி பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் பொன்னீலனின் நேர்காணல்
புகையுது - புகைப்பிடித்தலுக்கு எதிரான அபாய சங்கு ஊதும் சமூகக் கட்டுரை
பெண்ணுடல் - சில மருத்துவ உண்மைகள்
இணையதளங்கள்

மேற்படி செம்புலத்தின் ஜெராக்ஸ் பிரதிகள் வேண்டுவோர் தனி மடலில் தொடர்பு கொள்ளவும்.

Thursday, March 26, 2009

சரிவுப் பாதையில் புத்தக விற்பனை


தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புத்தக விற்பனையும் வாசிப்பு பழக்கமும் அதிகரித்துவருகிறது போன்ற கருத்தாக்கங்கள் நிலவி வருகிறது. அது குறித்து அடியேன் மேற்கொண்ட கள ஆய்வின் முடிவுகள் முற்றிலும் அதிர்ச்சிகரமானது. தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புத்தக விற்பனை அதிகரித்து வருவது புத்தகத் திருவிழாக்களில் மட்டும்தானே அல்லாது ஆண்டு முழுவதும் புத்தக விற்பனை செய்து வரும் நூல் நிலையங்களில் அல்ல. அதற்கான முதல் காரணம் புத்தகங்களின் விலை. புத்தகச் சந்தைகளில் மட்டுமே பத்து முதல் பதினைந்து சதவீத தள்ளுபடியில் வாங்க முடியும் என்பதற்காகவே வருடம் முழுவதும் காத்திருந்து புத்தகம் வாங்கும் பழக்கம் தமிழ்நாட்டில் உருவாகிவிட்டது. விற்பனையாகிற புத்தகங்களிலும் பெரும்பாலும் சுயமுன்னேற்றப் புத்தகங்களும், ஆறே வாரத்தில் அம்ஜத்கான் ஆவது எப்படி போன்ற வஸ்துக்களுமே.

இரண்டாவது காரணம் விகடன், கிழக்கு போன்ற ஜாம்பவான்கள் உள்ளடக்கம் மற்றும் மார்க்கெட் தேவையைக் கருத்தில் கொள்ளாது நெல்லிக்காய் மூட்டையை அவிழ்ப்பது போல எண்ணிக்கைக்காகப் புத்தகங்களை வெளீயிடுவதும் அவை தரத்தில் மிகவும் சுமாராக இருப்பதும் ஒரு காரணமாகத் தெரிகிறது. இரண்டு பிரசுரங்களும் காட்டும் அசுரவேகத்தில் 'மற்றுமொரு மணிமேகலை'யாகிவிடும் அபாயம் தென்படுகிறது.

முன்னெப்போதும் இருந்ததைவிட கடந்த ஆறு மாதங்களில் புத்தக விற்பனை பெருமளவு சரிந்திருக்கிறது என்பது கொசுறு தகவல்.

நேயன் விருப்பம்

கழிப்பறையில்
முழங்காலும்
குளிக்கையில்
முழங்கையும்
இடிக்கிறது
இடிபட வாழ்தலின்
இன்றைய தினம்
துவங்கியாகி விட்டது.

தனிப்பெரும்
நகருக்குத்
திணையில்லாத
குறையைப் போக்குகின்றன
முருங்கைப்பூக்கள்.

அடுத்தவன்
விஷயத்தில்
மூக்கை
நூழைக்க வேண்டாமென்பதால்
நாக்கோடு
நிறுத்திக்கொண்டேன்.

விண்ணப்பங்களை
நிராகரிக்கையில்
உறுத்தல்கள்
ஏதுமில்லையா?!
சபாஷ்!
நீங்கள் ஒரு
மேலாளர் ஆகிவிட்டீர்கள்.

'தீ'யென
எழுதப்பட்ட
வாளிக்குள்
மணல்தான்
இருக்கிறது.

Monday, March 23, 2009

வனம் புகுதல்


வழக்கத்திற்கு மாறாய்ச் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் இருந்தும், அலுப்பூட்டும் அன்றாடங்களிலிருந்தும் தப்பியோட வழியின்றி தவித்திருந்த பொழுதொன்றில் 'ஊட்டிக்குச் சென்றே தீரவேண்டும்' என்ற வேண்டுகோள் (அ) கட்டளையோடு வந்தாள் கேண்டி.

சாத்தான்கள் விடுப்பிலிருந்த தினமொன்றில் ஊட்டிக்குக் கிளம்பினோம். லதானந்த் வீட்டில்தான் ஜாகை. அவரும் அவரது மனைவியும் காட்டிய உபசரிப்பில் பேச்சு வரவில்லை. "உண்ணீர் உண்ணீரென்று ஊட்டாதார் தம்மனையில் உண்ணாமை கோடி பெறும்" என்ற அவ்வையின் வார்த்தைகளைக் கேண்டியிடம் அடிக்கடிச் சொல்வேன். வாய்க்கும் வார்த்தைக்கும் ஒரு நிமிட இடைவெளி இருந்தால் எதாவது திண்பண்டங்களைத் திணித்துவிடும் பேரன்பு கொண்ட தம்பதியர்.

பாலுமகேந்திரா படங்களில் வரும் வீடுகளைப் போல அழகாய் இருக்கிறது லதானந்தின் வீடு. ஓங்கி உலகளக்கும் ஆவேசத்தோடு வீட்டைச் சுற்றி வானுயர்ந்த மரங்கள். வீட்டு முற்றத்தில் விதம்விதமான பூக்கள். காதுமடல்களில் தேன் நிரப்பும் பறவைகளின் சங்கீதம். காவலுக்கு கென்சி, மாலதி மற்றும் சிலர். ரசனையான வாழ்க்கையென்றால் 'விருந்தாளிகளுக்கு மட்டும்' என்று சமையலறையில் இருந்து பதில் வருகிறது. உண்மைதான். பக்கத்து வீட்டு நாயைச் சிறுத்தை அடித்து இழுத்துச் சென்றுவிட்டதாம். கேள்விப்பட்ட உடனேயே 'கிளம்பிரலாமா?!' என்றாள் கேண்டி.

சாமான்யர்கள் நூழையவே முடியாத அடர்வனங்கள் பலவற்றிற்கு அழைத்துச் சென்றார். பச்சைப்பசேல் புல்வெளிகள், பேரமைதி உறைந்துகிடக்கும் சமவெளிகள், விஸ்வரூப மரங்கள், விதம்விதமாய் பூக்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், பூச்சிகள். 'அவிலாஞ்சி இயற்கையின் பெருநிசப்தம்' என்றாள் கேண்டி. காடு தனிச்சையானது. அதை எதோடும் ஒப்பிட முடிவதில்லை. அது தரும் அனுபவங்களை முற்றாக எழுத்தில் வடித்துவிடவும் முடிவதில்லை. காட்டிடம் தோற்றுத் திரும்பினோம்.

வழி நெடுக தாவரங்கள், மிருகங்கள் குறித்த வியப்பூட்டும் செய்திகளை வாரி இரைத்தபடி இருந்தார் லதானந்த். இவரளவிற்குத் தெரிந்த வேறு நபர்கள் வனத்துறையில் இருப்பார்களா என்ற மெல்லிய வியப்பு எழும்பிக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு உதாரணம்: மஞ்சனத்தியை நினைவூட்டும் ஒருவகை மஞ்சள் நிற பூச்செடிகள் அங்கங்கே வளர்ந்து நிற்கின்றன. விடுதலைக்கு முன் கணவன்மார்களின் வேலை நிமித்தம் ஊட்டியில் குடியேறியிருந்த துரைசாணிமார்கள் தங்களது 'ஹோம் சிக்'-ஐ போக்க இங்கிலாந்தின் செடிகள், மரங்களை வரவழைத்து வீட்டு வாசலில் நட்டார்களாம். பூத்துக்குலுங்கும் செடிகளைப் பார்த்து இங்கிலாந்தில் இருப்பதைப் போல நினைத்துக்கொள்வார்களாம். அப்படி வளர்க்கப்பட்ட செடிகள்தான் பரவி காட்டிற்குள்ளும் வந்துவிட்டது என்றார். நான் வாய் பிளந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் லதானந்த் சிக்கன் பரிமாறினார். தட்டில் விழாமல் சாப்பாட்டு மேஜையில் விழுந்தது. 'இதுலருந்தே நாங் நெம்ப சிந்திக்கிறவன்னு தெரியலயா...' என்றார். லதானந்த் டச்!

இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு...


பெயர்: ஜெகதீஸ்
ஊர்: மானாமதுரை
வயது: 10
கல்வி: 4ஆம் வகுப்பு
வேலை நேரம்: காலை எழு மணி முதல் இரவு பன்னிரெண்டு மணி வரை
விடுமுறை: வருடத்திற்கு இரண்டு நாட்கள்
மாத வருமானம்: ரூ.300/-

வ.ஊ.சி மைதான தள்ளுவண்டிக் கடைகளில் பணியாற்றும் சிறார்கள் குறித்த தகவல்களைப் பெரும் பிரயத்தனத்தோடு கேண்டி சேகரித்து வருகிறாள். பெரும்பாலும் பத்துவயதைத் தாண்டாத சிறுவர்கள். வறுமை வண்டி வண்டியாய்த் தேங்கிக்கிடக்கும் மதுரை, தேனி போன்ற தென்மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த இவர்களின் அதிகபட்ச சம்பளம் மாதம் ரூ.300/- அதாவது நாளொன்றுக்கு ரூ.10/-. வேலை நேரம் சுமார் பதினெழு மணி நேரம். தங்கள் பால்யம் சுரண்டப்படுவதறியாமல் வெள்ளந்தியாய் சிரிக்கும் இவர்களுக்கு இப்போதைக்கு கதைகள் மட்டும் சொல்லிவருகிறோம்.

***

சுகதேவ்: இளைய தலைமுறைப் படைப்பாளிகளுக்கு என்ன சொல்ல நினைக்கிறீர்கள்?

வல்லிக்கண்ணன்: எழுத விரும்புகிறவர்கள், யாரையும் பின்பற்றாமல் சுயமாக எழுத முயற்சிக்க வேண்டும். எழுதுவதை விட அதிகம் படிக்க வேண்டும். தற்காலத் தமிழ் இலக்கியம் மட்டுமின்றிப் பழந்தமிழ் இலக்கியச் செல்வங்களையும் அறிமுகம் செய்வது நல்லது. உலக இலக்கியத்திலும் பரிச்சயம் அவசியம். முக்கியமாக, எழுதும் அனைத்தும் அச்சில் வரவேண்டும் என்று ஆசைப்படக் கூடாது. தன்னம்பிக்கையோடு உழைத்துக்கொண்டிருந்தால் வெற்றி நிச்சயம்.

***

அனாணிகளுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். எத்தனைக் கேவலமான பின்னூட்டங்களையும் பிரசுரிப்பவன் நான். அதற்குக் காரணம் சக மனித அபிப்ராயங்களின் மீதான மரியாதை. அப்படி இருக்கையில் மூகமுடிகள் அணிந்து பின்னூட்டமிட வேண்டிய அவசியமென்ன... ?!

***
பத்மஸ்ரீ, பத்மபூஷண் மற்றும் பத்மவிபூஷண் விருதுகள் எப்படித்தான் வழங்கப்படுகின்றன என்ற என் நெடுநாள் கேள்விக்கான விடையைத் தேடிக் கண்டுகொண்டேன்.

விருதுகளுக்குத் தகுதியான நபர்களை உரிய ஆதாரங்களுடன் பரிந்துரைக்கும்படி மத்திய அரசு மாநில அரசுகளைக் கேட்டுக்கொள்கிறது. மாநில அரசுகள் அதைத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அனைத்துத் துறைகளுக்கும் சுற்றறிக்கையாக அனுப்பி வைக்கிறது. ஒவ்வொரு துறையும் விருதுக்குத் தகுதியானவர் என்று கருதுகிற நபர்களின் முழுவிபரங்களை மாநில அரசுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றன. அவற்றை சேகரித்து மத்திய அரசுக்கு அனுப்பி வைக்கிறது மாநில அரசு. அந்தப் பட்டியலை மத்திய அரசின் குழு ஆய்வு செய்து இறுதி முடிவு எடுக்கிறது.

அப்படியென்றால் விவேக்கின் பெயரைப் பரிந்துரை செய்தது எந்தத் துறையாக இருக்கும்?!

Friday, March 13, 2009

வடக்கு வாசல்

திலகவதிக்கு ஒருமுறை டெல்லி செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். 'டெல்லி அறிமுகம் இல்லை. யாராவது தெரியுமா?!' என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தாள். டெல்லியில் அன்றும் இன்றும் எனக்குத் தெரிந்த ஓரே நபர் 'பெண்ணேஸ்வரன்'தான். அவரும் இணையப் பக்கங்களின் வழியேதான் அறிமுகம். ஒரிரு விமர்சனக் கடிதங்கள் எழுதி என்னை உற்சாகப்படுத்தியவர் என்பதைத் தாண்டி பழக்கம் இல்லை.

மிகுந்த தயக்கத்திற்குப் பின் அவருக்கு ஒரு ஈ-மெயில் அனுப்பி உதவமுடியுமா என்று கேட்டிருந்தேன். நான் குறிப்பிட்டிருந்த தேதிகளில் மீரட்டில் அவருக்கு நாடக அரங்கேற்றமும், ஆல் இண்டியா ரேடியோவிற்காக ஒரு ஒலிப்பதிவும் இருக்கிறது என்பதால் திலகவதியைச் சந்திக்க முடியாது. ஆனாலும் குற்றமில்லை எனது எண்களுக்குத் தொடர்பு கொள்ளச் சொல்லுங்கள் என்று பதில் கடிதம் வந்தது. எந்த நம்பிக்கையும் இல்லாமல் திலகவதியிடம் எண்களைக் கொடுத்தேன். அவளும் டெல்லிக்குக் கிளம்பினாள்.

டெல்லி ரயில் நிலையத்தில் அவளை ரிசீவ் செய்ய ஆட்கள் வந்திருந்தார்கள். நவீன வசதிகள் கொண்ட அறையில் தங்கவைக்கப் பட்டாள். உயர்ந்த உணவு வகைகள் வழங்கப்பட்டது. டெல்லிக்கு வந்த வேலை முடியும் வரை ஒரு டாக்ஸி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. வேலை முடிந்ததும் அவளுக்கு டெல்லி சுற்றிக்காண்பிக்கப்பட்டது. ராஜ உபச்சாரம். பைசா செலவில்லாமல் மிகுந்த பத்திரமாக அவள் சென்னைக்குத் திரும்பினாள். இதுதான் பெண்ணேஸ்வரன் எனும் மனிதனின் விருந்தோம்பல்.

தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பலருக்கு டெல்லி என்றதும் பெண்ணேஸ்வரன் முகம்தான் நினைவுக்கு வரும். சாருவின் கோணல் பக்கங்களிலும், ஜெயமோகனின் இணைய தளத்திலும் இவர் பற்றிய குறிப்புகளைப் படித்திருக்கிறேன். எழுத்தாளர், பத்திரிகை ஆசிரியர், நாடகக் கலைஞர் எனப் பல முகங்கள் அவருக்கு. அவரது வடக்குவாசல் இதழை இரண்டாண்டுகாலமாய் சந்தா ஏதும் செலுத்தாமல் படித்து வருகிறேன் என்ற குற்ற உணர்ச்சி எனக்கு உண்டு. ய.சு. ராஜன் என்பவரின் கட்டுரையைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் பிரமாதமான இலக்கிய இதழ். மிகுந்த பொருளாதார இழப்புகளுக்கு இடையில் நான்காண்டுகளாகப் பத்திரிகையைப் பிடிவாதமாக நடத்தி வருகிறார். வடக்குவாசலின் குறிப்பிடத் தக்க அம்சங்களுள் ஒன்று அதன் அட்டை. அதில் இடம் பெறும் புகைப்படங்களும் வடிவமைப்பும் தமிழின் எல்லா இலக்கிய இதழ்களையும் விஞ்சும். நல்ல எழுத்துக்களைத் தேடிப்படிக்கும் என் இணைய நண்பர்களுக்கு அவரது வடக்குவாசலை சிபாரிசு செய்கிறேன்.

