Thursday, November 27, 2008

அறிவிக்கப்படாத போர்

ரசாங்கத்தை நடத்துவது எளிதானது அல்ல. பொருளாதார வீழ்ச்சி, மின் தட்டுப்பாடு, உணவுப்பொருட்கள் பற்றாக்குறை, இனவாதம், இயற்கை பேரிடர், பகை நாடுகளின் அச்சுருத்தல், எதிர்க்கட்சிகளின் குடைச்சல், வறுமை, ஊழல் என்று எத்தனையோ இடர்கள். அத்தனையையும் சமாளித்து வளர்ச்சிப் பாதையில் தேசத்தை அழைத்துச் செல்வது சவாலானது. ஆனால் பொதுமக்களோ தம்மை ஆள்பவர்கள் அசாதாரணங்களை சமாளித்து விடும் திறமுடையவர்களாகவே இருத்தல் வேண்டும் என்று பேராசைப் படுவார்கள். ஆனால், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பு போன்ற சாதாரண விஷயத்திலேயே கோட்டை விடும்போது பெரும் மனச்சோர்வும் பயமும் கொள்கிறார்கள்.

மும்பையில் அறிவிக்கப்படாத போர் நிகழ்கிறது. இது தேசிய அவமானம் என்கிறார்கள் அரசியல் நோக்கர்கள். ஆனால், பாராளுமன்றத்திலேயே நுழைந்து பட்டாசு வெடித்த சம்பவத்தை விடவா இது பெரிய அவமானம்?! இருபது நபர்களைக் கொண்ட குழு மும்பையைத் துப்பாக்கி முனையில் வைத்திருக்கிறது. நாளது தேதி வரை அங்கங்கே சிறிய குண்டுகளை வெடிக்க வைத்து உயிர்ப்பலி ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தவர்கள் நேரடி தாக்குதலில் ஈடுபட்டு இருக்கிறார்கள். நிகழ்ந்துவிட்ட நாச வேலைக்கு ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் பொறுப்பேற்கிறது என்றால் அது வாக்குமூலம் தருகிறது என்று பொருள் அல்ல. 'இதைச் செய்தது நாங்கள்தான். உங்களால் எங்கள் மசுரைக் கூட பிடுங்கமுடியாது' என்று சவால் விடுகிறது என்று பொருள்.

இந்தியா பயங்கரவாத்தை ஒருபோதும் அனுமதிக்காது. பயங்கரவாதம் இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்கப்படும் என்று ஒவ்வொருமுறையும் ஊடகங்கள் நீட்டும் மைக்குகளுக்கு முன் சூலுரைக்கிறார் நமது பாரதப்பிரதமர். பின்பு கூட்டணிக்கும்மாங்குத்தில் ஆழ்ந்து விடுகிறார். மேற்கத்திய நாடுகளில் இதுமாதிரியான அழிச்சாட்டியங்கள் நிகழும்போது தார்மீக காரணங்களுக்காகவோ அல்லது பயம் கருதியோ தங்களுக்குள் ஓன்றுகூடி தீவிரவாதத்தை அழிக்கக் கிளம்பி விடுகிறார்கள். ஆனால் இந்தியாவோ மூன்றுபுறம் கடலாலும் நான்குபுறம் பகையாலும் சூழப்பட்டுள்ளது.

'தீவிரவாதம் குறித்து விரிவாக பேசப்பட வேண்டிய நேரம் இது' என்று என்.டி.டிவியில் யாரோ ஒரு அரசியல்வாதி ஆக்ரோசமாகப் பேட்டியளித்துக்கொண்டிருக்கிறார். ".... டேய் நீங்க விரிச்சதெல்லாம் போதும் ....மூடிகிட்டு இருங்கடா...." என்றுதான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு அறுவைச் சிகிட்சை தேவைப்படுகிறது. மதக்குழுக்களின் போர்வையில் தேசமெங்கும் இயங்கும் சில இயக்கங்களை அழித்தொழிக்க வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. அல்லது ஜெரிமி பெந்தாமின் "பெரும்பான்மையோரின் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி" என்ற கோட்பாட்டிற்கு நாமும் வந்துவிடும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு விடுவோம்.

