Friday, May 8, 2015

பார்த்த முகம்

தமிழகத்தின் எந்தப் பகுதியிலிருந்தும் சென்னைக்கு அரசுப்பேருந்தில் பயணிப்பது ஒரு சுயவதை. முந்தைய இரவில் கிளம்பி மறுநாள் மட்டை மதியத்தில் கோயம்பேடு எதிரே சாவகாசமாக இறக்கி விடுவார்கள். அதுவரை புலன்களை அடக்கியாளவும், தற்கொலை எண்ணத்தை தள்ளிப்போடவும் நமக்குத் தெரிந்திருக்கவேண்டும். காலைல பத்து மணிக்கு இண்டர்வியூ சார்.. என டிரைவரிடம் எழுந்து போய் கதறும் இளைஞர்களைப் பார்க்காத ஒரு பயணமே வாய்த்ததில்லை. இம்முறை கூடுதலாக மேலும் ஒரு நரக வேதனை.

அவசர சோலியாக நெல்லையிலிருந்து சென்னைக்கு பஸ் ஏறினேன். அது திருவனந்தபுரத்திலிருந்து கிளம்பி திருநெல்வேலி, மதுரை, விழுப்புரம் வழித்தடத்தில் சென்னை செல்லும் பேருந்து. ஏறி அமர்ந்து அரைமணி நேரமாகியும் வண்டி கிளம்பினபாடில்லை. நடத்துனர் நட்டுவாய்க்காலி போல அங்குமிங்கும் அமைதியற்று அலைந்து கொண்டிருந்தார். ‘ரெண்டு பேரு வரணும் சார்..குடிகாரப்பயக்க எங்க போனானுவளோ..’

தூரத்தில் அலைச்சறுக்கில் ஈடுபடும் பாவனையுடன் இருவர் ஒருவரையொருவர் தாங்கிப்பிடித்தபடி மிதந்து வந்து கொண்டிருந்தனர். வேறு ஏதோ பஸ்ஸில் ஏற இருந்தவர்களை கண்டக்டர் ஓடிப்போய் கூட்டி வந்து பஸ்ஸில் ஏற்றினார். ‘ங்கோத்தா..ஒன்ன எவன்டா கடய பஸ்ஸ்டாண்டுக்கு வெளிய கட்டச்சொன்னது..’என ஒருவன் நடத்துனரின் நெஞ்சில் தலையால் முட்டியபடி கேட்டான். வாஸ்தவம்தான் இவ்வளவு கடைகளைத் திறந்த அரசாங்கம் ஒவ்வொரு பேருந்துநிலையத்திலும் ஆவின் பால் விற்பனையகம் போல ஒரு சாராயக்கடை திறக்கலாம்தான். வருவாய்ப் பெருகும் வழிதானே. பள்ளிக்கூடங்கள் மகளீர் விடுதிகள் வழிபாட்டுக்கூடங்களுக்கு அருகிலெல்லாம் கடைகள் இருக்கலாமென்றால் பேருந்து நிலையத்தில் அமைப்பதில் தப்பில்லையே.

பனியனுக்குள் சனியன் நுழைந்த மாதிரி மிகச்சரியாக நானிருந்த இருக்கையிலேயே அமர்ந்தார்கள். வல்ல பூதங்களுக்கும் வலாட்டிகப் பேய்களுக்கும் அஞ்சா நெஞ்சுரம் கொண்டவந்தான் எனினும் போதைமணிகளைக் கண்டால் கிரிகிரி ஆகிவிடுவேன். சடாரென பையை தூக்கிக்கொண்டு இன்னொரு இருக்கையில் சென்றமர்ந்தேன். அது அவ்வளவு பிரமாதமான முடிவல்ல. எனது முன்னிருக்கையில் இருந்தவர்கள் அவர்களை விட அதிகம் குடித்திருந்தனர். நியாயமாக ஓடும் பேருந்திலிருந்து நான் குதித்திருந்திருக்க வேண்டும்.