Thursday, March 12, 2009

வரவேற்பு

கோவைப் புத்தகத் திருவிழாவின் அன்றைய நிகழ்ச்சிக்கு சற்று தாமதமாகத்தான் செல்ல முடிந்தது. மேடையில் ஒருவர் முழங்கிக்கொண்டிருந்தார். மைக்கின் முன்னால் திமிரான உடல் மொழியுடன் ஆணவமான நடையில் பேச்சு தொடர்ந்தது. பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் 'யார் சார் இவர்?' என்றேன். 'யாருன்னு தெரியல... ஆனா தானாமுனா ஆளுன்னு தெரியுது' என்றார் அவர்.

பேச்சினூடாக 'ஆண்கள் சமைத்தல் அதனினும் இனிது', 'அரசியல் எனக்குப் பிடிக்கும்' போன்ற தலைப்புகளில் புத்தகம் எழுதி இருக்கிறார் என்பதை அறிய முடிந்தது. சரிதான் எவனோ சலம்பல் எழுத்தாளன் என்று ஏகமனதாக முடிவெடுத்து இடத்தைக் காலி செய்தேன்.

அரங்கில் வாங்கிய 'உயிர்மை' இதழில் அந்த எழுத்தாளரின் பத்தி இருந்தது. எழுத்து வடிவில் எது இருந்தாலும் வாசிக்கும் வழக்கம் இருந்ததால் அதையும் படித்தேன். பரவாயில்லை... பேச்சை விட எழுத்து நன்றாகத்தான் இருக்கிறது என நினைத்துக்கொண்டேன்.


அடுத்தடுத்த மாதங்களில் நான் தவறாது படிக்கும் பத்திகளில் ஒன்றாகிவிட்டது. அதிலும் 'எழுத்தைப் பின் தொடர்தல்' என்ற கட்டுரை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாகவும் இணக்கமானதாகவும் இருந்தது. பிறகு, ச. தமிழ்ச்செல்வன் என்ற பெயர் என் அபிமான எழுத்தாளர்களின் பெயர்களுள் ஒன்றானது.

பின்னொருநாள் எழுத்தாளர் பாமரனைச் சந்திக்கப் போயிருந்தேன். அவர் ஒரு ஆஜானுபாகு இளைஞனைக் காட்டி 'இவரு யாருன்னு' தெரியுதா என்றார். நான் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு 'அசப்பில் தமிழ்ச்செல்வன் மாதிரி இருக்காருல்ல...' என்றேன். இது அவரது மகன் என்று பதில் வந்தது.

தமிழ்ச்செல்வன் என்றவுடன் இதெல்லாம் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக நினைவுக்கு வருகிறது. இனி அவரது எழுத்துக்களை ஓசியிலும் படிக்கலாம். வாசகன் என்ற உரிமையை எடுத்துக்கொண்டு உரையாடலாம். ச. தமிழ்ச்செல்வனுக்கு பத்தொன்பது கேள்விகள்னு பகிரங்க பதிவு போடலாம். அணானியாய் வந்து அசிங்க பின்னூட்டங்கள் போட்டு விட்டு ஓடிவிடலாம். ஆஹா எத்தனை வசதிகள் இருக்கிறது.

Wednesday, March 11, 2009

முப்பெருந்தேவியர்


எங்கள் தெருவிற்கு அவர்கள் புதிதாய் குடிவந்தார்கள். அவர்களுக்கு மூன்று பெண்பிள்ளைகள். ஒருத்திக்கு என் வயது. மற்ற இருவருக்கும் என்னைவிட ஒரிரு வயது குறைவாக இருக்கலாம். மூன்று பேரும் அழகாய் இருந்ததால் என் வயதொத்த இளைஞர்களால் தெருவில் கூட்டம் அம்மும். பைக்கில் எட்டு போடும் அளவிற்கு வசதியோ அல்லது இறுக்கமான சட்டையை அணிந்து ஆகிருதி காட்டும் வனப்போ இல்லாததால் எப்போதும் தலையணை சைஸ் புத்தகத்தைக் கையில் கொண்டே அந்த வீட்டை ஒரு நாளுக்கு ஒன்பது முறையேனும் கடப்பது என் வழக்கம்.

மற்ற இளைஞர்கள் 'பொறுக்கி'களென்றும் நான் 'படிப்பாளி'யென்றும் அவர்களால் கருதப்பட்டுவிடுவேன் என்ற என் எண்ணம் நிறைவேறாமல் இல்லை. முதலில் அந்தப் பெண்களின் அம்மா நான் கடக்கையில் 'தம்பி தூரமா...?!' என்பார். நான் அமைதியாக 'லைபரரிக்கு' என்று சொல்லிக் கடப்பேன். பிறகு லலிதா, பத்மினி, ராகினியரின் புன்னகைகள் கிடைக்க ஆரம்பித்தது. மெள்ள என்னிடம் பழக ஆரம்பித்தார்கள். என்னை மேதையென்று காண்பிக்க ஓஷோவின் துணையை நாடினேன்.

'ஓஷோ' பற்றிய அறிமுகம் இல்லாததால் மூத்தபெண் தன் பவளவாய் திறந்து 'ஒஷோ புக் இருந்தா கொடேன்... படிச்சுட்டுத் தர்றேன்'. வாக்கியத்தை முடிப்பதற்குள் 'என் இளமைக்கால நினைவுகள்' கொண்டு வந்து கொடுத்தேன்.

நாட்கள் நகர்ந்தது. ஒரு வாரம் கழித்து புத்தகத்தைக் கேட்டேன். 'இன்னும் படிக்கலடா...' என்றாள். பத்து நாட்கள் கழித்துக்கேட்டேன் 'ரிவிஷன் டெஸ்டு நடக்குதுடா...' சரி இனி அவளே கொடுக்கும்போது வாங்கிக்கொள்ளலாம். ஓயாமல் கேட்க வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தேன்.

மூன்று மாதம் ஆகியும் புத்தகம் திரும்பிய பாடில்லை. இடையில் புஜபல பராக்கிரமன்களில் ஒருவன் மூத்தவளுடன் ஜாடைமொழி பேசும் அளவிற்கு முன்னேறி இருந்தான். முதலுக்கே மோசம். ஒரு நாள் வெகுண்டெழுந்து அவள் வீட்டிற்குப் போய் "எங்கே என் புத்தகம்" என்றேன்.

"டேய் நீ என்னடா... எப்ப பாத்தாலும் புக்கு... புக்குன்னுட்டு. அத எங்க டாமி கிழிச்சிடுச்சி..."

"......"

"என்ன அமைதியா இருக்கே...?!"

"உங்க வீட்ல 'டாமி'தான் எல்லாருக்கும் படிச்சி சொல்லுமா...?!"

"......."

"நீ நாய்கிட்ட கொடுத்து படிக்கச் சொல்லுவன்னு தெரிஞ்சிருந்தா.... கொடுத்துருக்கவே மாட்டேன்டி"

"செல்வா...ப்ளீஸ்... விடேன்"

"நீங்க மூணு நாய் இருக்கும்போது இன்னொரு நாய் எதுக்குடி?!"

"செல்வா, வார்த்தைய அளந்து பேசு... கண்ட நாயெல்லாம் வீட்டுக்குள்ள விட்டா இப்படித்தான்..."

"யாரடி நாய்னு சொன்ன... நீதான்டி எவன் கெடைப்பான்னு ஊர் மேயுற நாயி..."

வார்த்தைகள் தடிக்க... நடுவீட்டில் இருந்து ஓடி வந்த தாய் "வெளிய போடா நாயி..." என்று இரைந்தாள்.

நான் ஒரு ஸ்டூலை ஆத்திரத்துடன் உதைத்துவிட்டு நெஞ்சு பொங்க வெளியே வந்தேன்.

டாமியோ இந்த லவ்கீக பிரச்சனையில் தலையிடாமல் தன்னிலே மகிழ்ந்து, தன்னிலே சுய ஒளி பெற்ற நாயாக வாலாட்டிக்கொண்டிருந்தது.