Tuesday, November 25, 2008

வருகிறேன்

நாளிதழ்களில் 'நிறுவனங்களில் ஆட்குறைப்பு' செய்திகளைப் போலவே தவறாமல் இடம் பெறும் மற்றொரு செய்தி 'உடல் உறுப்புகள் தானம்'. விபத்துகளில் அடிபட்டு கிட்டத்தட்ட இறந்துவிட்டவர்களின் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்வதைத் தாண்டி தற்போது நீண்ட நாட்கள் நினைவு திரும்பாத நோயாளிகள், மூளை வளர்ச்சிக் குன்றிய குழந்தைகளின் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்ய அனுமதி கேட்டு தினமும் விண்ணப்பங்கள் குவிகின்றனவாம். மண்ணுக்குள் வீணாகப் போகும் உறுப்புகள் மனித இனத்திற்கு பயனாகும் என்பதும் அது குறித்த விழிப்புணர்வும் வரவேற்கத்தக்கதே. ஆனாலும் பராமரிக்க முடியாத காரணத்தால் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்ய முன் வருவது கருணைக் கொலை கூட அல்ல... கொலைதான்... ஹிதேந்திரன் விவகாரத்தில் மீடியாக்கள் காட்டிய அதீத ஆர்வம் ஏற்படுத்தி பக்க விளைவுதான் இது.
காப்பாற்றவே முடியாத நோயினால் துன்புறுபவர்களின் கருணைக்கொலை கோரிக்கைகளை நிராகரிக்கிறார்கள். ஆனால் மரணத்தை வெல்ல துடிப்பவர்களின் அனுமதி இன்றி உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்வது யானையைக் கொன்று தந்தத்தை எடுப்பது போலத்தான் படுகிறது.
***
கோயம்புத்தூரில் மகாக் கேவலமான சாப்பாடு ரூ.35/-க்கு கிடைக்கும். சுமாரான சாப்பாடு ரூ.45/-க்கு கிடைக்கும். நல்ல சாப்பாடு எங்கேயும் கிடைக்காது. ஹோட்டல்களில் உணவுப் பொருட்களின் விலை எக்குத்தப்பாய் ஏறிப்போய் இருப்பதால் இப்போதெல்லாம் கையேந்தி பவன்களில் கூட்டம் அம்முகிறது. ஒரு காலத்தில் சைக்கிள் ரிக்ஷாக் காரர்களும் கூலிக்காரர்களும் மட்டுமே சாப்பிட்டு வந்த கையேந்தி பவன்களில் தற்போது டை கட்டிய எக்ஸிகியூட்டிவ்களும், காரில் வந்து காருக்குள்ளேயே வைத்து சாப்பிட்டு விட்டு செல்லும் ரெண்டும் கெட்டான் தர குடும்பங்களின் கூட்டமே எப்போதும் இருக்கிறது. குறைவான விலை, விரைவான சேவை, கூடவே நல்ல சுவை என்பதால் வருகிறார்கள். நான் வழக்கமாய் சாப்பிடும் கையேந்தி பவனில் இரண்டு கூலிக்காரர்கள் பேசிக்கொண்டார்கள் " போற போக்க பாத்தா கார்காரவுக கைவண்டி இழுக்கவும் வந்துடுவானுங்க போலருக்கு...."
***
பைக் வாங்குவதற்கான தகுதி பதினெட்டு வயதிலே வந்து விட்டது என்றாலும் வசதி வந்தது என்னவோ இப்போதுதான். இந்த பணவீக்கக் காலத்தில் எழுபதாயிரம் கொடுத்து யூனிகார்ன் வாங்கித்தான் ஆகவேண்டுமா? என தமிழக முதல்வரைத் தவிர அனைவரும் கேட்டு விட்டார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் என்னுடைய பதில் "இந்த பொருளாதார சரிவு மாறலாம். பழைய நிலைக்கே திரும்பலாம். ஆனால், இளமை?!" ஏற்கனவே முதுமையின் முகவரிகள் என் முகத்தில் எழுதப்பட்டு வருகிறது. மோட்டார் பைக்கில் இந்தத் தமிழகத்தை மட்டுமாவது முழுவதும் சுற்றி வரும் ஆசை "மோட்டார் சைக்கிள் டைரீஸ்" பார்த்த காலத்தில் இருந்தே இருக்கிறது. முன்பைக் காட்டிலும் தற்போது தமிழகம் முழுக்க எக்கச்சக்க நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். கூடிய விரைவில் கிளம்ப இருக்கிறேன்.

Monday, November 24, 2008

எந்தை

'தவமாய் தவமிருந்து' வெளியான நேரம். அப்போது நான் விகடனில் இருந்தேன். வழக்கமாக விகடனில்தான் சினிமா விமர்சனம் வெளிவரும். ஆனாலும், வியாழன்வரை காத்திருக்காமல் சனிக்கிழமை ஜூனியர்விகடனிலேயே எஸ். ராமகிருஷ்ணன் படத்தைப் புகழ்ந்து எழுதி இருந்தார். மக்கள் சாரை, சாரையாய் படத்தை பார்த்துவிட்டு, தாரை தாரையாய் கண்ணீர் சிந்தினார்கள். விகடன் விமர்சனத்திலோ 'படத்திற்கு மார்க் போடலாம். பாடத்திற்கு?!' என்று கெளரவப்படுத்தி இருந்தார்கள்.

படம் வெளியான வாரத்திலேயே அலுவலக அதிகாரிகளோடு காரில் பயணிக்க நேர்ந்தது. அரசியல், விளையாட்டு, வணிகம், தொழில்நுட்பம் என அரட்டைக் கச்சேரியோடு தொடர்ந்தது பயணம். பேச்சு 'தவமாய் தவமிருந்து' படம் குறித்து துவங்கியது. டிரைவர் உட்பட அனைவரும் படத்தை சிலாகித்துக்கொண்டிருந்தனர். நான் அமைதியாக ஜன்னலுக்கு வெளியே விரையும் மரங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட காரில் இருந்த அனைவருமே தியேட்டரில் கண்ணீர் சிந்தியவர்கள்தான் போலும். ஒருவர் படம் பார்த்தபின் ஊருக்குப் போய் அப்பாவைப் பார்த்து வந்தேன் என்றார். மற்றொருவர் இடைவேளையில் அப்பாவுக்கு போன் செய்து பேசினேன் என்றார். இன்னொருவர் ஒரு நாள் முழுக்க அப்பாவை அழைத்துக்கொண்டு பெருநகர் முழுக்க சுற்றினேன் என்றார். நான் அசுவாரசியமாகவே இருந்தேன்.

"யோவ்... நீ என்னய்யா அமைதியா இருக்கே...?! படம் இன்னும் பாக்கலீயா...? என்றார் உயரதிகாரி ஒருவர்.
"இல்லீங்க பாத்துட்டேன்..."
"ஏன் படம் உனக்கு புடிக்கலியா...?!"
"நல்ல படம். அவ்வளவுதான். பெருசா ஒன்னுமில்ல..."
"என்னது பெருசா ஒன்னுமில்லயா... நானே தியேட்டர்ல உக்காந்து அழுதேன்யா..."
"பெத்த தகப்பனுக்கு சோறு போடாதவனுக்குத்தான் சார் அழுகை வரும். எனக்கு வரல்ல..."