வண்டி வண்ணார்பேட்டையைத் தாண்டியிருக்கவில்லை. சலம்பல் துவங்கி விட்டது. தூங்கும் பாவனையில் கால்களைத் தூக்கி முன்னிருக்கை பெண்ணின் தோளில் போட்டார்கள். அந்த குண்டு மலையாளிப் பெண் எழுந்து நின்று மலையாளத்தில் காச் மூச்சென்று கத்தினார். மூன்றாவது பாராவில் நாம் கண்ட குடிகார தோழர்கள் ‘மேடம் நீங்க வேணா இங்க வந்து எங்களோட ஒக்காருங்க.. ஒருத்தருக்கு எடமிருக்கு..’ கண்டக்டர் பதறியபடி ஓடிவந்து ‘டேய் தாலிய அறுக்கறீங்களேடா..எறக்கி வுட்ருவேன்..’ தனக்குத் தெரிந்த அதிகபட்ச கண்டனங்களைத் தெரிவித்து விட்டு பழையபடி தன் சீட்டில் போய் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். ரொம்ப குளிருதுல்ல என ஒருவன் தனது லூங்கியை அவிழ்த்து கழுத்தில் மாலையைப் போல அணிந்து கொண்டான். நல்லவேளைக்கு அண்டிராயர் போட்டிருந்தான். மற்றொருவன் பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை திரும்பி ‘ப்ரதர் தீப்பெட்டி இருக்குமா?’ என என்னிடம் கேட்டபடி இருந்தான். நான் தீப்பெட்டி வியாபாரியின் மகன் என்பது இந்த மாங்குடிக்கு எப்படித் தெரியும் என நான் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