Monday, March 9, 2009

செம்மலர், கல்கி மற்றும் நான்

தினமணியை அப்பா மிகவும் நேசித்தார். நேசிக்கிறார். இந்த உலகின் போக்கினை அவர் ஐம்பதாண்டுகாலமாக தினமணி வாயிலாகத்தான் தெரிந்து கொள்கிறார். வீட்டில் வாங்கவும் படிக்கவும் அனுமதி இருக்கிற ஓரே பேப்பர் அதுதான். அப்பாவைத் தவிர வேறு யாரும் புரட்டிக்கூடப் பார்க்கத் தயாராக இல்லாத பேப்பர் என்பதால் அவர் வெளியூர் பயணம் போய்விட்டால் வரும்வரை வராந்தாவில் தூசு ஏறிப்போய் கிடக்கும். வந்தவுடன் முதல் வேலையாக நாள் வாரியாக பேப்பரைப் படிக்கத் துவங்கி விடுவார்.

வார இதழ்களும், பாக்கெட் நாவல்களும் அவருக்கு ரத்தக்கொதிப்பை ஏற்படுத்தவல்லன. 'அவற்றால் சமூகத்திற்கும் தனிமனிதனுக்கும் யாதொரு பயனும் இல்லை மாறாக அறிவைக் கெடுக்கும்' என்பது அவரது அசைக்க முடியாத அபிப்ராயம். எனவே அவைகளுக்கு எப்போதும் தடா. ஆனால், வீட்டுப்பெண்களோ தினமலருடன் வந்துகொண்டிருந்த கதைமலர், ராணி, தேவி, கண்மணி போன்ற இதழ்களின் தீவிர வாசகிகளாக இருந்தனர். அப்பாவிற்குத் தெரியாமல் அவர்களுக்குக் கதைப் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுக்கும் பணியை நான் செவ்வனே செய்து வந்தேன். கையூட்டாக சர்பத், ரஸ்னா மற்றும் கரும்புச்சாறு வகையராக்களை வாங்கிக் குடிக்க பணம் கொடுப்பார்கள்.

அப்பாவின் நண்பரான சொக்கலிங்கம் ஒரு பணக்கார கம்யூனிஸ்ட். அவரும் எங்களைப் போலவே தீப்பெட்டிக் கம்பெனி நடத்தி வந்தார். கூடுதலாக 'செம்மலர்' இதழின் முகவாண்மையையும் பெற்றிருப்பார் போல, அப்பாவை இம்சை செய்து மாதாமாதம் 'செம்மலர்' வாங்க வைத்து விட்டார். அப்போது குமுதம் சைஸில் வெளி வந்து கொண்டிருந்தது. சிறுவர்களுக்கும் சில பகுதிகள் இருந்ததாக ஞாபகம். பாடப் புத்தகத்தைத் தவிர மீத அனைத்து புத்தகங்களையும் வெறி கொண்டு படித்து வந்த என் பசிக்கு செம்மலரும் இரையாகியது. அதில் இடம்பெற்றிருக்கும் மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதைகள் சிலவற்றை வாசித்துவிட்டு அவற்றோடு சொந்த 'உல்டாக்களையும்' சேர்த்து பள்ளி 'மாரல் பீரியடில்' சக மாணவர்களுக்குக் கதைகள் சொல்லி இருக்கிறேன்.

கோவையில் என் ஆஸ்தான நாவிதர் ஒரு தமிழறிந்த மலையாளி மற்றும் கம்யூனிஸ்ட். அவரது கடையில் மலையாள மனோரமா, தினத்தந்தியோடு செம்மலரும் வாங்கிப் போட்டிருப்பார். ச்சும்மாவேனும் அவரது கடைக்குப் போய் செம்மலர் படித்துவிட்டு வருவது வழக்கம். அவரும் திடுமென நிறுத்தி விட்டார். ஏனய்யா என்று கேட்டால் 'ரிஷெசன்' என்று சிரிக்கிறார்.

நடப்பு இதழ் செம்மலரில் அடியேனின் வலைப்பதிவு குறித்த பத்திகள் இடம் பெற்றுள்ளது. என் தந்தை கேள்வியுற்றால் மகிழ்வார் என்பதற்காக மொத்த கோவையையும் சலித்து விட்டேன். இதழ்கள் கிடைத்தபாடில்லை. மாதவராஜ் அவர்களிடம் வாங்கி அனுப்பும்படிக் கேட்டுக்கொண்டுள்ளேன்.

***

ஆங்கில அறிவை அபிவிருத்தி செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக எழெட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு 'கோகுலம் ஆங்கில இதழ்களை' வாங்கத் துவங்கினேன். அறிவு வளர்ந்ததோ இல்லையோ... அனோஜா, பிரதீபா போன்ற இலங்கை வாழ் பேனா நண்பர்களோடு நட்பு நன்றாக வளர்ந்தது.

பரதன் பப்ளிகேஷன்ஸின் இதர வெளீயிடுகளான மங்கையர் மலர், கல்கி போன்றவற்றை வாங்கியதில்லை. லதானந்த் கதைக்காக ஒருமுறையும், உமா சக்தியின் கதைக்காக ஒருமுறையும் கல்கி வாங்கி இருக்கிறேன். இப்போது மூன்றாவது முறையாக... காரணம் அடியேனின் வலைப்பூ குறித்த அறிமுகம் ஒன்று நடப்பு இதழ் கல்கியில் என் வெட்கச் சிரிப்போடு (நன்றி: தாமிரா) வெளியாகி இருக்கிறது.

***

நண்பர்களே தகவலுக்காகப் பகிர்ந்துகொண்டேன். பின்னூட்டத்தில் வாழ்த்துவதைத் தவிர்த்துவிட்டு ஏதேனும் பரிசுப்பொருட்கள் அனுப்பி வைக்கலாமா என்று யோசியுங்கள். :)

Friday, March 6, 2009

எதிர்வினை

என்னுடைய பின்னூட்டங்கள் சமயங்களில் பதிவுகளை விடப் பெரியதாக அமைந்துவிடுவது உண்டு. அப்படிப்பட்ட சில பின்னூட்டங்களையே பதிவாகப் போட்டு இன்றைய தினத்தை ஓப்பேற்றலாம் என்றிருக்கிறேன்.

சந்திரமெளலீஸ்வரரின் பதிவு ஒன்றிற்கு http://chandramowlee2.blogspot.com/2008/05/blog-post_18.html
ஒரேயொரு ஆடவனின் அன்புக்கு பாத்திரமாகக் கடைசிவரை இருந்து வாழ்ந்தவர்களை 'காதல் பரத்தையர்' என்றும், பொருள் தேடும் நோக்கில் காமத்தை விலைக்கு விற்றவர்களை 'வேசிகள்' என்றும் அழைத்து வந்தது தமிழ்ச்சமூகம். மன்னர்களுடைய அரண்மனைகளில் நூற்றுக்கணக்கான தாசிகள் இருந்தனர். அவர்கள் மன்னனை மட்டுமல்லாது, விருந்தினர்களையும், போர்க்காலங்களில் போர் முனைக்குச் சென்று வீரர்களையும் உற்சாகமூட்டியது வரலாறு. புத்தருடைய தவத்தைக் கலைக்க அவரது தந்தை கத்தோதனர் விலைமாதரை நாடி இருக்கிறார். வைசாலி குடியரசில் பெண் பிள்ளைகள் பிறந்தால் அதை அரசாங்கமே வளர்க்கவும், அவள் பருவமடைந்த பின் அரச குடும்பமே அவளை அனுபவிக்கும் அதிகாரத்தையும் பெற்றிருந்தது. புத்த சரித்திரத்தில் புகழ் பெற்ற 'அம்பாபாலி' இப்படிப்பட்ட ஒருவள்தான். ஆண்டவனுக்குச் சேவை செய்த தேவரடியார்கள் பிற்காலத்தில் பக்தர்களுக்கும் சேவை செய்யத் தொடங்கி தேவதாசிகள் ஆனார்கள். ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பது வாழ்க்கை முறையாக இருந்திருந்தால், வேசி, பரத்தை, கணிகை, தேவதாசி, விபச்சாரி, சேடி, தாசி போன்ற வார்த்தைகளே தோன்றி இருக்காது.