என் வார்த்தைகளின் கடுமை அவர்களை உலுக்கி இருக்க வேண்டும். பின் வெகு நேரத்திற்கு மெளனம் மட்டுமே நிலவியது.

நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து என் ஓரே கதாநாயகன் அப்பாதான். ஏன் இந்தக் கட்டுரையை படிக்கும் உங்களுக்கும் கூட அப்படித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். அப்பா வெற்று வார்த்தைகளில் விவரித்துவிட முடியாத கடின உழைப்பாளி. அறத்தை மீறிய செயல்கள் எதையும் செய்தறியா உத்தமர். குடும்பத்திற்கான அவரது அர்ப்பணிப்பையும், என் மீதான நிபந்தனைகளற்ற தூய பேரன்பையும் நான் அறிவேன். பதினைந்து வரை அவர் என்னைத் தாங்கினார். அன்றிலிருந்து இதோ இந்த வரிகளை தட்டச்சு செய்யும் நிமிடம் அவரை நான் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். தாங்குவேன். என் தகப்பனின் மேன்மையையும், அவரைப் பேண வேண்டும் என்பதையும் எனக்கு இன்னொருவன் சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. 'தவமாய் தவமிருந்து' சமரசங்கள் ஏதுமின்றி மிகுந்த நேர்மையுடன் எடுக்கப்பட்ட உணர்ச்சிக்காவியம் என்பது மட்டும்தான் இன்று வரை என்னுடைய அபிப்ராயமாக இருந்து வருகிறது.

நேற்று 'வாரணம் ஆயிரம்' பார்க்க கேண்டியுடன் சென்றிருந்தேன். படம் முடிந்தவுடன் 'உங்கள் அப்பாவை கொஞ்ச நேரமாவது நினைத்துப்பாருங்கள்' என்று டைட்டில் போட்டார்கள். இந்த டைட்டிலின் மூலம் ஒரு நல்ல படத்தையும், படம் பார்க்க வந்தவர்களையும் கேவலப்படுத்தி விட்டதாக நான் கருதுகிறேன்.

Tuesday, November 18, 2008

தாயோளீ...


கல்பாத்தி குறித்தும் அதன் தனிச்சிறப்பிற்குக் காரணமான தேரோட்டம் குறித்தும் எழுத எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கிறது என்றாலும் அதையெல்லாம் விட மிக முக்கியமானது இந்த பதிவு என்று நான் கருதுகிறேன்.

கல்பாத்தி திருவிழாவில் ஊசி, பாசி, மணி, சால்வை, மத்தளம், வளையல், கம்மல், மிட்டாய்கள், சிறுவர் விளையாட்டு சாதனங்கள், தின்பண்டங்கள், மூலிகைகள், பாட்டுப் புத்தகங்கள் இன்னும் எத்தனையோ விதமான சப்புச் சவறுகளையெல்லாம் விற்பதற்கென்று விதம் விதமான நாடோடி வியாபாரிகள் கல்பாத்தி எங்கும் நடைபாதைகளில் கடை பரப்பிக் காத்திருந்தார்கள். நானும் ஒரு கடை பரப்பி இருந்தேன் தேரடியில்.

என்னுடைய கடைக்கு நேர் எதிரே ஒரு வட இந்திய இளைஞி சாலையோரம் நின்றபடி வருவோர் போவோரிடம் சால்வைகளை விற்க முயற்சித்துக்கொண்டிருப்பாள். சுமார் பதினாறு அல்லது பதினெழு வயது இருக்கலாம். களையான முகம். வாட்டசாட்டமான உடல் வாகு. எண்ணெய் பார்த்தறியாத செம்பட்டை கேசம். பல ஊர்களின் புழுதியேறிய பழுப்பான உடை. ஒவ்வொரு நாளின் இரவிலும் தன் கூட்டத்தாரோடு சேர்ந்து என் கடைவாசலில்தான் உறங்குவாள். காலையில் கடை திறக்க வரும் நான், எனக்குத் தெரிந்த மொழியில் அவர்களை அப்புறப்படுத்துவேன்.

தேர் திருவிழா துவங்கிய முதல் நாள் மாலை, அந்தச் சிறுமியை மத்திய வயதைக் கடந்த ஒரு போலீஸ்காரர் விரட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவள் நின்ற இடம் தேரடி என்பதால் ஒருவேளை பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காகவோ அல்லது போக்குவரத்து இடைஞ்சல் என்றோ விரட்டுகிறார் என நினைத்தேன். அந்தப் பெண் மருண்ட விழிகளுடன் இடத்தை விட்டு அகன்ற போதும் அவளை துரத்துவது போலவே பின் தொடர்ந்தார். 'அதான் போறாளே அப்புறம் என்னத்துக்கு இந்த பாடு படுத்துறார்?!' என நினைத்துக்கொண்டேன். கூட்ட நெரிசலின் பரபரப்பு சாத்தியத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவளது புட்டத்தை தடவினார் போலீஸ்காரர். சர சரவென என்னுள் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. என்னுடைய சிற்றாட்களில் ஒருவனை ஸ்டாலைக் கவனித்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டு வீதியில் இறங்கி அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தேன். அந்தப் பெண் ஓட்டமும் நடையுமாக விரைய எத்தனித்தாள். போலீஸ்காரன் மீண்டும் அவளது புட்டத்தை தடவினான். நான் என்னதான் நடக்கிறது என்று பார்த்துவிட முடிவெடுத்தேன். அப்படியும் இப்படியுமாக போக்குக் காட்டி அவளை கோவிலின் பின்புறம் இருந்த கல்பாத்தி ஆற்றங்கரைப் பக்கமாக ஒதுக்கினான். இருள் கவியத் துவங்கி இருந்தது. வறண்ட கல்பாத்தி ஆற்றின் பெரிய பாறைகள் யானையின் முதுகுகளைப் போல காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் ஒரு மரத்தடியில் ஒதுங்கி நின்று கொண்டேன். அவன் அவளை அழைத்துக்கொண்டு பாறைகளின் மீது ஏறி, இறங்கி வசதியான இடம் நோக்கிச் சென்று இருளில் மறைந்தான். நான் பட படக்கும் இதயத்தோடு ஸ்டாலுக்குத் திரும்பினேன்.