பஸ் தாழையூத்துரைத் தாண்டியது. இருவரும் ஒரே சமயத்தில் தத்தம் செல்போன்களை எடுத்து பாடல்களை ஒலிபரப்பத் துவங்கினார்கள். டேய் பாட்டை நிறுத்தித் தொலைங்கடா என கண்டக்டர் கத்தினார். ‘அப்ப நீ பாடு..’ என பதில் வந்தது. ஒருவர் எழுந்து வந்து பாப்பா அழுதுங்க சவுண்டை குறைங்க என்றார். ‘ *&%$%^ மூடிட்டுப் போடா.. நானும் டிக்கெட் எடுத்துட்டுத்தான்டா வந்திருக்கேன்..’ அந்த சம்சாரி ஆடிப்போய் விட்டார். என் புஜங்கள் துடித்தன. இதுவே ஆசானாக இருந்தால் இரண்டு அறை விட்டிருப்பாரென நினைத்துக்கொண்டேன். ஒத்தை ஆள் என்றால் கூட சவுண்டு கொடுத்துப் பார்க்கலாம். பஸ்ஸூக்குள் இவர்களோடு சேர்ந்த ஸ்லீப்பர் செல்கள் எத்தனை எனத் தெரியவில்லை. பேசாம மூடிக்கிட்டு உட்காருடா என எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.
கொஞ்ச தூரம் போயிருக்கும். என் காலில் சூடாக எதுவோ பட்டது. மூத்திரம். குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. எழுந்து கடைசி சீட்டுக்குப் போனேன். ஒரு பெரியவர் அருகே அமர்ந்து கொண்டேன். பஸ் தூக்கி தூக்கி அடித்தாலும் எப்படியோ தூங்கிப்போய் விட்டேன். திடீரென கூச்சல் குழப்பம். மலையாளப்பெண்மணி அமர்ந்திருந்த சீட்டை ஒரு போதை மணி எட்டி உதைத்ததில் அவர் முன் சீட்டில் முட்டிக்கொண்டாராம். மூக்கில் நல்ல அடி. வீங்கிப்போய் விட்டது. பயணிகள் எழுந்து நின்று கத்தினர். அவர்கள் இருவரும் அதை உணரமுடியாத ஆழத்திற்குள் உறங்குவதைப் போல பாவனை செய்தனர். கண்டக்டரும் அதே பாவனையைத்தான் செய்துகொண்டிருந்தாரென நான் நினைக்கிறேன்.
சற்று ஆரவாரம் அடங்கியதும் சத்தமிட்டவர்களைச் சீண்டுவது போல ஒருவன் செல்போனில் பாடலை ஒலிபரப்பத் துவங்கினான். மற்றொரு சீட்டு குடிகாரர்கள் போட்டிப்பாடலை ஒலிபரப்பினார்கள். கர்ண கடூர அந்தாக்ஷரி துவங்கியது. உற்சாகமடைந்த ஒருவன் சீட்டில் இருந்து எம்பியபடியே ஆடினான். ரப்பர் பந்து சிமெண்ட் தரையில் குதிப்பது போலிருந்தது அந்த நடன அசைவுகள். ஒரு பைத்தியக்கார விடுதிக்குள் மாட்டிக்கொண்டது மனநிலை உருவானது. பொதுவாக தொடர்ந்து இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு மேல் ஃபேஸ்புக் பார்த்தால்தான் எனக்கு இந்த மனநிலை உருவாகும்.
என் பக்கத்திலிருந்த பெரியவர் அடிக்கடி கண் விழிப்பதும் இவர்களைப் பார்ப்பதும் மறுபடி கண்களை மூடி உறங்க முயற்சிப்பதுமாக இருந்தார். வயது 75க்கு மேல் இருக்கலாம். எங்கோ பார்த்த முகமாக இருந்தது. இவரைப் போன்ற முதியவர்களுக்கு இவ்வகைப் பிரயாணங்கள் கூடுதல் சித்திரவதை. காலை நீட்டிக்கொள்ள முடியாது. சிறுநீரை அடக்கி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். நெடுஞ்சாலை உணவகங்கள் சமயங்களில் ஆளையே கொன்றுவிடும். இதில் குடிகாரப் பைத்தியக்காரர்களின் சித்திரவதை வேறு.
நள்ளிரவைத் தாண்டியதும் ஒரு குடிகார ஜோடி ஆடி அடங்கி அலங்கோலமாக சீட்டில் கிடந்து உறங்கியது. மற்றொரு ஜோடியின் ஆட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே போனது. பஸ்ஸில் இருந்த ஒவ்வொருவரையும் கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டத் துவங்கினார்கள். ‘இவரு பெரிய டீஸண்டுப் *&^$&*#*’ எனும் வசவு எனக்குக் கிடைத்தது. பெரியவர் என் முகத்தைப் பார்த்தார். திரும்பவும் கண்களை மூடிக்கொண்டார். எங்கோ இவரைப் பார்த்திருக்கிறோமே..

பேருந்து மதுரை தாண்டி ஒரு டோல்கேட்டில் நுழைவுச் சீட்டுக்காக நின்றது. வண்டிக்கு முன்னால் எழெட்டு வண்டிகள் காத்திருந்தன. பெரியவர் எழுந்து குடிகாரர்களை நோக்கிச் சென்றார். ‘பஸ் பத்து நிமிஷம் நிக்கும்ங்க.. பீடி சிகரெட் குடிக்கறதுன்னா போய் குடிச்சிக்கங்க..’ என்றார். இருவரும் புதைகுழிக்குள் விழுந்த மிருகத்தைப் போல சீட்டிலிருந்து திமிறி திமிறி எழுந்து தள்ளாடியபடியே வண்டியை விட்டு இறங்கினர். ‘டேய் எங்கடா போறீங்க..’ என கண்டக்டர் பதறினார். பெரியவர் கண்டக்டரைப் பார்த்து சங்கை அறுத்துடுவேன் என்பது போல சைகை காட்டினார். கண்டக்டர் புரிந்துகொண்டு சீட்டில் தயக்கத்துடன் அமர்ந்தார். பெரியவர் மெளனமாக திரும்பி வந்து இறுக்கையில் அமர்ந்து பழையபடி கண்களை மூடிக்கொண்டார். பேருந்து தயங்கி கிளம்பியது. நான் பின்னால் திரும்பி கண்ணாடி வழியாக சாலையைப் பார்த்தேன். மங்கலான மஞ்சள் ஒளியில் குடிகாரர்கள் நடுரோட்டில் நின்று பஸ்ஸை தேடிக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. அவர்களது பயணப்பை பேருந்தினுள் இருக்கைக்கடியில் கிடந்தது. நான் விக்கித்துப் போய் பெரியவரைப் பார்த்தேன். அவர் அமைதியான முகத்துடன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