விபச்சாரம் உலகின் புராதன தொழில். விபச்சாரம் சமூகக் குற்றங்களைக் குறைக்கும் உயவுப் பொருளாகக் காலம் காலமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. அதை முறைப்படுத்த அரசாங்கம் தவறியதன் விளைவுதான் தமிழகம் / இந்தியா எய்ட்ஸில் முன்னணியில் இருக்கக் காரணம். கற்பிதங்களும், உணர்ச்சி வசப்பட்ட விவாதங்களும் தொடர்ந்து நம்மைப் படுகுழியில்தான் தள்ளி வருகிறது. விபச்சாரிகளுக்கு முறையான உடல் சோதனைகள் செய்யப்பட்டு, அடையாள அட்டை வழங்கப்பட்டு, பாதுகாப்பான உடலுறவிற்கான சாதனங்களும் வழங்கப்பட்டு வரும் தேசங்களில் இருப்பதை விட பாரத மணித்திருநாட்டில் எயிட்ஸ் அதிகம் இருப்பதை எவரால் மறுக்க இயலும்?!

போர்க்கப்பலில் சென்னை வந்த ஐரோப்பிய ராணுவ வீரர்களுக்கு பைவ் ஸ்டார் ஓட்டலில் ரூம் போட்டு, கால் கேர்ள்ஸை அழைத்து வந்து 'மாமா வேலை' பார்க்கத் தயாராக இருக்கும் அரசாங்கம் அதே சேவையைத் தன் சொந்த குடிமகனுக்கு மறுப்பது எந்த வகை நியாயம்?!

கோவி. கண்ணன் பதிவு http://govikannan.blogspot.com/2007/05/blog-post_18.html

கோவிக்கண்ணன், கிறித்துவர்கள் ஞாயிறு தவறாமல் தேவாலயம் செல்கின்றனர். இஸ்லாமியர்கள் வேளை தவறாமல் தொழுகின்றனர். இந்துக்கள்...?! உங்களது ஆத்திரம் தமிழுக்கு அங்கீகாரம் இல்லை என்பதால் ஏற்பட்டதா? ஆலயங்களில் தேவாரமும், திருவாசகமும் பாடப்பட்டால் தமிழ் வளர்ந்துவிடுமா என்ன?! பல வருடங்களாக ஆலயத்திலே சமஸ்கிருதத்தில் அர்ச்சனை செய்து வந்ததால், சமஸ்கிருதம் வளர்ந்துவிட்டதா?! நீங்களும், நானும் சமஸ்கிருதத்தின்பால் ஈர்க்கப்பட்டுவிட்டோமா என்ன?!

தமிழை வளர்க்க இதுவல்ல வழி. முதலில் அறிவியல் தழிழை வளருங்கள். அலுவலகங்களில் பேசவும், அறிக்கை அளிக்கவும் தமிழைப்பயன்படுத்துங்கள். பண்டைய தமிழ் இலக்கியங்களை எளிய மொழியில் அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்லுங்கள். அதை விட்டு விட்டு தேவாரத்தை கொழுத்துவேன். திருவாசகத்தை எரிப்பேன் என்பதெல்லாம் வேட்டியை அவிழ்த்து தலைப்பாகை கட்டிக்கொள்வது போல கேலிக்கூத்து ஆகிவிடும். அப்புறம் ராமதாஸ் மாதிரி அடிக்கடி "உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையிலே" பிரச்சனைகளை அணுகாதீங்க.. உடம்புக்கு நல்லதல்ல.

தமிழ்தானே வளரும். அதற்குரிய தகுதியும் வளமும் அதற்கு உண்டு. வளர்க்கிறேன் பேர்வழி என்று அதன் வேர்களுக்கு வெந்நீர் உற்றாதீர். ப்ளீஸ்.

நொதுமம்



இயன் வழுப்புள்ளி
நொதுமம்
பேரொளிர் முகில்
வெள்ளை குறளி

மேற்படி வார்த்தைகளை நீங்கள் என்றாவது எதிர் கொண்டிருக்கிறீர்களா? அவை முறையே சிங்குலாரிட்டி, நியூட்ரான், சூப்பர் நோவா, ஓயிட் ட்வார்ப் போன்ற அறிவியல் வார்த்தைகளின் நேரடி மொழியாக்கமாம்.


ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் பற்றிய குறிப்பொன்றினைப் படித்துவிட்டு ஹாக்கின்ஸ் எழுதிய 'ஏ ப்ரீஃப் ஹிஸ்டரி ஆஃப் டைம்' நூலையும் படித்தாக வேண்டும் என கடைகடையாய் தேடி அலைந்தேன். இன்ப அதிர்ச்சியாக, அதன் தமிழ் மொழியாக்கமான 'காலம் ஒரு வரலாற்று சுருக்கம்' கிடைத்தது. ஆஹா! ஆங்கிலத்தில் படித்து மண்டையைச் சொறிவதைவிட தமிழிலே கிடைத்துவிட்டது என ஆனந்தமாக புத்தகத்தை வாங்கினேன். என் மொத்த ஆர்வத்தையும் வடித்துவிட்டது அதன் மொழிநடை. மொழிபெயர்ப்பாளர் வார்த்தைகள் முழுக்க முழுக்க தமிழில் இடம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக தானே பல புதிய கலைச்சொற்களை உருவாக்கி எந்த பச்சைத்தமிழனும் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு தேவபாஷையை புத்தகம் முழுவதும் விதைத்திருக்கிறார்.

'மொழிபெயர்ப்பில் எது நழுவிப்போய்விடுகிறதோ அதற்கு கவிதையென்று பெயர்' என மொழிபெயர்ப்பு குறித்த ஒரு நகைச்சுவை சொல்லாடல் உண்டு. வார்த்தைக்கு வார்த்தை மொழிபெயர்ப்பதை விட எழுத்தாளன் சொல்ல வரும் கருத்தை தத்தம் தாய்மொழியில் மேம்படுத்தி வெளிப்படுத்துவதுதான் நல்ல மொழிபெயர்ப்பாய் இருக்க முடியும்.

ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் எழுதிய முன்னுரை ஒன்றை மொழிபெயர்க்கையில் 'நியூயார்க்' என்பதை புதுயார்க் என மொழிபெயர்த்துள்ளார் நமது தமிழ்குஞ்சு. இவர் தமிழ்த்தொண்டு செய்யவேண்டும் என்பதற்காக தம்முடைய மருத்துவ பணியை துறந்ததாக சொல்கிறார். அடக்கடவுளே!

இந்நூலை ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் எழுதும்போது பதிப்பாளரிடம் 'அடித்தட்டு மக்களுக்கும் அறிவியலை கொண்டு சேர்க்க விரும்புகிறேன்' என்றாராம். 'அப்படியானால் அதிக சமன்பாடுகளை பயன்படுத்தாமல் எளிய வார்த்தைகள் மூலம் உங்கள் கருத்தை விளக்குங்கள். ஏனென்றால் நீங்கள் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு சமன்பாடும் புத்தகத்தின் விற்பனையைப் பாதியாக குறைத்துவிடும்' என்றாராம் பதிப்பாளர். அதற்கேற்ப தம்மால் முடிந்தவரை ஹாக்கின்ஸ் எளிமைப்படுத்தி எழுதிய புத்தகத்தை தமிழ்படுத்துகிறேன் பேர்வழி என கைமா செய்திருக்கிறார் மொழிபெயர்ப்பாளர்.

'க,நா.சு மொழி பெயர்த்த உலக இலக்கியம்' (சந்தியா பதிப்பகம்) என்ற நூலில் 'மனுஷ்ய நாடகம்' என்ற நாவலை மொழிபெயர்த்திருப்பார் க.நா.சு. கதை நிகழும் தேசத்தின் குளிர் வாசிப்பவனை நடுங்கச் செய்யும் அதி உன்னத மொழி பெயர்ப்பு. என் அபிப்ராயத்தில் மொழிபெயர்ப்பு க.நா.சு காலத்தோடு நின்றுவிட்டது.