மறுநாள் காலை அவள் வழக்கம்போல என் ஸ்டாலுக்கு எதிரே சால்வை விற்றுக்கொண்டிருந்தாள். நான் அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். எப்போதும் போல சலனமற்று இருந்தது அவள் முகம். கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த போலீஸ்காரன் வந்தான். அவளிடம் ஏதோ பேசி ஒரு சால்வையை வாங்கிச் சென்றான். சற்று நேரத்தில் திரும்பி வந்து ஐந்து சால்வைகளை வாங்கிக் கொண்டு பணம் கொடுத்தான். கொஞ்ச நேரம் கழித்து இரண்டு பேரைக் கூட்டி வந்து அவர்களுக்கும் சால்வைகளை விற்றுக் கொடுத்தான். நேற்றிரவு நிகழ்ந்து விட்ட சேதாரத்திற்கான செய்கூலி என்று நினைத்துக் கொண்டு வேலைகளில் மூழ்கினேன்.

மதிய வெயில் சுள்ளென்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது. பாலக்காட்டு வெயில் சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. நச நசத்துக்கொண்டிருந்தது. 'சேட்டா' என்றபடி ஸ்டாலுக்கு வந்தான் ஒரு ஐந்து வயதுச் சிறுவன். அவன் உருவத்திற்கு சற்றும் பொருந்தாத நைந்து கிழிந்து போன சட்டையும், பேண்டும் அணிந்திருந்தான். கால்களில் செருப்பில்லை. ஒரு அட்டையில் க்ளிப்புகளை மாட்டி அதில் மூன்று நான்கு லாட்டரி சீட்டுகளை வைத்திருந்தான். அவன் கையில் ஏதோ ஒரு குழந்தை விளையாடி விட்டு தூக்கி எறிந்த பிளாஸ்டிக் வாட்சை கட்டி இருந்தான். பால் மணம் மாறாத பச்சிளம் பாலகன் என்ற உவமைக்கு மிகப் பொருத்தமான தோற்றம். என்னை லாட்டரி சீட்டுகளை வாங்கும்படிக் கேட்டுக்கொண்டான்.

நான் என் பக்கத்தில் இருந்த நண்பரிடம் 'அநியாயத்த பாத்தீங்களா, காசு வேணும்கிறதுக்காக பழைய லாட்டரியை எடுத்துட்டு வந்துருக்கான் பாருங்க...' என்றேன். 'தேதிய வேணும்னாலும் பாத்துக்க சேட்டா... ஆனால் லாட்டரி வாங்கிக்க சேட்டா...' கெஞ்சினான் சிறுவன். துணுக்குற்று தேதியைப் பார்த்தால் அது அடுத்த வாரத்தில் குலுக்கல் என்றது. ஐய்யோ அடக்கடவுளே... இந்தப் பச்சை பிஞ்சின் கரங்களில் லாட்டரியை திணித்தது யார்?! இந்தப் பிஞ்சு லாட்டரி விற்றுப் பிழைத்தாக வேண்டுமா?! இந்த மூன்று லாட்டரியை விற்று இவனுக்கு என்ன கிடைக்கும்?! பதறியபடி அந்தச் சிறுவனிடம் "தம்பி ஸ்கூலுக்குப் போகலியா?!" என்றேன். பதிலுக்கு அவன் என்னை மகாக் கேவலமான ஒரு பார்வை பார்த்தான். எந்த மொழியிலும் விவரித்து விட முடியாத பார்வை அது. லாட்டரியை நீட்டி "வாங்கிக்கோ சேட்டா... அதிர்ஷ்டம் உனக்குத்தான்..." என்றான் மழலை மொழியில். 'லாட்டரி வேண்டாம் இதை வச்சுக்கோ' என ஒரு பத்து ரூபாயை நீட்டினேன். அதை வாங்கி பையில் வைத்துக்கொண்டு கொழுத்தும் வெயிலில் வெற்றுக்காலோடு அடுத்த கடை நோக்கி நகர்ந்தான்.

'பத்து ரூபாய் கொடுத்ததன் மூலம் அவனைப் பிச்சையெடுக்கும்படியும் உழைக்காமல் பிழைக்கும்படியும் அவனை நீங்கள் கெடுக்கிறீர்கள்" என்றார் என் நண்பர். "அவனுக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்த நான் ஒரு தாயோளி... அதை விமர்சிக்கும் நீ ஒரு தாயோளி... இந்தப் பச்சைக் குழந்தை கொழுத்தும் வெயிலில் வெற்றுக்காலோடு திரிய... அதைக் கவனிக்கத் துப்பில்லாமல் திருவிழாக் கொண்டாட்டத்தில் இருக்கும் இந்தக் கல்பாத்தி முழுக்க தாயோளிகள்... "என்றேன் ஆத்திரத்தோடு. நண்பர் ரோஷத்துடன் எழுந்து சென்று விட்டார்.