மதியம் கோயம்பேட்டில் கண் விழித்த இன்னொரு குடிகார ஜோடிகள் தங்களது பயணப்பை செல்போன்களைக் காணவில்லை என கூச்சல் போட்டனர். தங்களோடு வந்த நண்பர்களும் மாயமாக மறைந்து விட்டதை தாமதமாக உணர்ந்து கலவரமானார்கள். அவர்கள் போட்ட கூச்சலை யாரும் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. ஏறும்போது நீங்க பை எதுவும் கொண்டு வரலை.. கண்டக்டர் ஒரே வரியில் பதில் சொல்லிவிட்டு டீக்கடையை நோக்கி நடந்து போனார். பெரியவர் மிக நிதானமாக தனது சிறிய துணிப்பையை எடுத்துக்கொண்டு இறங்கினார். அவரை திருவனந்தபுரம் சாலைத்தெருவில் பார்த்திருக்கிறேன் என்பது சட்டென நினைவிற்கு வந்தது.

கடவுள் தொடங்கிய இடம்

முத்துலிங்கத்தின் ஓவ்வொரு வரிகளின் கீழேயும் வரலாறு நிழலாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆக்கிரமிப்பிற்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் ஆளான மனங்களின் விசும்பலை மென்அங்கதத்தால் மறைக்க முயன்று முயன்று தோற்பதே இவரது கலை. தமிழர்க்கொர் நாடில்லை எனும் தனிக்கவலையுடன் அழியும் மொழிகள் சிதறும் இனங்கள் குறித்த பொதுக்கவலை இவரை உலக எழுத்தாளராக்குகிறது. அமுவின் கதைமாந்தர்கள் ஒவ்வொருவரும் வரலாற்றுணர்வு மிக்கவர்கள். வானத்தின் கீழுள்ள ஒவ்வொன்றின் சரித்திரமும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். வலசை போகும் பறவைகளைப் பற்றி, ஒவ்வொரு சீதோஷ்ணத்திலும் பூக்கும் பூக்களைப் பற்றி, மாற்றி மாற்றி எழுதப்படும் நாடுகளின் குடிவரவு விதிகளைப் பற்றி, ஆதியின் முதல் மனிதனின் கல்லறையைப் பற்றி, குறுந்தொகையின் காதல் காட்சிகளுக்கு இணையான உலகச் சிறுகதைகளைப் பற்றி, வானில் தோன்றும் நட்சத்திர கூட்டங்களைப் பற்றி, கடலுக்கடியில் பாலைப் பீய்ச்சியடிக்கும் திமிங்கலங்களைப் பற்றி, ஆட்டு நாக்கினை அறுத்துப் போட்டு செய்யும் கோர்பா சூப் பற்றி, ஜேனஸ் கடவுளின் இரண்டு தலைகளைப் பற்றி, நாகரீகமடைவதற்கு முன் ஜெர்மானியர்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்கள் என்பது பற்றி, என்னை த் தலைகீழாக சிலுவையில் அறையுங்களென கதறிய புனிதர் பீட்டரைப் பற்றி, நாட்டிற்கு நாடு மாறுபடும் உயிரின் உண்மையான மதிப்பு பற்றி, கடவுள் தொடங்கிய இடம் பற்றி அவர்கள் அறிவார்கள். ஒவ்வொன்றின் பின்னாலும் உள்ள சரித்திரம் அவர்களுக்கு மிக மிக முக்கியம். அவர்கள் ஒருமுறை படித்த எதையும் மறப்பதில்லை. ஏனெனில் அவர்களுக்கு நிகழ்காலமென ஒன்றில்லை. அவர்கள் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு எதிர்காலத்தை நோக்கி விரைபவர்கள். அவர்கள் மாபெரும் வரலாற்றுத் துயரத்தின் ரத்தசாட்சியங்களாக நின்று தங்கள் தலைமுறைகளுக்காக புதிய வசந்தத்தை வரைபவர்கள். 