Tuesday, March 3, 2009

நானும் பார்த்துவிட்டேன்

நண்பர்கள் எல்லோரும் அச்சுறுத்தியதால் எங்கே 'சென்னைக் காதல்' போல இருந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் எஸ்.எம்.எஸ் பார்ப்பதைத் தவிர்த்திருந்தேன். நேற்று ரொம்பவும் தனிமை வாட்டியதால் துணிந்து கிளம்பினேன். 'ஹவுஸ் ஃபுல்' முப்பது ரூபாய் டிக்கெட்டை 100 சதவீத கூடுதல் விலையில் வாங்கி அரங்கத்திற்குள் நுழைந்தால் 99.99 சதவீத யூத்துகளால் நிரம்பி இருந்தது தியேட்டர்.

அப்படியொன்றும் மோசமான படம் இல்லை. வெற்றியை மட்டும் மனதில் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட வணிகத் திரைப்படத்தின் எல்லா அம்சங்களும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற படம். நகைச்சுவைக் காட்சிகளை அரங்கம் அதிர்ந்து ரசித்துக்கொண்டிருந்தது. நானும் ரசித்தேன். கல்லூரி மாணவர்களைக் குறி வைத்திருக்கிறார்கள். வைத்த குறி தப்பவில்லை.

திரை முழுக்க சாராய நதி பாய்வதும், படத்தின் பிரதான காட்சிகள் பெரும்பாலும் டாஸ்மாக்கில் நிகழ்வதும்தான் பெரிய குறையாகப் பட்டது. இயக்குனர் ராஜேஷ்வரிடமிருந்து தமிழ் சினிமா ஒரு நல்ல படத்தை எதிர்பார்த்துவிடவே முடியாது என்பதை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் நிரூபித்திருக்கிறார். இனியொரு தயாரிப்பாளர் சிக்குவது கடினம்.

கதாநாயகி பார்க்க சுமாராக இருக்கிறார் என்றொரு கருத்தாக்கம் இருக்கிறது. கதாநாயகன் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். ஆனால் கதாநாயகி வானில் இருந்து பூமிக்கு வந்த தேவதையாய்த் தோன்ற வேண்டும் என்கிற அபிப்ராயம் இருக்கிறது. நாம் காதலிக்கிற, நம்மைக் காதலிக்கிற பெண்களெல்லாம் இதைக் காட்டிலும் சுமாராகத்தானே இருக்கிறார்கள்?!

அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்த தளபதிகளின் புத்திரர்களோ, ரேஷன் அரிசி கடத்தி விற்பவர்களோ எடுத்திருக்க வேண்டிய படத்தைப் போய் விகடன் டாக்கீஸ் எடுத்திருக்கிறார்களே என்ற தனிப்பட்ட வருத்தம் எனக்கு. விகடன் டாக்கீஸிடம் இருந்து 'மொழி' மாதிரியான படங்களைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். மக்களும் அதைத்தான் எதிர்பார்த்திருப்பார்கள். ஆனால், இந்த களங்கத்தை தயாரிப்பாளர் திரு. பா. சீனிவாசன் தனது அடுத்த படமான 'வால்மீகி'-ல் நிச்சயம் துடைப்பார் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

பின்குறிப்பு:

இந்தப் படத்தை விகடன் நிறுவனத்தார் சந்தைப்படுத்திய விதம் அபாரமாய் இருந்தது. தமிழ்நாடு முழுவதும் பத்திரிகை விற்பனை செய்யும் பெட்டிக்கடைகளில் படத்தின் ஸ்டிக்கர்களை ஒட்டியதும், தினசரி நாளிதழ்களில் 'பேப்பர் இன்செர்ட்' வைத்ததும், கல்லூரி கல்லூரியாகச் சென்று படத்தை விளம்பரப்படுத்தியதும், விகடனில் படத்தையும், படத்தில் விகடனையும் விளம்பரப்படுத்தியதும் தமிழ் சினிமாவிற்குப் புதியது. நல்ல பலன்களையும் கொடுத்திருக்கிறது.

சுவர்ணமால்யா

பாகவத மேளா போன்ற அழிந்து வரும் கலைகளை குறைந்தபட்சம் இணையத்திலாவது ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில்தான் பிளாக் எழுதவே துவங்கினேன். கொஞ்சம் பிரயத்தனப்பட்டு நான் எழுதிய ஓரே கட்டுரையும் அதுதான். சொற்ப நபர்களால் மட்டுமே வாசிக்கப்பட்டது என்றபோதும் பல்வேறு இணைய இதழ்களில் வெளியானதில் திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்.

கடவுள் நோயுற்றிருந்த நாளொன்றில் நான் பாகவத மேளா பார்க்க மெலட்டூர் கிளம்பினேன். அன்றிரவு ஊரில் இருந்து ஒரு சாவுச் செய்தி வந்தது. என்னை ஒருதலையாய்க் காதலித்த ஒரு பெண் விஷம் குடித்து மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாள். நான் எடுத்துச் சென்ற புகைப்படக் கருவிகள் பழுதாகி பெரும் பொருளாதார சேதத்தை விளைவித்தது. மிதமிஞ்சிய வெயிலில் எனக்குக் கடும் காய்ச்சல் கண்டது. இவையெல்லாவற்றையும் விட பெரிய சோதனை 'அவனை' சந்தித்ததுதான்.

அவன் ஒரு நாட்டியக் கலைஞன். கலாஷேத்திர மாணவன். கும்பகோணத்தில் நாட்டியப்பள்ளி ஒன்றினையும் நடத்தி வருகிறான். தமிழ் நாட்டுப் பிரபலங்கள் பலரது பிள்ளைகள் அவனிடம் நாட்டியம் பயில்கின்றன. வெகுஜன இதழ்களில் அவ்வப்போது அவனது பேட்டிகள் வெளியாவது உண்டு. புகழ்பெற்ற நடனக்கலைஞர்கள் கும்பகோணம் வந்தால் அவன் வீட்டில்தான் விருந்து. பாகவத மேளாவிற்குப் பார்வையாளனாகத் தன் மனைவி, குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தான். வயது முப்பத்திரண்டு இருக்கலாம். அம்சமான மனைவி, அழகான குழந்தைகள்.

நான் பத்திரிகைக்காரன் எனத் தெரிந்ததும் அவனுக்குத் தெரிந்த பத்திரிகையாளகளின் பலரது பெயர்களைச் சொல்லி விசாரித்தான். எவரையும் எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதற்குப் பின் பேச்சு பாகவத மேளாவின் சிறப்புகள், நடனக் கலைஞர்களுக்குள் இருக்கும் அரசியல், கலாஷேத்ராவின் சாதனைகள் என்று போனது. வார்த்தைக்கு வார்த்தை அபிநயம் பிடித்து பெண் போலவே பேசினான். நடனக் கலைஞன் என்பதால் அவனது உடல்மொழியும் மாறிவிட்டது என்று நினைத்துக்கொண்டேன். எனது விசிட்டிங் கார்டைப் பெற்றுக்கொண்டு விடைபெற்றான்.

அன்றிரவே துவங்கி விட்டது அவனது அழிச்சாட்டியம். ஹாய், பாய் என்று மெஸெஜ் அனுப்பத் துவங்கினான். நானும் நட்பினை நல்ல முறையில் பேணுகிறவன் போலிருக்கிறது என்றுதான் ஆரம்பத்தில் நினைத்தேன். ஆனால் நாளாக, நாளாக அவன் அனுப்பும் மெஸெஜூகளின் த்வனி அவனது நோக்கம் வேறு என்பதைப் புரிய வைத்துவிட்டது. ஆனாலும், சிந்தனைவாதிகளாயிற்றே நாம். ஹோமோசெக்ஸில் நாட்டம் உள்ளவன் என்பதற்காக ஒருவனை அவமானப்படுத்தி விட முடியுமா?! அவனை அழைத்து நீங்கள் இதுமாதிரியான தொந்தரவுகளை நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அனுப்புகிற விஷயங்களில் எனக்கு ஆர்வம் இல்லை என மிகுந்த நயத்தக்க நாகரிகத்துடன் விளக்கினேன். கேட்டானில்லை.