அன்று முழுவதும் "நீங்கள் அணிந்திருக்கும் ரேபான் க்ளாஸூம், டெர்லின் சட்டையும் அவர்களின் வயிற்றில் இருப்பதை திருடி வாங்கியதுதான்..." என்ற புதுமைப்பித்தனின் வரிகளும், 'தேதிய வேணாலும் பாத்துக்க சேட்டா' என்ற பிஞ்சுக்குரலும், போலீஸ்காரன் அந்தப் பெண்ணின் புட்டத்தைத் தடவியதும் திரும்ப திரும்ப மனதில் தோன்றியடியே இருந்தது. ஊர் ஊராய் சுற்றித் திரியும் இந்தப் பெண்ணை இழுத்துப்போய் காமம் கழிக்கிறானே, அவள் கர்ப்பமுற்றாள் என்ன செய்வாள்?! எங்கு போய் பிள்ளையைப் பெறுவாள்?! அதை எப்படி வளர்ப்பாள்?! அவளது கூட்டம் அவளை வைத்துக்கொள்ளுமா?! பள்ளிக்கூடம் போகவில்லையா என்று கேட்டதற்கு அந்தப் பையன் ஏன் என்னை அவ்வளவு கேவலமாகப் பார்த்தான்?! அவனுக்கு ஒரு செருப்பு வாங்கிக் கொடுக்கக் கூட எனக்குத் தோன்றாதது ஏன்? பத்துரூபாயோடு எனது கடமை முடிந்து விட்டதா?! நான் அணிந்திருக்கும் ஸ்டோரி சட்டையும், ஆலன் பெய்னி பேண்டும் அவன் வயிற்றைக் கொள்ளையடித்ததா?! அந்தப் பாவத்தை மறைக்கத்தான் பத்து ரூபாயா?! முன்னிரவில் புணர்ந்தவளுக்கு சால்வை விற்றுக் கொடுப்பதற்கும், பத்து ரூபாய் கொடுப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இருக்கிறதா?! ஒரு முழு இரவும் உறங்க முடியாத கேள்விகள்.

தேர் திருவிழாவின் இறுதி நாள் காலை. வழக்கம் போல அவள் என் கடைக்கு எதிரே நின்று கொண்டிருந்தாள். நான் சலனமற்ற அவளது முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். போலீஸ்காரன் திமிறும் கூட்டத்தை ஒழுங்கு படுத்த போராடிக்கொண்டிருந்தான். நான் அவளை அடிக்கடி பார்ப்பதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும். என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். நான் தலையை திருப்பிக் கொண்டேன். அவள் என் கடைக்கு வந்து என்னிடம் தண்ணீர் வேண்டும் என்று சைகையில் கேட்டாள். நான் எடுத்துக் கொடுத்தேன். குடித்தவள் என்னிடம் சால்வை வேண்டுமா என்றாள். நான் வேண்டாம் என்றேன். சிரித்துவிட்டு நகர்ந்தாள். கூட்டம் பெருகிக் கொண்டே இருந்தது. போலீஸ்காரன் தன்னுடைய பணியில் மும்முரமாய் இருந்தான். எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்துவிட்டு, தேரடி வந்த லாட்டரிச் சிறுவன் அந்தப் போலீகாரனை நெருங்கி அவனது முழங்கையைத் தொட்டு லாட்டரி வேண்டுமா? என்றான். என்ன மூடில் இருந்தானோ அந்தப் போலீஸ்காரன் அந்தச் சிறுவனின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்து விட்டான். "அடிக்காதடா தாயோளி... அவன் ஒன்ன மாதிரி ஒரு போலீஸ்காரனோட மகனாக்கூட இருக்கலாம்டா..." எனக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் அரற்றிக்கொண்டு நான் விசித்து விசித்து அழத்தொடங்கினேன்.



















Tuesday, November 11, 2008

கல்பாத்தி

பாலக்காட்டிற்கு அருகேயுள்ள கல்பாத்தியில் வரலாற்று சிறப்பு மிக்க விஸ்வநாதசுவாமி ஆலய தேர் திருவிழா நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. வைதீக பிராமண கலாச்சாரத்தின் தாக்கம் மிக்க இத்திருவிழா, கேரளாவின் புகழ் மிக்க திருவிழாக்களுள் ஒன்று. அவ்விழாவினை நேரில் காண கல்பாத்தி செல்கிறேன். இன்று மதியம் முதல் வருகிற 16/11/2008 ஞாயிறு வரை கல்பாத்தியிலே தங்கி இருக்க உத்தேசம். பதிவுலக நண்பர்களோ ஏனைய நண்பர்களோ கல்பாத்தி வருவதாக இருந்தால் மறவாமல் 09003931234 என்ற எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அருமையான அக்ரஹாரத்துக் காப்பியோடு, அழகான ஃபிகர்களை ரசித்துக்கொண்டே விஸ்வநாதசுவாமியையும் நலம் விசாரித்து வர இன்றே புறப்படுங்கள்.