‘கடவுள் தொடங்கிய இடம்’ அமுவின் ஏனைய நூல்களைப் போலவே அதிசுவாரஸ்யமானதும் அதிநுண்மையானதுமான நாவல். வாரப்பத்திரிகையின் இண்டர்வெல் ப்ளாக் சங்கடங்களுக்கு மத்தியிலும் ஒரு நல்ல நாவலை தமிழுக்குத் தந்திருக்கிறார். கொழும்பில் துவங்கும் நாவல் ஆறு கண்டங்களின் நிலப்பரப்புகளின் வழியாகப் பயணித்து கனடாவை வந்தடைகிறது. நிஷாந்தின் அலைதல்களின் வழியாக ஒரு மில்லியன் தமிழர்கள் உலகெங்கும் இடம் பெயர்ந்த கதையைச் சொல்கிறார். பல்வேறு நாடுகள், மொழிகள், வாழ்க்கை முறைகள், மனிதர்கள், அரசாங்கங்கள் என இருநூற்றி சொச்ச பக்கங்களில் உலகைச் சுற்றி வந்த அனுபவம் வாசகனுக்கு கிடைக்கிறது. பிழைத்துக் கிடப்பதே பெரும்தற்செயலெனும் எனும் நெருக்கடியில் மானுட மனங்கள் கொள்ளும் ரசமாற்றங்கள் விசித்திரமானவை. ஆறாத் துயரத்தையும், வெடிச்சிரிப்பையும், மெள்ளிய குற்றவுணர்வையும், காதலின் பரவசத்தையும் மாற்றி மாற்றி வாசகனுக்குத் தரும் அமுத்துவின் எழுத்துக்களைப் போல.

கித்தார் முன் மன்றாடுபவன்

குழியிலிருந்து தூக்கி வீசப்பட்டவனே
உன் துயரம் எதுவாயினும்
என் வரிகளை நின் வலியின் மீது படர விடு..
வா.. வந்து கைகுலுக்கு.. சேர்ந்து குடி..
தாகமடங்கும் மட்டும் குடி..
என்னோடு சேர்ந்து பாடு..
இந்த இரவு சிதறும் வரை பாடு..
கித்தார்கள் நம்மோடு பேசப் பிறந்தவை
நாமும் யாருடைய நினைவிலாவது
இருந்து தொலைக்க வேண்டாமா
பாடு.. இந்த இரவு சிதறும் வரை பாடு..
அழகைச் சுமந்தலையும் அவளை இறுக்கிப்பிடித்த ஆடைகள்
கொடியில் காய்கின்றன..
அவை காயும் மட்டும் பாடு..
அவள் மீதம் வைத்த பாலில்
செத்து மிதக்கும் எறும்புகளின்
ஆன்மா நனையும் மட்டும் பாடு..
வா வந்து பாடித் தொலை..
கித்தார்கள் நம்மோடு பேசப் பிறந்தவை.

பெருங்கதையாடல்

சமீபத்திய உதாரண உரையாடல் ஒன்று உங்கள் பார்வைக்கு.