அதற்குப் பிறகு அவனது மெஸெஜூகளும் நள்ளிரவு அழைப்புகளும் எல்லை மீறவே எனது தொலைபேசி எண்களை மாற்றினேன். ஆனாலும் எனது எண்களைக் கண்டுபிடிப்பது அவனுக்குச் சிரமமாக இல்லை. நிறுவனங்கள் மாறியபோதும் விடாமல் என்னைத் துரத்தினான். இப்போது நாகரிகம் எல்லாம் என்னை விட்டுப் போய் தரக்குறைவாகத் திட்டி பதில் அனுப்பத் துவங்கினேன். எனக்கு உச்ச கட்ட அதிர்ச்சியாக ஒரு மெஸெஜ் அனுப்பினான் "என் மனைவியைப் புணர விருப்பமா?!" என்று...

இதற்கு மேலும் பொறுமை காக்க முடியாது என்பதனால் இதை உன் மனைவிக்குத் தெரியப்படுத்த போகிறேன் என்று போனில் கூப்பிட்டுச் சொன்னேன். இனிமேல் ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன் எனக் கதறிக் கதறி அழுதான். நம்பி மன்னித்தேன்.

இன்று ஒரு மெஸெஜ் அனுப்பி இருக்கிறான். "சுவர்ணமால்யா என் வீட்டில் மூன்று தினங்கள் தங்க இருக்கிறார். உங்களுக்கு விருப்பமெனில் ஏற்பாடு செய்யவா?!"

இதுமாதிரியான ஆட்கள் வீட்டிற்கு விருந்திற்கு வந்தால் என்ன மாதிரியான மரியாதை கிடைக்கிறது பாருங்கள். சுவர்ணமால்யாவிற்கு வேண்டப்பட்டவர்களுக்கு இந்த விபரத்தைத் தெரியப்படுத்த இருக்கிறேன்.

சரவல் கோட்டம்

தீராநதியில் தாம் தொடர்ந்து எழுதி வரும் பத்தியில் 'எம். ரிஷான் ஷெரீப் நல்ல கவிஞர்' என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார் எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கம். எழுத்தியக்கத்தில் தம்மை முன்னிறுத்திக்கொள்ளத் துடிக்கும் இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு முத்துலிங்கத்தைப் போன்ற மாபெரும் எழுத்தாளர்களின் பாராட்டுக்கள் மிக முக்கியம். இந்தப் பாராட்டின் கனத்தை உணர்ந்து ரிஷான் இன்னும் இன்னும் உழைப்பார் என்று நம்புவோமாக!

***

டெல்லி சென்ற தம் குழுவின் போராட்டத்திற்கு அருந்ததி ராய், மேதா பட்கர் போன்றோர் ஆதரவு அளிக்கவில்லை என்று ஜூவிக்கு அளித்த பேட்டியில் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார் கவிஞர். லீனா மணிமேகலை. மிகுந்த எரிச்சல் அளிக்கும் இந்தப் பேட்டியின் எதிர்வினையாகப் பகிரங்கக் கடிதம் ஒன்று எழுதி இருக்கிறேன். நாளை பதிவிடுகிறேன்.

***

அதே டெல்லி போராட்டத்தின் போது மாலதி மைத்ரியை ரமேஷோ அல்லது ப்ரேமோ ரோட்டில் போட்டு அடித்தார்கள் என்ற பொருள்படும்படியான கிசுகிசு ஒன்றினை நக்கீரனில் படித்தேன். இப்போதெல்லாம் இலக்கியக் கிசுகிசுக்களுக்கும் பத்திரிகைகள் முக்கியத்துவம் அளிப்பது மெலிதான மகிழ்வைக் கொடுக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் இலக்கியவாதிகளுக்கு ஸ்டார் அந்தஸ்து கிடைத்து வருவதின் அறிகுறிகள் இவை.

***

'காவல் கோட்டம்' நாவலை 'ஆயிரம் பக்க அபத்தம்' என்று பின்னிப் பெடல் எடுத்திருக்கிறார் எஸ். ராமகிருஷ்ணன். அவர் இத்தனை ஆத்திரப்பட்டு எதையுமே எழுதியதில்லை. முற்போக்கு எழுத்தாளர்களும், பத்திரிகையாளர்களும் கொண்டாடும் இந்நாவலை சுளுக்கு எடுத்திருக்கிறார் எஸ்ரா. தீவிர வரலாற்று ஆய்வும் களப்பணியும் கொண்ட எஸ்ராவிடம் சு.வெங்கடேசனின் பாச்சா பலிக்கவில்லை போலிருக்கிறது.

விஜயாவில் மேய்ந்துகொண்டிருந்தபோது காவல் கோட்டத்தினை எடுத்துப் புரட்டினேன். இரண்டுப் பக்கங்களுக்கு மேல் ' மு டி ய ல....' ஆனால் தொடர்ந்த சர்ச்சைகளின் மூலம் 'காவல் கோட்டம்' பலரது கவனத்தை ஈர்த்திருப்பதை நேற்றும் இன்றும் விற்பனையான நூல்களின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு கணிக்க முடிகிறது.

ஸ்கார்பியோ

தமிழ்நாட்டிலேயே அதிகம் சம்பாதிக்கும் அரசு ஊழியர்கள் யார் எனக் கேட்டிருந்தேன். நண்பர்களுள் சிலர் மிகச்சரியாக 'டாஸ்மாக் ஊழியர்கள்" எனச் சொல்லி இருந்தார்கள். அவர்களது பொது அறிவினைக் கண்டு வியக்கிறேன்.

கேப்டன் பிராந்தி எனும் கருமாந்திரத்திற்கு அரசாங்கம் நிர்ணயித்துள்ள விலை ரூ.57/- ஆனால் வடக்குப்பட்டியிலிருந்து வடபழனி வரை விற்பது அறுபது ரூபாய்க்கு. முள்ளங்கிப் பத்தையாய் மூன்று ரூபாய் லாபம். முப்பதாயிரம் பேர் இருக்கும் சாத்தான்குளத்தில் ஐநூறு பாட்டில் விற்கிறது. ஒரு ஐட்டத்திலேயே சுளையாய் ஆயிரத்து ஐநூறு ரூபாய் லாபம்.

கிங்க்பிஷர் பியருக்கு நிர்ணய விலை ரூ.66/- விற்கின்ற விலை ரூ.70/- லாபம் நான்கு ரூபாய். நான் குடியிருக்கும் ராம் நகரில் ஒரு நாளைக்கு ஆயிரம் பியர்கள் விற்பனையாகிறதாம். நான்காயிரம் ரூபாய் லாபம். உதாரணங்கள் போதுமென நினைக்கிறேன். இத்துடன் அரசாங்கம் நிர்ணயம் செய்துள்ள விலைப்பட்டியலை இணைத்துள்ளேன். எல்லா விலையும் 'ரவுண்டு ஆஃப்' செய்து கொள்ளையடிக்க எதுவாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரு கடையில் சுமார் 117 அயிட்டங்கள் விற்கிறார்கள். எல்லாவற்றிலும் முரட்டு லாபம். குடிக்க வரும் எவனுக்கும் மிச்சச் சில்லறையைக் கேட்டுப் பெறும் அவகாசமும் இல்லை. அவசியமும் இல்லை. சிறு கிராமத்துக் கடையில் வேலை பார்ப்பவன் தினமும் குறைந்த பட்சம் இரண்டாயிரம் முதல் மூன்றாயிரம் வரையும் சென்னை போன்ற பெரு நகரங்களில் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்த பட்சம் ஐந்தாயிரம் ரூபாயும் சம்பாதிக்கிறார்கள். "சென்னையில் டாஸ்மார்க் ஊழியர்கள் ஸ்கார்பியோ கார்களில் வேலைக்கு வருகிறார்கள்" என்று நண்பரொருவர் தகவல் சொன்னார். மாதம் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கு மேல் சம்பாதிப்பவன் 'ஸ்கார்பியோவில்' வேலைக்கு வருவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்?!