Thursday, November 6, 2008

பிளவுஸ் அணியாத புரொபசர்

அஜீத்குமார் அடித்ததோடு கொஞ்சம் நடிக்கவும் செய்திருந்த கிரீடம் திரைப்படம் குறித்த என் அபிப்ராயத்தை 'தல' தப்புமா? என்ற பதிவில் எழுதி இருந்தேன். அதை அஜீத் ரசிகர்கள் தங்களது வலைதளத்தில் இணைத்திருந்தார்கள். புதிய இயக்குனர்களின் படங்களில் நடிப்பதை அவர் தவிர்த்தால், கொஞ்சம் தப்பிப்பார் என்ற என் அபிப்ராயத்தையும் அதில் எழுதி இருந்தேன். விஷ்ணுவர்த்தனின் பில்லா கொஞ்சம் நிமிர்த்தி கொடுத்த மார்கெட்டை 'ஏகனில்' எக்கச்சக்கமாய் தொலைத்திருக்கிறார் அஜீத்.

தமிழ் சினிமாவிற்கென்று இருக்கின்ற சாபக்கெடுகள் அனைத்தையும் ஓன்று திரட்டி ஓரே படமாக எடுத்தால் எப்படி இருக்கும் என்பதற்கு ஏகன் ஒர் எளிய உதாரணம். கிட்டத்தட்ட படத்தில் வரும் எல்லாக் கதாபாத்திரங்களுமே கொஞ்சம் மெண்டல்தானோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது. போக்கிரியின் டெம்ப்ளெட்டில் தனக்கேயுரிய கோமாளித்தனங்களையும் சேர்த்துக் கிண்டியதில் 'கோமா' ஸ்டேஜில் இருக்கிறது படம்.

அஜீத் ஏகனாய் இருப்பார் என்று போனால் ஏகமாய் இருக்கிறார். குறுக்குவாட்டில் வளர்ந்து வகை தொகை இல்லாமல் வயிறு தள்ளிக்கொண்டு சிரமப்பட்டு அடித்து உதைத்து ஓடி ஆடி காதலித்து ஓய்கிறார். பிளவுஸ் அணியாத புரொபசராக நயன்தாரா தன் பரந்த முதுகை படம் நெடுக காட்டுகிறார். பொய் சொல்லப் போறோம் படத்தில் தேவதை மாதிரி தெரிந்த பியா, பிசாசு போல தெரிகிறார். என்னதான் கோர்ட் சூட் அணிந்து துப்பாக்கியெல்லாம் வைத்திருந்தாலும் வில்லன் சுமனைப் பாக்கும் போது பத்து பைசா இருந்தா தர்மம் பண்ணலாமேங்கிற நெனைப்புதான் வருது. கதை அப்படிங்கிற ஏரியாவைப் பத்தி எது எழுதினாலும் அது கதைங்கிற வார்த்தைக்கே அவமானம் என்பதால் தவிர்த்து விடுகிறேன். 'மல்லிகா ஐ லவ் யூ' பாடலில் மட்டும் யுவன் சங்கர் என்ற மானஸ்தன் எட்டிப் பார்க்கிறார்.

அஜீத்குமாரின் நலம் விரும்பியாக ஓரெயொரு யோசனைதான் "வயசுக்கும் வயித்துக்கும் தகுந்த ரோல் பண்ணுங்க சார்...!"

Wednesday, November 5, 2008

வேறொன்றுமில்லை

அன்புமணியை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கிறது. ஏனெனில் அவர் பூனைக்கு யார் மணி கட்டுவது என்றிருந்த ஐ.எம்.ஏவின் பழம் பெருச்சாளிகளை எதிர்த்தார் ஏனெனில் அவர் மருத்துவ வசதிகள் முற்றிலும் மறுக்கப்பட்ட கிராமத்து மக்களின் நிலை குறித்து கவலைப்பட்டார் ஏனெனில் அவர் பொது இடங்களில் புகைப் பிடிக்கும் ஆரோக்கியமற்ற போக்கை தடுக்க முயற்சித்தார் ஏனெனில் அவர் சினிமா நட்சத்திரங்கள் திரைப்படங்களில் புகைபிடிக்கப் போவதில்லை என அறிவிக்க வைத்தார் ஏனெனில் அவர் மது எனும் சாத்தானை அழிக்கத் துடிக்கிறார் ஏனெனில் அவர் புகையிலையின் பிடியில் இருந்து இந்தியாவை விடுவிக்க நினைக்கிறார் ஏனெனில் மிக அரிதாகவே சாத்தியப்படும் துறை சார்ந்த அறிவும் கல்வியும் அக்கறையும் உள்ள அமைச்சராக அவர் இருக்கிறார். (பிகு: இந்தியா டூடேயில் காலம்காலமாக இப்படி 'ஏனெனில்' போடுகிறார்களே... அதான் நானும் கொஞ்சம் முயற்சித்தேன்)
***
கவிஞர். வா. மணிகண்டன் (கண்ணாடியில் நகரும் வெயில்) திருமண அழைப்பிதழ் அனுப்பி இருந்தார். அழைப்பிதழ் வடிவமைப்பும் அதில் இடம் பெற்றிருந்த கவிதையும் பிரமாதமாக இருந்தது.

உன் ப்ரியம்
படர்ந்த
நாட்களின் நடனத்தில்
கரைகிறது
தீராத் தனிமை

சாரலில்
நிறமழியாமல் பறக்கும்
வண்ணத்துப் பூச்சிகளின்
வாழ்த்துகளில் தொடங்கும்
நம்
மழைக்காலத்தில்
உன் கரங்களை
பற்றிக் கொள்கிறேன் -

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கான
தீரா
ப்ரியங்களுடன்.