நான்: என்ன தோழர்.. என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க…?!
நண்பர்: ஒரு பெரிய முயற்சி தோழர்..
நான்: என்ன தோழர் பெரிய முயற்சி… எதும் நாவல் எழுதறீங்களா…?!
நண்பர்: ச்சே.. கம்ப்யூட்டர்ல தமிழ் டைப் அடிக்கலாம்னு எப்ப வந்திச்சோ.. அப்பவே நாவல் எழுதறதெல்லாம் சப்ப மேட்டராயிடுச்சி தோழர் (அப்ப.. நீ எத்தனடா எழுதியிருக்க வெண்ண..) இது வேற தோழர் இரண்டாயிரம் வருட தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் யாரும் செய்து பார்த்திராத பெருமுயற்சி தோழர்…
நான்: என்ன நண்பா பீடிகை பலமா இருக்கு…
நண்பர்: ஒரு நெடுங்கவிதை எழுதறேன் தோழர்.. அச்சுல குறைஞ்சது நானூறு பக்கங்கள் வரும்..
நான்: இதுல என்ன தோழர் புதுமை வேண்டிக் கெடக்கு… ஏற்கனவே கம்பராமாயணம், சிலப்பதிகாரம்னு தமிழ்ல நெடுங்கவிதையாடல் மரபு இருக்கே…
நண்பர்: லூசு மாதிரி பேசாதீங்க தோழர்… அதெல்லாம் சிறு சிறு தனிக்கவிதைகள் கொண்ட தொகுப்பு… நான் எழுதப்போறது சிங்கிள் கவிதை நானூறு பக்கம்..
நான்: ‘என்ன தோழர்ர்ர்… என்ன சொல்றீங்க… நானூறு பக்கத்துக்கு ஒரு சிங்கிள் கவிதையா.. வாசிச்சு முடிக்கிறதுக்குள்ள அல்லு சில்லாயிடுமே.. கேட்கவே விபரீதமா இருக்கே.. தலைப்பு என்ன வச்சிருக்கீங்க..
நண்பர்: ‘குடை’
நான்: தலைப்ப இவ்வளவு சின்னதா வச்ச நீங்க கவிதையையும் கொஞ்சம் சிறுசா ப்ளான் பண்ணிருக்கலாம் தோழர்..
நண்பர்: லுசு மாதிரி பேசாதீங்க தோழர்.. (கப்பிப்பயலே.. நானாடா லூசு!) நீங்கள்லாம் காலம் காலமா கவிதைக்கு இலக்கணம்னு கற்பனை பண்ணிட்டு இருக்கிற விஷயத்தை நான் உடைக்கப் போறேன். இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டுல உலகமொழிகள்ல எவனும் என்னைப் போல சிந்திச்சதில்ல. இலக்கியத்தில் புதுப்பாய்ச்சல்..! சரி… தோழர் நீங்க என்ன எழுதிக்கிட்டு இருக்கீங்க…
நான்: நான் உங்க அளவுக்கு என் சிந்தனைகளை குறுக்கிக்கல தோழர்… புதுசா ஒரு சமயநூல் எழுதறேன் தோழர். பகவத் கீதை, பைபிள், குரான் போன்ற நூல்கள் எழுதப்பட்டு பல ஆயிரம் வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இந்த பின் காலணிய, பின் நவீனத்துவ, உலகமயமாக்கல் சூழல்ல மனிதனுக்குப் புதிய வேத நூல் ஒண்ணு தேவைப்படுது இல்லையா.. அதைத்தான் பூர்த்தி பண்ணலாம்னு இருக்கேன் (தக்காளி… யாரு கிட்ட… நீ படிச்ச ஸ்கூல்ல நான் பிரின்ஸிபால் டா மொமண்ட்!)

(டீக்கடைக்காரன் சடாரென திரும்பி முறைக்க தமிழிலக்கிய தளகர்த்தர்களாகிய நாங்களிருவரும் டீக்கு காசு எவன் அழுவது எனும் சில்லறையுகத்தின் கவலைக்குள் தள்ளப்பட்டோம்)