இவை தவிர பார் உரிமையாளர்களிடம் கூட்டு சேர்ந்து அடிக்கும் கொள்ளைகளுக்கும், பக்கத்து ஊர்களில் இருந்து மொத்தமாக வாங்கி விற்க வருபவர்களிடமும் (சட்டப்படி மொத்தமாக விற்க அனுமதி இல்லை) அடிக்கிற பணத்திற்கும் அளவில்லை. தமிழ்நாட்டில் டாஸ்மாக் கடைகள் பத்துமணிக்குத்தான் திறக்கின்றன. ஆனால், விற்பனை அதிகாலை ஆறுமணிக்கே துவங்கி விடுகிறது. இரவு கடையடைக்குமுன் பக்கத்திலிருக்கும் பெட்டிக்கடைக்காரன் முப்பது நாற்பது பாட்டில்களை வாங்கி வைத்து விடுகிறான். அதிகாலைத் திருப்பள்ளியெழுச்சிக்குப் பின் பக்தர்களுக்கு ஏற்படும் தாகசாந்தியை தணித்தாக வேண்டுமே!

மேற்படி நபர்களுக்கு பான் கார்டு தேவையில்லை. வருமான வரி இல்லை. புரொபஷனல் வரி கிடையாது. குவித்து வைத்திருக்கும் பணத்திற்குக் கணக்குச் சொல்லவும் அவசியம் இல்லை. சமூக வளர்ச்சிக்குப் பாடுபடுபவர்கள் ஆச்சே... அவர்களிடம் போய் இதையெல்லாம் கேட்கலாமா?!

Monday, March 2, 2009

பீனா

பீனா நகரின் புகழ்மிக்க பெண்கள் கல்லூரியில் படிக்கிறாள். பகுதி நேர வேலையொன்றிற்கு சில மாணவிகள் தேவைப்பட்டதால் அந்தக் கல்லூரிக்குச் சென்றிருந்தபோது அறிமுகம். துறுதுறுப்பான பெண். நவீன உடைகளும் நல்ல ஆங்கிலமும் அணிந்திருந்தாள். அவளையே நியமனம் செய்து, பணிகள் குறித்து விளக்கிவிட்டு வந்தேன்.

அடுத்தடுத்த வாரங்களில் பணி குறித்த நிலவரங்களைக் கேட்க அழைத்தால் தொலைபேசியை எடுப்பதில்லை. சரி கல்லூரிக்குச் சென்று பார்க்கலாம் என்றால் விடுப்பு, ஹாஸ்டலில் இருக்கிறாள் என்று விதம் விதமான பதில்கள். ஒரு மாதம் ஓடி விட்டது. கம்பெனியிலோ கொடுத்த வேலை என்னவாயிற்று எனக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். தினமும் அழைத்துக்கொண்டும் குறுஞ்செய்திகள் அனுப்பிக்கொண்டும் இருந்தேன். பலனில்லை.

ஒருநாள் அவளை 'காபி டே'யில் பார்த்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் பதறியபடிக் கிளம்பினாள். அவளை வழிமறித்து 'மானம் கெட்ட கிழி' கிழித்தேன். "உனக்கு இஷ்டம் இல்லையென்றால் முடியாது என்று சொல்லிவிட்டுப் போக வேண்டியதுதானே... நான் உன்னைத் தேடி நாயாய் அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்... நீ காபி ஷாபில் சோவாறிக் கொண்டிருக்கிறாய்... பிரின்ஸிபலைப் பார்த்து பேசப்போகிறேன்"

"ப்ளீஸ் ஸார்... திட்டாதீங்க... நா ஒரு பிரச்சனைல மாட்டிக்கிட்டேன்... நாளைக்கே உங்க வேலைய முடிச்சிக் கொடுத்துடறேன்" என கெஞ்சினாள். சரி போகட்டும் என விட்டுவிட்டேன். மீண்டும் பழைய குருடி கதவைத் திறடி கதைதான். போனையும் எடுக்கவில்லை. வேலையும் நடக்கவில்லை. இனி வேலைக்காகாது என கல்லூரிக்கே சென்று அவளைச் சந்தித்தேன். மீண்டும் அதே புராணம் "ப்ளீஸ் ஸார்... திட்டாதீங்க... நா ஒரு பிரச்சனைல மாட்டிக்கிட்டேன்... நாளைக்கே உங்க வேலைய முடிச்சிக் கொடுத்துடறேன்".

"அப்படி என்னதான் உனக்குப் பிரச்சனை" என்றேன். நடந்தது இதுதான். ஸ்டூடண்ட் சேர்மனான அவள், பல கல்லூரிகள் கலந்து கொள்ளும் விழா ஒன்றினை நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறாள். கல்லூரி நிர்வாகம் தற்போதைய நிதி நிலைமையைக் காரணம் காட்டி பொருளுதவி செய்ய இயலாது என கைவிரித்து விட்டது. ஆனபோதும் விடாமல் சக மாணவியர்களிடம் தலைக்கு இவ்வளவு என பணம் வாங்கி விழாவை நடத்தி இருக்கிறாள். செலவு கையைக் கடித்துவிட்டது. திட்டமிட்டதைவிட எழுபத்தைந்தாயிரம் ரூபாய் அதிகம் ஆகிவிட்டது. சவுண்டு சிஸ்டம், பேக் டிராப், லேசர் காட்சி அமைத்தவர்கள் ஆகியோர்களுக்கு பாக்கி. பலமுறைக் கேட்டும் பணம் கிடைக்காததால் மரியாதைக் குறைவாகப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம். அதிலும் ஒருவர் நள்ளிரவில் அழைத்து "கொடுத்துக் கழிடீ அல்லது ...." என்றெல்லாம் பேசினாராம். கண்ணீரோடு சொல்லி முடித்தாள். "எடாத எடுப்பு எடுத்தா படாத பாடு படனும்னு எங்கூர்ல சொல்லுவாய்ங்க..."என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்ப எத்தனித்தேன்.

"சார் ஏதாவது ஐடியா சொல்லுங்க சார்... காலேஜ் முழுக்க மானம் போகுது... அப்பாகிட்ட சொன்னா தலையில அடிச்சிக்கிட்டு அழுறாரு..."

கொஞ்ச நேர யோசனைக்குப் பின் சொன்னேன். "முதலில் மொத்த வரவு, செலவுக்கணக்கை நேர்மையோடு எழுதி பிரதி எடுத்துக்கொள். மாணவிகளைச் சந்தித்து செலவு அதிகம் ஆகிவிட்ட காரணத்தைச் சொல்லி விரும்புபவர்கள் பணம் கொடுத்து உதவும்படிக் கேட்டுக்கொள். கல்லூரி நிர்வாகத்தினரிடம் கணக்கினைக் காட்டி உனது இக்கட்டான நிலைக்கு உதவும்படிக் கேட்டுப்பார். கல்லூரி பழைய மாணவிகளில் பலர் நகரத்தில் நல்ல நிலையில் இருக்கின்றனர். அவர்களையும் சந்தி. ஒருவேளை உன் பிரச்சனை தீரலாம்" பதிலுக்குக் காத்திராமல் நகர்ந்தேன்.

ஒரு வாரம் கழித்து இன்று அழைத்திருந்தாள். "சார் நீங்க சொன்ன மாதிரியே செஞ்சேன்... மூவாயிரம்தான் ஷார்ட்டேஜ்... அப்பாவே தர்றன்னு சொல்லிட்டார். ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்... இன்னிக்கு ஈவ்னீங் உங்கள பாக்க முடியுமா..."

"என்ன விஷயம்?!"

"சார் எம்.பி.ஏ டிப்பார்ட்மெண்ட் ஸ்டூடண்ட்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து "சேலஞ்சஸ் இன் ரிட்டெய்ல் செக்மெண்ட்"னு ஒரு கான்பரன்ஸ் ஏற்பாடு பண்ணிருக்கோம். சுமார் முப்பது காலேஜ்லருந்து ஸ்டூடண்ட்ஸ் வர்றாங்க....