அவரது கல்யாணத்திற்கு போய்த்தான் தீரவேண்டும் என்கிறாள் கேண்டி. துணைக்கு சுராவையும் பிரமிளையும் கூட்டிப் போகலாமென்றிருக்கிறேன்.
***
இலவச இணைப்பு:

1) "உன்னை ஒருவன் ஏமாற்றினானென்றால், உனக்கு ஒரு தந்திரம் கற்றுக்கொடுத்தான் என நினைத்துக்கொள்" - யாரோ

2) "அதிர்கிற வீணையில் தூசு குந்தாது" - பிரமிள்

குருட்டு கும்ப்ளே


கும்ப்ளே. வேகமும் இல்லாத, போதிய சுழற்சியும் இல்லாத இரண்டும் கெட்டான் பவுலர். தோல்வியின் விளிம்பில் இருந்த ஆட்டத்தை மந்திரப் பந்து வீச்சினால் வெற்றியின் பக்கம் திருப்பிய வரலாறு எதுவும் இல்லை. ஆசிய துணைக்கண்டத்தைத் தாண்டி வேறெந்த மைதானத்திலும் பருப்பு வெந்தது இல்லை. கிரிக்கெட்டிற்கு சற்றும் தொடர்பில்லாத சோம்பேறித்தனமான உடல் மொழி. வெற்றிக்கான வேட்கையை அவரது முகத்தில் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. உலகின் மிக மோசமான பீஃல்டர்களுள் ஒருவர். கேட்சுகளை அடிக்கடி தவற விடுவதால் எங்கள் வட்டாரத்தில் 'குருட்டு கும்ப்ளே' என்ற பட்டப்பெயர் பிரபலம். ஆனாலும் ஆனாலும் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக இந்திய சுழற்பந்து வீச்சின் முகமாக அறியப்பட்டவர் கும்ப்ளே. சர்வதேச அளவில் வார்னே, முரளீதரன் போன்ற ஜாம்பவான்களுக்கு இணையானவராகவே கடைசிவரை கருதப்பட்டவர்.

டைட்டன் கோப்பையின் போது ஸ்ரீநாத்துடன் சேர்ந்து அற்புதமாக பேட் செய்து இந்தியாவை வெற்றி பெற வைத்ததும், நாடியில் காயத்திற்குக் கட்டுப்போட்டு வந்து பெளல் செய்து லாராவை அவுட் ஆக்கியதும், சயீத் அன்வர் சேப்பாக்கத்தில் அவரை நாயடி அடித்து காயப்போட்டதும், அதே பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக பத்து விக்கெட்டுகளை அவர் வீழ்த்தியதும் எப்போதும் மறக்காத 'கும்ப்ளே மெமரீஸ்'.

கும்ப்ளே தன் கிரிக்கெட் வாழ்க்கை முழுவதும் அப்பழுக்கற்ற ஜென்டில்மேனாக இருந்தார். ஒழுக்கமும், சுயகட்டுப்பாடும், எதிரணியினரோடு பழகும் விதமும், சர்ச்சைகளற்ற நெடிய வாழ்வும், பந்தின் மீதான அவரது ஆழுமையும் இளம் கிரிக்கெட்டர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை. தற்போது இந்திய அணியின் அதிகாரப்பூர்வ புகைப்படக்காரராக இருக்கும் கும்ப்ளே, அதே பணியைத் தொடர்ந்தால் அணிக்கும் அவருக்கும் பிரிவுத் துயர் இருக்காது. கும்ப்ளேயின் ஓய்வுக்காலம் இனிமையானதாக இருக்க ஒரு சாமான்ய தெருமுனைக் கிரிக்கெட்டரின் "வாழ்த்துகள்"

Saturday, November 1, 2008

தமிழ்நாட்டிலிருந்து ஒரு பர்கா தத்!

திலகவதி: "சன் நியூஸ்ல ஜாய்ன் பண்ணலாம்னு இருக்கேன்"

நான்: "சந்தோஷம்"

திலகவதி: "அவ்வளவுதானா?!"

நான்: "அவ்வளவுதான்... வேறென்ன...?!"

திலகவதி: "எல்லாரும் ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதேங்கறாங்க..."

நான்: "அறிவுரைகளை நம்பாதே... நீ எங்கும் ஜெயிப்பாய்..."

சில நாட்களுக்கு முன்பு திலகவதியுடனான தொலைபேசி உரையாடல் இப்படித்தான் இருந்தது. சி. திலகவதி என்ற பெயர் விகடன் வாசகர்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமான பெயர். பேஷன், டெக்னாலஜி, யூத் சமாச்சாரங்களை இடது கையால் எழுதிக்கொண்டே சுனிதா வில்லியம்ஸ், அமர்தியா சென் போன்றோர்களின் பேட்டிகளை வலது கையால் எழுதும் திறமைசாலி. பாலிவுட் பிரபலங்களான ப்ரியங்கா சோப்ரா, சுஷ்மிதா சென், தீபிகா படுகோனின் பேட்டிகளை வெளிவராத படங்களுடன் ஜஸ்ட் லைக் தட் எழுதிக் குவிப்பாள். செய்திக்கான வேட்கை எப்போதும் அவளிடம் குறைவில்லாமல் இருப்பதைக் கண்டு பிரமித்து வம்படியாக நண்பனானவன் நான்.

சன் நியூஸில் சேர்ந்த இந்த சில நாட்களிலேயே சந்திராயன் நேரடி ஒளிபரப்பு, காஞ்சிபுரம் கல்குவாரி கொத்தடிமைகள் - சிறப்புப் பார்வை, கடல் நீரைக் குடிநீராக்கும் திட்டம் குறித்த செய்தித் தொகுப்பு, கல்பாக்கம் ரேடியேஷன் என பின்னிப் பெடலெடுத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். இதுமாதிரி செய்திகளால் அதற்குள் மக்கள் மத்தியில் பிரபலமாகி விட்டாள். அவளது வெற்றிக்குக் காரணமாக நான் நினைப்பது கீழ்கண்டவைகளைத்தான்...

* அடுத்தவர்களது அபிப்ராயத்திற்காகவும், கேலிக்காகவும் ஒருபோதும் கலங்குவதில்லை.

* எந்த புதிய சூழலிலும் தன்னைப் பொறுத்திக்கொள்ளுதல்.
* கிடைத்தது போதும் என்றோ, எதற்கு ரிஸ்க் என்றோ எதிலும் திருப்தியோடு இருந்து விடுவதில்லை.

* எதையும் கற்றுக்கொண்ட பிறகுதான் செய்தாக வேண்டும் என்றால் நாம் அதை செய்யவே முடியாது என்று துணிந்து களத்தில் இறங்குவது.

* டெக்னாலஜி அப்டேஷன்.

திலகா இன்னும் பல உயரங்களை நிச்சயம் அடைவாள். அப்போதும் அவளை ஒரு கூட்டம் கேலி செய்து கொண்டுதானிருக்கும்.

கேண்டி - புகைப்படங்கள்

செல்வேந்திரனுக்கு,
இப்படி ஒரு கடிதம் எழுதியாக வேண்டிய அளவிற்கு நீங்கள் அப்படியொன்றும் பிரமாதமாக எதையும் எழுதிவிடவில்லைதான். ஆனாலும், தினமும் உங்களது வலலப்பூவை இரண்டு முறையாவது பார்த்துவிடுவதும், புதிய பதிவுகள் இல்லாதபோது ஏற்கனவே படித்து விட்ட பதிவுகளைப் படிக்கத் துவங்குவதும் தினசரி வழக்கமாகி விட்டது. இந்த வினோத பழக்கம் எப்படி ஏற்பட்டது? எது என்னை உங்களை நோக்கி ஈர்க்கிறது? தீவிரமாக யோசித்தால் தமிழில் எழுதும் ஒரு சிலருக்கே வாய்த்த சுறு, சுறு எழுத்து நடையும், இதழோரத்தில் மெல்லிய புன்னகையை இழையோட விடும் நகைச்சுவையுமாகத்தான் இருக்க முடியும்.

ஆனால், சமீப காலமாக உருப்படியாக எதுவும் எழுதாமல் 'ஓப்புக்குச் சப்பாணி' மாதிரி எழுதி வருகிறீர்கள் என்பதை ஒரு வாசகனாய் என்னால் உணர முடிகிறது. நீங்கள் எதை எழுதினாலும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது என்ற எனது விமர்சனத்தைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொண்டு இப்படியே காலம் தள்ளி விடலாம் என்று நினைக்காதீர். குறைந்தபட்சம் 'முடியலத்துவத்தையாவது' மீண்டும் துவங்குங்கள். நான்கு வரிகளுக்குள் நீங்கள் அடிக்கும் நக்கலுக்காகவே விகடன் வாங்கத் துவங்கினேன். இப்போது நிறுத்தி விட்டேன்.

நிற்க, இந்தக் கடிதம் எழுதிய நோக்கத்தையே மறந்து ஏதேதோ பிதற்றுகிறேன். கேண்டி யார்? என்ன செய்கிறார்? அவருக்கும் உங்களுக்கும் காதலா? உண்மையில் கேண்டி என்றொருவர் இருக்கிறாரா? அதெல்லாம் எனக்குத் தேவையில்லை. ஆனால் உங்களது கட்டுரைகளில் தவறாது இடம் பிடிக்கும் கேண்டி பாத்திரம் சுஜாதாவின் வசந்தை போல் என்னை பெரிதும் ஈர்க்கிறது. அவர் முகம் காணும் ஆவலைத் தூண்டுகிறது. அவரது ஒரு புகைப்படத்தையாவது எனக்கு தனி மெயிலில் அனுப்பி வைப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். அனுப்பத் தவறினால் ஏதேனும் ஒரு அதிகாலையில் உங்கள் அறைக் கதவைத் தட்டுவேன்.
- கே. க்ருஷ்

கோபால கிருஷ்ணன் என்பதை கே. க்ருஷ் என்பதாக சுருக்கிக் கொண்டு ஹைதரபாத்தில் 'கணிணி நோண்டியாக' பணியாற்றும் இளையான்குடி தமிழர் அனுப்பிய ஈ-மெயில். அடிக்கடி என்னை மிகையாகப் புகழ்ந்து அவர் அனுப்பும் இமெயில்களுக்கு பொறுப்பாக பதில் எழுதுவேன். பின்னே... நம்ம எழுத்தையும் ஒருத்தன் ரசிக்கிறாரென்றால் ச்சும்மா விட்டுவிட முடியுமா?! நமக்கென்ன 'வேட்டைக்கார வேம்பு'விற்கு இருப்பது போல் பருத்த வாசகர் வட்டமா இருக்கிறது?! ஆனாலும் அவரது வேண்டுகோளான கேண்டியின் புகைப்படத்தை அனுப்பி வைக்க கேண்டி உறுதியாக மறுத்துவிட்டாள். காரணம்: 'ஐ ப்ரோ' திருத்தி சில காலம் ஆகிவிட்டதாம். தன் அழகை அப்-டேட் செய்து 'போட்டோ செண்டரில்' படம் எடுத்து தன் ரசிகர்களுக்கு வழங்க போகிறாளாம்.

இப்போதைக்கு என்னால் கீழ்கண்ட கேண்டி படங்களைத்தான் தர முடிந்திருக்கிறது. க்ரிஷ் மன்னிப்பாராக...